17 χρονών…

Σκόρπισε  η  νιότη …Τι  κόσμος  είναι  αυτός, που  δεν  τον αντέχει  ένα παιδί ;
17  χρονών  πήδηξαν  στον θάνατο , γιατί  δεν  μπορούσαν  να  βρουν  τίποτα θετικό  στην  ζωή. Τίποτα.

Τα  17άχρονα  είναι  ήλιοι λαμπεροί.  Πώς σβήνει  το  φως  του  ήλιου;
Τα  17άχρονα  κορίτσια  ανεβαίνουν  στις  ταράτσες  για  πάρτι  και ρομάντζα. Όχι  για  να  πηδήξουν  στο  κενό.
Σε  εκείνη  την  ταράτσα  τα  έσπρωξε  η  πίεση  για   επίδοση, ο  φόβος της αποτυχίας, η αίσθηση  ότι  η  αξία  τους  εξαρτάται  από   επιτυχίες, κοινωνική  αποδοχή, «σωστές»  επιλογές.

Τη  σήμερον  ημέρα  ένας  νέος  απαγορεύεται  να αποτύχει, να  χαθεί, να ψάξει  αργότερα τον  δρόμο  του. Είναι  υποχρεωμένος (από  ποιον μωρέ;) να  γίνει  πρωταθλητής  σε  ελάχιστο  χρόνο. Δεν  τον  προετοιμάζουμε  για  μαραθώνιο. Για  τα  100  μέτρα  τον  ετοιμάζουμε. Κι  εκείνος  νοιώθει  ότι μπαίνει  σε  μια  σκοτεινή  σήραγγα, χωρίς  μέλλον, χωρίς  φως, χωρίς  ανάσα.

Ένα  παιδί  17  χρόνων  φοβάται  ότι  δεν  θα  περάσει  στις Πανελλήνιες  και  πως  η  ζωή  του  θα  καταλήξει  σε  μια  δουλειά  χωρίς  προοπτική  και  αξιοπρέπεια, φοβάται  τη   ζωή  την  ίδια.
Μεγαλώνει  γεμάτο  πίεση, μοναξιά, σιωπηλές αγωνίες και  τα  «στάνταρντ»  μιας  σάπιας   κοινωνίας, που  το   έπεισε  ότι  η  αξία  του  κρίνεται  από  έναν  βαθμό  και  το  μέλλον  του  από  ένα  χαρτί.

Δηλητήριο  στην  ψυχή  των  παιδιών  η  κοινωνική  «καταξίωση», αυτή  που  υπαγορεύει   πως  τα  πολλά  λεφτά  είναι  ο  μόνος  δρόμος   της επιτυχίας  και  της  ευτυχίας.

Ζόρικα  τα  πράγματα  για  τους  γονείς. Φορτωμένοι  από  την  καθημερνή  κόλαση  έχουν  να  παλέψουν  και  με  την τρέλα  της  εφηβείας,  που  είναι από  τη  φύση  της  οργισμένη, κυκλοθυμική  και  αντιδραστική. Τόσο  δύσκολο  είναι  να   πούμε  στα  παιδιά  μας  ότι  η  επιτυχία  δεν προϋποθέτει  την  ευτυχία;

Κι εκείνο το «γιατί» που αιωρείται πάνω στα κεφάλια μας, βαρύ κι ασήκωτο αλλά υποκριτικό,  γιατί ξέρουμε όλοι στο βάθος, ότι το κρίμα είναι στο λαιμό μας …

R.N.B