Ζαχαρίας Λουδάρος
Ας είμαστε ρεαλιστές, που έλεγε σε προηγούμενες εποχές ένα διάσημο λαϊκό τραγούδι. Δεν υπήρχε περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο – με την πολιτική κουλτούρα που έχει εμπεδωθεί για δεκαετίες και συνοψίζεται στο «ο θάνατός σου, η ζωή μου» – να μην εργαλειοποιηθεί ως κομματικό όπλο η μεγάλη πυρκαγιά στη Ρόδο και οι συνέπειές της, όταν σε δυο μήνες έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές.
Ο πειρασμός είναι μεγάλος όταν πάνω σε στάχτες, είτε κυριολεκτικά, είτε μεταφορικά, έχουν χτιστεί πολιτικές καριέρες. Αυτό στην πλειονότητα των περιπτώσεων σημαίνει, αν το δούμε ιστορικά, πρόσθετη ζημιά. Διότι η «καμένη γη» γινόταν κάθε φορά άλλοθι αδράνειας.
Αυτή τη στιγμή για τη Ρόδο το διακύβευμα είναι ένα και μόνο. Πως θα ανασυγκροτηθεί το νησί έτσι ώστε να συνεχίσει να είναι ο παγκόσμιος προορισμός που δημιουργεί πλούτο για την τοπική οικονομία, έσοδα για τη χώρα, αξιοπρέπεια και συνοχή για την τοπική κοινωνία. Όλα τα υπόλοιπα είναι «να ‘χαμε, να λέγαμε». Οι «Ιππότες» που θα κατατρόπωναν τάχα το «Δράκο» που έβγαζε φωτιά από το στόμα και κατέκαιγε τη Ρόδο, είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Μπουρδολογίες.
Τα πλήγματα είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής. Το ζητούμενο είναι να τα επουλώνεις και να τα ξεπερνάς και όχι να τα ξύνεις για να γίνουν ακόμη μεγαλύτερα. Καλό το παραμύθι αλλά δεν έχει… Δράκο. Όσο κι αν προσπαθούν ορισμένοι να τον κατασκευάσουν για να αποκτήσουν πολιτική οντότητα και να φέρουν σε πέρας την αποστολή της κομματικής καταγραφής. Διότι στον απόηχο της πυρκαγιάς μέχρι σήμερα αυτό ακριβώς ζει η Ρόδος. Από τη μια η προσπάθεια της γρήγορης ανάκαμψης κι από την άλλη η μικροπολιτική υπονόμευση.
Η εναλλακτική στο αδιέξοδο παιχνίδι του «μηδενικού αθροίσματος» είναι η στρατηγική «win – win». Συνεργασία όλων όσοι βάζουν το νησί πάνω από την προσωπική φιλοδοξία και την αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Η Ρόδος δεν χρειάζεται διαμαρτυρία, χρειάζεται δημιουργικότητα. Γίνεται;
Η μπουρδολογία μπορεί να είναι εξαιρετικά «προσοδοφόρα» για να κερδίζεις likes στα κοινωνικά δίκτυα αλλά έχει ένα σοβαρό ελάττωμα: Δεν περνάει από τα ελεγκτικά όργανα των χρηματοδοτήσεων, εθνικών και ευρωπαϊκών. Κι επειδή οι εποχές που παίρνανε τηλέφωνο οι αιρετοί τους Υπουργούς με τη σειρά και βγάζανε έκτακτες χρηματοδοτήσεις για τα ταμεία τους έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, το αύριο της Ρόδου θα εξαρτηθεί από την απάντηση σε μερικά κρίσιμα ερωτήματα: Ποιος θα κάνει το σοβαρό σχέδιο της «επόμενης μέρας» που θα κερδίζουν όλοι οι Ροδίτες μέσα από αυτό; Ποιος θα βρει τους πόρους και θα ξεκλειδώσει χρηματοδοτήσεις για να υλοποιηθεί; Ποιος έχει τις κατάλληλες σχέσεις να αξιοποιήσει; Ποιος μπορεί να κερδίσει συμμάχους; Ποιος μπορεί να φέρει κόσμο στο νησί, σε μια Ρόδο καλύτερη κι απ’ αυτή που ήταν πριν την πυρκαγιά;
Την απάντηση θα τη δώσουν σε κάθε κάλπη οι Ροδίτες. Με το ίδιο πνεύμα που υπερασπίστηκαν το νησί τους απέναντι στην απειλή της φωτιάς, θα το υπερασπιστούν και έναντι απειλών λιγότερο ορατών αλλά πάντως υπαρκτών. Με σοβαρότερη όλων την απειλή της μπουρδολογίας και του χιλιοπαιγμένου παραμυθιού.
