Δέσποινα Κουλούμπρη
Ανησυχώ. Όλοι ανησυχούμε . Έχουμε προ πολλού διαβεί το κατώφλι
πολιτικής και κοινωνικής αποσύνθεσης. Κυριολεκτικά δεν ξέρεις τι θα
σου ξημερώσει.
Διάχυτος πανικός παντού, με την μια περιπέτεια να μας παραδίδει
δραματικά στην επόμενη.
Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Ναι αλλά τώρα παραέχεις, Γιάννη…
Η περιβόητη οσμή σκανδάλων, έγινε πια βρώμα και δυσωδία.
Θαρρείς ότι η εξουσία προσπαθεί να κρατήσει το κεφάλι έξω από το
νερό με κάθε τρόπο.
Είναι και οι φωτιές του Αυγούστου που σου ματώνουν την ψυχή.
Ναι, η ανθρώπινη ζωή πάνω από όλα, όμως όταν βλέπεις να
καίγεται το σπίτι σου, και ξέρεις ότι στην Ελλάδα της παρακμής
δεν θα αποζημιωθείς ποτέ, κανένα 112 δεν σε αναγκάζει να το
εγκαταλείψεις.
Ήρθε και η αυγουστιάτικη απώλεια της Λένας Σαμαρά, που δεν
την χωράει καμιά ανθρώπινη λογική. Ένα κορίτσι έφυγε πρόωρα
και αναπάντεχα, αφήνοντας πίσω γονείς με ζωές άδειες. Είτε είναι
πρωθυπουργοί είτε φουρνάρηδες.
Μπερδεμένη χώρα, που ψάχνει καθαρό μυαλό και νηφαλιότητα και
πασχίζει να σβήσει τα φυτίλια. Λες και από πάνω της πλανάται
ένα σύννεφο παρακμής που βρέχει αρνητικά συναισθήματα.
Απογοήτευση, απόγνωση, οργή, αδιαφορία για την υπεράσπιση του
κεκτημένου και του αυτονόητου. Και ένταση μεγάλη.
Νωπές είναι ακόμα οι μνήμες της προηγούμενης δεκαετίας, που
καταδίκασε τους Έλληνες σε φτωχοποίηση, και έβαψε γκρι τον
εθνικό ορίζοντα. Από τότε, το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού
έχει υποβαθμιστεί δραματικά.
Η χώρα μοιάζει εγκλωβισμένη σε επαναλαμβανόμενη,
ανατροφοδοτούμενη παρακμή.
Πού είναι αυτός που θα μπορέσει να εμπνεύσει, να καθοδηγήσει,
να αναμετρηθεί με την φθορά και την εθνική κατήφεια; Να
διορθώσει το μέλλον για την γενιά που έρχεται και κοιτά γύρω
της σαστισμένη;
Ειλικρινά δεν ξέρω πού πάμε,
αλλά ξέρω ότι δεν πάμε καθόλου καλά…
R.N.B
