Δέσποινα Κουλούμπρη
Βαριά η ήττα μετά από μια κακή εμφάνιση. Εννοείται ότι απογοητευτήκαμε, στεναχωρηθήκαμε, παγώσαμε.
Κι ύστερα ήρθε πάνδημο το «δεν πειράζει» για βάλσαμο.
Όμως πειράζει.
Το “δεν πειράζει” είναι η μόνιμη επωδός όταν χάνουμε. Οπουδήποτε. Από τηλεπαιχνίδι, μέχρι αθλητικό αγώνα.
Είναι ψευδεπίγραφο αυτό το «δεν πειράζει». Ας είμαστε ειλικρινείς. Φυσικά και μας πειράζει που χάσαμε. Μας τσούζει και μας καίει . Προφανώς και πειράζει και επηρεάζει η αποτυχία, η ήττα σε όλα τα επίπεδα. Αγωνίζεσαι για να κερδίσεις. Όχι μόνο μας πειράζει αλλά μας σφάζει, ειδικά όταν προέρχεται από την συγκεκριμένη αναμέτρηση με τους Τούρκους στο μπάσκετ .
Τις επόμενες ώρες ξεχύθηκε στα social η χολή μεταξύ των αιώνιων εχθρών. Δεν ξεχνιέται η Ιστορία . Ίσα – ίσα που στο παρκέ διατρανώνεται. Κάτω από την ανάρτηση του πρωτοπαλίκαρου Σενγκούν χύθηκε ποτάμι το δηλητήριο. Οι Τούρκοι έσπευσαν να προκαλέσουν, να ξεσπαθώσουν, να βρίσουν, να ατιμώσουν τους Έλληνες, να θυμηθούν την Μικρασιατική καταστροφή και άλλα πολλά, με εθνικιστικές κορόνες, βρυχηθμούς, με τίτλους όπως «χωρίς οίκτο», «μαύρα σκυλιά» και άλλα χαριτωμένα. Και οι Έλληνες απάντησαν. Κάποιοι με αξιοπρέπεια, οι πιο πολλοί, χυδαία.
Δικαιολογημένος ο θυμός και το δηλητήριο;
Ακόμα κι εγώ που υποστηρίζω ότι ο πραγματικός χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται στην ήττα, ξεστόμισα ύβρεις κατά των βαρβάρων.
Υπάρχουν στιγμές που το θυμικό κερδίζει.
Εν κατακλείδι:
Φυσικά θαυμάζουμε, αγαπάμε, στηρίζουμε τους παίκτες μας. Αλλά μας τσάκισε η συγκεκριμένη ήττα.
Και τελικά, πειράζει.
R.N.B
