Δέσποινα Κουλούμπρη
Η Κλαυδία , η Ελληνίδα του Πόντου που έβαλε τα …γυαλιά στην Eurovision , πέτυχε τον στόχο της. Με το σπαθί της και την ψυχάρα της, με την δωρική της αξιοπρέπεια, συγκίνησε την Ευρώπη και αποτύπωσε με ακρίβεια την έννοια του αποχωρισμού, του ξεριζωμού, ακόμα και σε όσους δεν γνώριζαν ελληνικά. Σα να μας πήρε όλους στους ώμους της και πηγαίναμε…
Δεν είναι μόνο που τραγούδησε μοναδικά και άγγιξε την ψυχή μας. Είναι που έφερε πίσω κοινό, που η Eurovision είχε διώξει εδώ και χρόνια με τα τέρατα και την κιτσαρία που μάζευε. Είναι που έκανε όλο τον κόσμο να προσέξει, να ακούσει, να μάθει, να συγκινηθεί. Είναι που προσέδωσε ήθος, κύρος και αίγλη σε μια Eurovision που και φέτος θύμιζε τσίρκο. Είναι που ήταν εκτός συναγωνισμού, εκτός διαγωνισμού, εκτός τόπου και χρόνου. Ευτυχώς. Γιατί σχεδόν όλοι οι άλλοι ….
Αυστρία: Νίκησε με το βαθύ λαρύγγι του ασχημούλη Αυστριακοφιλιππινέζου, με ένα ιδιαίτερο τραγούδι σε ασπρόμαυρο φόντο, που άφησε θετικές εντυπώσεις , όχι συγκίνηση.
Νορβηγία : Αδιάφορος, άχρωμος, άοσμος , τίποτα.
Λουξεμβούργο: Μια ροζ κούκλα που χόρευε κι έκανε γλυκούλες χαριτωμενιές και μέχρι εκεί.
Εσθονία: Απροσδιορίστου και αμφίβολου γενικώς, ένας άλουστος τύπος που δεν τελείωσε το Λύκειο και το έριξε στους καφέδες, εσπρέσο μακιάτο…
Ισραήλ: Εντυπωσιακή παρουσίαση, αισθαντική φωνή, ωραίο τραγούδι, που χάιδεψε τα αυτιά μας , από τις ελάχιστες καλές στιγμές του διαγωνισμού.
Λιθουανία: Μια παράφωνη ροκ παρέα με ήχο ενοχλητικό, από σπαστικοί μέχρι βαρετοί τόσο, που έλεγες πότε θα τελειώσει το ακουστικό βασανιστήριο…
Ισπανία: Μια ξαναμμένη μπίμπο , σωσίας της Μέλανι Τραμπ, που χτυπιόταν χωρίς λόγο, λέγοντας «Αυτή η diva» και μόνο divino δεν ήταν το τραγούδι…
Ουκρανία: Χάλια μαύρα αλλά φωτισμένα ποικιλοτρόπως, αυτάκια μου καημένα , τι σας έμελλε να ακούσετε..
Αγγλία: Για γέλια – για κλάματα, δεν μπόρεσα να καταλήξω. Τρεις Μπάρμπι, ο Θεός να τις κάνει, που ξεφώνιζαν σαν υστερικές «τι στο διάολο συνέβη χθες το βράδυ» Πειράζει που δεν θέλουμε να ξέρουμε;
Ισλανδία: Κακόγουστο σκετς, σε ασημί σκηνικό και πολύς θόρυβος για το τίποτα..
Λετονία: Ξωτικά, με μορφή Ζουλού που κάτι τραγουδούσαν για μια βελανιδιά και ούρλιαζαν «είμαστε διαφορετικοί» (όντως), που κάτι ήθελαν να πουν αλλά δεν…
Ολλανδία: Λα-λα-λα-λα-λα από τον Κονγκολέζο πρόσφυγα, μέτρια ανεκτό, επειδή είχε la vie en rose μπερδεμένο με noir, άστο καλύτερα…
Φινλανδία: Μια λυσσασμένη μιλφάρα με σοβαρά ψυχολογικά και ουρλιαχτά καταπιεσμένης σεξουαλικότητας, που καβάλησε ένα γιγάντιο μικρόφωνο και κάλπαζε στέλνοντας σαφές μήνυμα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»…
Ιταλία: Ένα ζόμπι από την οικογένεια Άνταμς, που έλεγε με καημό «δεν είμαι τίποτα, θα ήθελα να είμαι ένας σκληρός τύπος». Απογοήτευση σκέτη.
Πολωνία: Μια ντυμένη καμπαρετζού, κρεμασμένη σε μια σκάλα, χτυπιόταν για την μητέρα Γη και το κακό που της κάνουμε, τύπου «μάνα γιατί με γέννησες»…
Γερμανία: Δυο αδέλφια με ένα ακατάσχετο τριαλαρί – τριαλαρό συλλαβιστά, με επαναλαμβανόμενο βαρετό μπιτ που δεν ξέρω γιατί πήγαν στην Eurovision, ούτε κι εκείνοι μάλλον..
Αρμενία: Ο Αρμένης Ρουβάς, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, γδύσιμο, ιδρώτας , τεστοστερόνη, μούσκουλα και από ερμηνεία μαντάρα, διότι μπορεί να μην έχουμε φωνή, έχουμε όμως κοιλιακούς και τρέχουμε πάνω-κάτω στη σκηνή να τους δουν όλοι…
Ελβετία: Άλλη μια εξαιρετική παρουσία , υπέροχη μπαλάντα, λιτή, απέριττη, χωρίς φιοριτούρες και παλαβομάρες.
Μάλτα: Φρίκη σκέτη. Γιατί βρε κοκκινομάλλικο τέρας έπρεπε να κάνεις τσιμέντο τα νεύρα μας και κουρέλια τ’ αυτιά μας;
Πορτογαλία: Κάτι τύποι που έκοβαν βόλτες σα μαστουρωμένοι . Βαρεμάρααααα..
Δανία: Κακό δεν το λες, ούτε και καλό το τραγούδι, μια μέτρια κατάσταση , ας πούμε συμπαθητικούλα.
Σουηδία: Σάτιρα ναι, γέλιο ναι , πλακίτσα ναι, τραγούδι no…
Γαλλία: Από τις κορυφαίες στιγμές , η Λουάν, με μόνο σύμμαχο επί σκηνής την άμμο , την βαθιά ευαισθησία της και τον πιο ωραίο τίτλο του κόσμου: «Μαμά»
Σαν Μαρίνο: Έκτρωμα, με κάτι αγάλματα να ζωντανεύουν και να μασάνε τσιχλόφουσκες. Αίσχος .
Αλβανία: Ουδέν σχόλιο. Το κόκκινο της κόλασης μόνο.
ΥΓ 1: Σε ένα μουσικό φεστιβάλ πραγματικής Τέχνης, η Κλαυδία και η «Αστερομάτα» της , κερδίζουν το πρώτο βραβείο. Τέλος.
R.N.B
