Κλείνει ο κινηματογράφος “Metropol”, μετά από 48 χρόνια λειτουργίας

Σημεία (τηλεοπτικών) καιρών...

Της Ρένας Παυλάκη

“Η κινηματογραφική αίθουσα δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανιστεί. Αν ήταν έτσι, γιατί υπάρχουν ακόμα εστιατόρια παρόλο που οι άνθρωποι έχουν κουζίνες στα σπίτια τους;”
Ο Αμερικανός κινηματογραφιστής, Michael Moore διαψεύδεται κάθε μέρα που περνάει. Προφανώς, όταν το είπε, δεν είχε υπόψιν του την έξαρση της τηλεοπτικής πλατφόρμας τύπου Netflix.
Κι ο Γάλλος σκηνοθέτης, Denis Villeneuve, έγραφε μέσα στην πανδημία, που είχε κλείσει για καιρό τα σινεμά: «Πιστεύω με πάθος στο μέλλον της μεγάλης οθόνης… Ανέκαθεν οι άνθρωποι χρειάζονταν κοινές εμπειρίες αφηγήσεων. Ο κινηματογράφος είναι παραπάνω από επιχείρηση, είναι μια μορφή τέχνης που φέρνει τους ανθρώπους κοντά, εορτάζει την ανθρωπιά μας, τονώνει το νοιάξιμο του ενός για τον άλλον – είναι μια από τις τελευταίες καλλιτεχνικές, συλλογικές εμπειρίες. Είναι εδώ όχι γιατί η βιομηχανία το χρειάζεται αλλά γιατί εμείς οι άνθρωποι το χρειάζομαστε. Στην σκοτεινή αίθουσα υπάρχει η ιστορία μας, η επαίδευσή μας, το καύσιμο της φαντασίας μας, όσα ανυψώνουν και εμπνέουν το συλλογικό μας πνεύμα. Είναι η κληρονομιά μας». Ζήτω ο κινηματογράφος της αίθουσας!»
Διαψεύσθηκαν οικτρά. Οι κινηματογραφικές αίθουσες κλείνουν η μια μετά την άλλη, αφού σχεδόν όλοι πια προτιμούν την άνεση του καναπέ τους, αντί μια μαγική κινηματογραφική εμπειρία στη μεγάλη οθόνη. Σημεία των καιρών… Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου (ταινία και αυτή του Tonino Guerra από την ομώνυμη νουβέλα του Gabriel García Márquez)…
Πριν λίγα χρόνια, το 2019, όταν ο Martin Scorsese γύρισε τον Ιρλανδό, το διάρκειας 3,5 ωρών γκανγκστερικό έπος με την χρηματοοικονομική υποστήριξη του Netflix, πολλοί έσπευσαν να τον κατηγορήσουν ότι έβαζε ταφόπλακα στο σινεμά, όπως το ξέραμε. Βέβαια, είχε αποστομωτική απάντηση να δώσει. Κανένα στούντιο δεν δεχόταν να χρηματοδοτήσει την ταινία του. Την χρηματοδότησε όμως το Netflix, που προφανώς κινήθηκε πιο στρατηγικά, βλέποντας μπροστά. Η μεσοβέζικη λύση που εφευρέθηκε στην πορεία, δηλαδή οι μεγάλες, ακόμα και οσκαρικές παραγωγές του Netflix (άλλος πόλεμος εκεί για τον αν έπρεπε αυτού του είδους οι ταινίες να είναι υποψήφιες για Όσκαρ – μαντέψτε ποιος τον κέρδισε) να παίζονται πρώτα για λίγες μέρες σε κινηματογραφικές αίθουσες, δεν κατάφερε να χρυσώσει το χάπι, ούτε και να αναστρέψει μια πορεία προδιαγεγραμμένη. Ποιος θα πήγαινε σινεμά για να δει μια ταινία που σε λίγες μέρες θα είχε στην τηλεόρασή του;
Εμείς οι λίγοι που δεν διανοούμαστε να δούμε μεγάλη παραγωγή σε μικρή οθόνη, είμαστε τελικώς υπερβολικά λίγοι. Για κάποιους, ρομαντικοί, για κάποιους, γραφικοί…
Απόψε αισθάνομαι πολύ έντονη την ανάγκη να ξαναδώ την ταινία του Giuseppe Tornatore, «Σινεμά ο Παράδεισος»… Στη μικρή οθόνη, δυστυχώς, και μόνο σε αυτήν, θα αναζητούμε στο εξής “χαμένους παραδείσους”…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

info@realvoice995.gr

@2022 – RealVoice 99.5 All Rights Reserved.  Κατασκευή ιστοσελίδας

Χρησιμοποιούμε cookies για να σου προσφέρουμε μία προσωποποιημένη εμπειρία καθώς και για την ανάλυση της επισκεψιμότητάς μας. ΑΠΟΔΟΧΗ Μάθε περισσότερα