Αχ  Ελένη…

Ανιστόρητη  και  ανίδεη. Να  την  πληροφορήσουμε  ότι  ο  Όμηρος  δεν  είναι σεναριογράφος  του  NETFLIX . Ήρθε  να  κριτικάρει  το  Όμηρο, τον  πιο  ξακουστό  συγγραφέα  όλων  των  εποχών… ποια;  Μια  έγχρωμη  ηθοποιός, ονόματι   Λουπίτα.  Κι  αφήστε  τα  περί  ρατσισμού.

Δεν  τίθεται  θέμα   ρατσισμού  όταν  ένα  αμόρφωτο  παρτσακλό  προσβάλει  τον  κορυφαίο  των  κορυφαίων, που  έχει εμπνεύσει  χιλιάδες ποιητές και  συγγραφείς.  Η  Ωραία  Ελένη  “λευκώλενος”,  “καλλίκομος”, “ξανθή  νύφη” και  “τανύπεπλος”, πυροδοτεί  με  την  ομορφιά  της  έναν  πόλεμο.

Η  Αθηνά  είναι    θεά  της  γνώσης  και  της  σοφίας  που  καθοδηγεί  τον  Οδυσσέα.  Η  Πηνελόπη  συνδυάζει  την  υπομονή  και  την  αφοσίωση  με  την  ευφυΐα  και  την  πανουργία. Η  Κίρκη  είναι πανίσχυρη  μάγισσα  που  μετατρέπει   τους   άντρες  σε  γουρούνια.

Η  Καλυψώ  παγιδεύει  τον  ήρωα  σε  ένα  νησί  για  επτά  χρόνια. Η  Κασσάνδρα  βλέπει  το  μέλλον, αρχέτυπο  γυναίκας  που  έχει  δίκιο  και  το  φωνάζει. Η  Ναυσικά  σώζει  τον  Οδυσσέα  όταν  ξεβράζεται  γυμνός.  Ολόκληρη  η  Οδύσσεια  είναι  ένα  ταξίδι  ανάμεσα  σε  γυναικείες  μορφές.

Αλλά  σύμφωνα  με  την  Λουπίτα, ο  Όμηρος  δεν  αφιέρωσε  αρκετό  χώρο  στις  γυναίκες.  Συγνώμη  κιόλας  δηλαδή  που  ο  Όμηρος   δεν  τις  έκανε  woke  σούργελα   και  μισότρελες  φεμινίστριες  και  να  τον  συγχωρήσουμε  που  δεν   έγραψε μανιφέστο   ισότητας  και   woke  ατζέντα   για  τον 21ο  αιώνα.  Ο  καθένας  μπορεί  να  κάνει  Τέχνη  ανάλογα  με  την  αισθητική του.

Η  μυθοπλασία  είναι  ελεύθερη  αλλά  όχι  υπεράνω  κριτικής. Το  πρόβλημα  με  την  κυρία  Λουπίτα  δεν  είναι  ότι  είναι  “μαύρη”.

Αυτό  είναι  εντελώς  αδιάφορο  και  εμπίπτει  στην  κατηγορία  «ό,τι  του  φανεί  του  κάθε  σκηνοθέτη – λωλονόλαν». Το  πρόβλημα   είναι  η  αυθάδεια,  η   ασχετοσύνη  και  η  ρηχότητά  της . Για   να   μην  πω   ηλιθιότητα.   Δεν  είχε  διαβάσει  τον  Όμηρο  πριν  παίξει  στην  ταινία. Δικαίωμά  της.

Όταν  τον  διάβασε, πάλι  τίποτα  δεν  κατάλαβε. Συμβαίνει  και  αυτό. Αλλά  να  κάνει  και  τον… “δάσκαλο”  στον  Όμηρο, αυτό  καταντάει  θράσος και  γελοιότητα  μαζί.

Να  ρωτήσω κύριε  Νόλαν.… τι  ακριβώς  προσθέτει  καλλιτεχνικά  η  επιλογή μιας “μαύρης” Ελένης; Ποια   “νέα  ερμηνεία”  αποκαλύπτει; Ποια  “βαθύτερη  αλήθεια”  αναζητά;

Είναι  σημάδι  «αντιρατσισμού»   να   αλλάζουν  το  χρώμα  των  ηρώων  της  δυτικής  παράδοσης;  Βάψτε, ξεβάψτε, αλλάξτε, ψεκάστε, σκουπίστε. Φάτε  τα  λυσσακά  σας.

Ο  Όμηρος  θα  είναι  δάσκαλος  διαχρονικός  πάντα. Σε  εκατό  χρόνια  από  σήμερα  ο Όμηρος θα εξακολουθεί να είναι αξεπέραστο – θεμέλιο της δυτικής Ποίησης και Λογοτεχνίας. Την κυρία Λουπίτα δεν θα τη θυμάται κανείς.  Όπως δεν θυμάται κανείς σήμερα την «Μαύρη Αθηνά» του Bernal

ΥΓ : Την ταινία του Νόλαν δεν  θα την δω ούτε και  να  με πληρώσουν.

                                                                                                                                  R.N.B