Ζαχαρίας Λουδάρος
Το κράτος είναι ο μεγάλος ασθενής. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των πολιτών του. Διαχρονικά και σε πολλά επίπεδα. Ωστόσο, καμία προσπάθεια «θεραπείας» δεν πέτυχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ούτε με περισσότερο κράτος αλλά ούτε και με λιγότερο. Ποτέ δεν βρήκαμε το «μέτρον άριστον». Κάποιοι δεν ήξεραν, άλλοι δεν μπόρεσαν και αρκετοί δεν ήθελαν. Ίσως γιατί η διάγνωση που γίνεται κάθε φορά ακολουθεί τον κανόνα «αλήθεια είναι ό,τι μου κάνει», με αποτέλεσμα να ασχολούμαστε στις περισσότερες των περιπτώσεων με τις ερμηνείες των συμπτωμάτων και όχι με την αποκάλυψη των γενεσιουργών αιτιών της εθνικής κακοδαιμονίας μας.
Το Κακό μπορεί να εμφανίζεται ξαφνικά αλλά έρχεται από μακριά. Κι έχει πάντα μεγάλη προετοιμασία μέσα του. Πέρασε πολλούς «σταθμούς» μέχρι να καταλήξει το τραίνο του θανάτου στα Τέμπη. Όμως τα «κλειδιά» πουθενά δεν ήταν στη θέση τους.
Το «Ποτέ ξανά», προϋποθέτει μια καθαρτήρια απάντηση στο «γιατί;». Δεν είναι απλό και δεν είναι αυτονόητο. Ειδικά όταν μιλάμε για τον σιδηρόδρομο, μια στρατηγική υποδομή της χώρας, μέσα σε ένα πολυσύνθετο κόσμο, όπου όλα σχετίζονται με όλα. Από τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς μέχρι τη δημοσιοϋπαλληλική ραστώνη 24/7/365, διαμέσου ποικίλων οικονομικών και συντεχνιακών συμφερόντων. Όμως, όταν ο Κρόνος τρώει τα παιδιά, σίγουρα δεν είναι ένα ακόμη σύνηθες προεκλογικό debate για να αρκεστούμε στις γενικεύσεις. Είναι Τιτανομαχία με ονόματα.
Η πολιτική τάξη έχει λοιπόν δυο επιλογές. Είτε «μία από τα ίδια», είτε την αλήθεια καταπρόσωπο. Την αλήθεια όμως. Όχι μια βολική ερμηνεία της.
Με βάση τα συνταγματικά περιθώρια, υπάρχει ικανός πολιτικός χρόνος για το σύνολο της πολιτικής τάξης να κάνει τη διαφορά απ’ ότι γίνεται συνήθως, δηλαδή άλλος ένας «καυγάς για το πάπλωμα».
Οι πολίτες, ούτως ή άλλως, δεν βιαζόμαστε. Κράτος περιμένουμε, όχι να ράψουμε υπουργικά κουστούμια. Άλλωστε τι σημασία έχει να κάνουμε εκλογές για να βγάλουμε πρωθυπουργό, όταν δεν έχει κράτος για να κυβερνήσει; Να κάνει τι; Τον σταθμάρχη;
Ο ευφυής νους του Άλμπερτ Αϊνστάιν κατέληξε στο συμπέρασμα πως «τρέλα είναι να κάνεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα».
Ήρθε η στιγμή να ενηλικιωθούμε και να κόψουμε την «τρελίτσα». Με σειρά προτεραιότητας, πρώτα πρέπει να αντικρύσουμε κατάματα τι κράτος είμαστε. Μετά να αποφασίσουμε ρεαλιστικά τι κράτος θέλουμε να γίνουμε και να συμφωνήσουμε – τουλάχιστον μια μεγάλη πλειοψηφία – στο πως μπορούμε να το κάνουμε. Κι έτσι να επιλέξουμε και τον ηγέτη της προσπάθειας.
