Δέσποινα Κουλούμπρη
“Κι ένα χαλίκι ν’ αρμολοήσεις
σ’ έναν ετοιμόρροπο τοίχο,
είναι σαν να στερεώνεις
τον κόσμο να μην πέσει.
Είναι σαν να στερεώνεις
τ η ν ψ υ χ ή σ ο υ
ν α μ η ν π έ σ ε ι.”
Ν. Καζαντζάκης (“Ο Φτωχούλης του Θεού”)
Αν όποιος γεμίζει τις μεγάλες πλατείες της χώρας γίνεται πρωθυπουργός, σκεφτείτε πόσοι πρωθυπουργοί γεννήθηκαν την Μεγάλη Παρασκευή των Τεμπών.
Ποιος το περίμενε, ότι οι αθώες νεανικές ψυχές που οι ράγες έγιναν οι σταυροί τους, τα παιδιά που αναπάντεχα πέταξαν στον ουρανό, θα σήκωναν από τον καναπέ όλη την Ελλάδα…
Ποια κόμματα και τελείες; Μόνο ανάγκη για φως και δικαιοσύνη. Να φύγουν τα ερωτηματικά, να μείνουν μόνο τα θαυμαστικά.
Πώς είναι να σου δίνουν το παιδί σου σε σακούλα;
Τι να πεις στη μάνα που θα θρηνεί για πάντα; Πώς να μπεις στον λυγμό της γιαγιάς που με λυγμούς χαϊδεύει τη φωτογραφία του εγγονού της στο μνήμα ; «Πού να το βρω το παλικάρι μου, γιατί δεν έπαιρνε εμένα και πήρε αυτό;» Κραυγή πόνου – μαχαιριά στο νου και στην καρδιά …
Δεν ξέρω ποιος είσαι εσύ, αρχαίε σοφέ, που είπες ότι η σιωπή είναι χρυσός. Να λοιπόν που καμιά φορά, δεν είναι …
Ει… εσείς, αγόρια και κοπελιές που δεν φτάσατε ποτέ… ησυχάστε εκεί που είστε, θα φτάσουμε εμείς για σας, εκεί που πρέπει.
Έλληνες, θεάρεστο αυτό που κάναμε… Όμως, χρειάζονται μόνο τέτοιες μαύρες αφορμές για να ενωνόμαστε μωρέ;;
R.N.B
