Τα παιδιά μας…

Νέα  παιδιά σε  απόγνωση. Από  κατάθλιψη , από  άγχος, από  εκπαιδευτική  πίεση, από  ανταγωνισμό, από  μοναξιά , από  ψηφιακή  απομόνωση, από  υπερβολική  χρήση των   social  media.

Η  οικογένεια, αδύναμη  να  εντοπίσει  το πρόβλημα. Πώς  γίνεται  μια  μάνα  να  μην  καταλαβαίνει;

Και  οι  δάσκαλοι; Οι  καθηγητές; Ευθύνη  μεγάλη  κι  εκείνοι. Πώς  θα  καταλάβουν, πώς  θα  προλάβουν  αν  δεν  έχουν  κατάρτιση; Και  το  κυριότερο: μόλις  αντιληφθούν, πώς  θα  ξέρουν  τι  να  κάνουν, πού  να  αποταθούν;

Αναλύσεις  παντού: Φταίνε  οι  γονείς,  φταίει  το  εκπαιδευτικό  σύστημα, φταίει  ο καπιταλισμός, φταίει  η  κακιά  η  χώρα, ο  πρωθυπουργός, ο  πλανητάρχης, ο  κορονοϊός, ο  εγκλεισμός. Ξεκολλήστε. Το  θέμα  δεν  είναι  πλέον  ποιος  φταίει  αλλά  πώς  θα  σώσουμε  τα  παιδιά  μας , πώς  θα  τους  χαρίσουμε  πάλι  το  χαμόγελο  της χαράς και  της ανεμελιάς.

Έχουμε  κάνει  τα  παιδιά  μικρομέγαλους . Μέσα  σε  λίγα  χρόνια  τα  έχουμε  φορτώσει  με  σκέψεις  βαριές  κι  ευθύνες  του  νου  και  της  καρδιάς  που  δεν  τους αναλογούν.

H   αυτοκτονία είναι, παγκοσμίως, η   τέταρτη   συχνότερη   αιτία   θανάτου   για   άτομα ηλικίας 15-19 ετών. Ακούτε; Η  τέταρτη !

Ο  Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά  ότι περίπου 1 στους 7 εφήβους αντιμετωπίζει  κάποια  ψυχική  διαταραχή, κυρίως  άγχος  ή  κατάθλιψη.

Η  χώρα  με  τα  υψηλότερα  ποσοστά  καταγεγραμμένων  αυτοκτονιών   εφήβων   στον  κόσμο  είναι  η  Νέα  Ζηλανδία,  πρώτη  ανάμεσα  στις   χώρες  του  ΟΟΣΑ,  με  τριπλάσιο  ποσοστό  από  τον  μέσο  όρο  των  αναπτυγμένων  χωρών. Μια  χώρα  που πολλοί  έχουμε  στο  μυαλό  μας  ως  παράδεισο  και  πρότυπο.

Στην  Ευρώπη, τα  προβλήματα  ψυχικής  υγείας  στους  εφήβους αυξάνονται.

Πόσες  αιτίες  του  κακού  μπορείτε  να  σκεφτείτε; Bullying,  κοινωνική  απομόνωση, οικογενειακή  βία  ή  παραμέληση,  χρήση  ουσιών, αδιάφοροι  ή υ περαπασχολημένοι  γονείς ,  υπερβολική  πίεση  από  το  σχολείο,  φρίκη  από  τα  κοινωνικά  δίκτυα…

Να  στρέψουμε  το  βλέμμα  στα  παιδιά  και  όχι  απλώς  να  καταγράφουμε  το  φαινόμενο. Και  αν  δεν  μπορούμε  να  τους  εξασφαλίσουμε  τις  συνθήκες  ώστε  να μεγαλώνουν  με  ασφάλεια  και  ηρεμία, ας  τους  δώσουμε  πρόσβαση  σε  υπηρεσίες  ψυχικής  υγείας. Το  οικογενειακό   περιβάλλον  δεν  είναι  πάντα  σε  θέση  να  δει  το  πρόβλημα  ή  το  βλέπει  όταν  είναι  πολύ  αργά . Και  ένα  παιδί  δεν  μπορεί  να  περιμένει  τους  μεγάλους  να  ξυπνήσουν…

R.N.B