Ρένα Παυλάκη
Τις τελευταίες μέρες έχω συλλάβει τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης της Ρόδου, η ΔΕΥΑΡ, δεν είναι μια απλή επιχείρηση . Είναι ιδεολογία! Είναι κίνημα! Και ως τέτοιο, η κεφαλή της οφείλει να την υπερασπιστεί. Ιστορικά, διαχρονικά! Τι κι αν πρόκειται για αμαρτίες του παρελθόντος; Ως κίνημα, κουβαλάει μαζί του το παρελθόν του και η υπεράσπιση των αμαρτιών αυτού του παρελθόντος, αποτελεί ιδεολογική υποχρέωση του επικεφαλής της!
Αν διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θεωρείτε ότι αστειεύομαι, θα σας απαντήσω: Καθόλου! Τα γεγονότα περιγράφω. Δεν έβρισκα (μέχρι σήμερα το πρωί) άλλον λόγο για τον οποίο ο σημερινός πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ ξιφουλκεί κατά παντός που θα τολμήσει θα θίξει τα «ιερά και τα όσιά» της, υπερασπιζόμενος αμαρτίες που διεπράχθησαν δεκαετίες πριν και που σήμερα , ήρθε η ώρα να πληρωθεί ο λογαριασμός.
Ο αίρων τις αμαρτίες της ΔΕΥΑΡ, σημερινός πρόεδρός της Σωτήρης Βαγιανός, τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή την κατάρρευση της γέφυρας στο Φαληράκι που κατέστρεψε έναν αγωγό λυμάτων – που δεν ήταν υπογειοποιημένος αλλά μια χαρά λιαζόταν φαρδύς πλατύς στην επιφάνεια του εδάφους, στοχοποιεί και καθυβρίζει όποιον τολμήσει να αναφερθεί στα κακώς κείμενα. Όχι τα δικά του – επαναλαμβάνω – των προηγουμένων. Προς τι ο ζήλος για να φτάνεις στο σημείο να κατηγορείς Περιφερειάρχη και Αναπληρωτή Περιφερειάρχη ότι βλάπτουν την ΔΕΥΑΡ και το νησί ολόκληρο, επειδή είπαν το προφανές; Ότι επιτέλους, θα πρέπει να τραβηχτεί μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, να σηκωθεί το χαλί και να φτιάξουμε επιτέλους τις υποδομές που πρέπει να έχει το νησί. Τέρμα στις γρηγοράδες, τέρμα στο άρπα κόλλα, τέρμα στις αυθαιρεσίες.
Η λογική των πραγμάτων, την οποία συχνά αναζητώ αλλά σπανίως βρίσκω στο θέατρο του παραλόγου που παρακολουθούμε, θα έλεγε ότι ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ θα άρπαζε την ευκαιρία για μια καλή συνεννόηση και συνεργασία με την Περιφέρεια και κάθε άλλο εμπλεκόμενο φορέα, για να γυρίσει τη σελίδα. Να φέρει μια νέα αντίληψη στον τρόπο διαχείρισης αυτών των μεγάλων ζητημάτων που αφορούν το περιβάλλον.
Αντ’ αυτού, όπως έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο, καβάλησε το καλάμι, θεωρώντας ότι μόνος του μπορεί να σηκώσει τη ΔΕΥΑΡ και το βαρύ κι ασήκωτο παρελθόν της. Λεονταρισμοί λοιπόν και βαρύγδουπες δηλώσεις σε καθημερινή βάση, για να εμφανιστεί ο Σωτήρης ως «σωτήρας»! Σε τελευταία ανάλυση, είναι άλλο να υπερασπίζεσαι το έργο σου και άλλο να δίνεις συγχωροχάρτι και να “ξεπλένεις” το παρελθόν.
Φευ! Το φορτίο (των λυμάτων) αποδείχθηκε πολύ βαρύ για τους ώμους του. Αλλά η υπεροψία του δεν τον άφησε να το δει. Και μόνο από αυτοπροστασία, γνωρίζοντας τα χάλια του Βιολογικού, θα έπρεπε να κρατήσει χαμηλό προφίλ. Όχι να προκαλεί! Για πόσο αλήθεια θα έμενε κρυφό το όλο πρόβλημα; Ας ρωτούσε τους ξενοδόχους της περιοχής, που επαφίενται στον στρατηγό άνεμο, κάνοντας σπονδές στους θεούς να φυσάει βοριάς, για να μην πάθουν ασφυξία από τη μπόχα!
Μέχρι που έγινε το μπαμ. Σήμερα το πρωί, η εφημερίδα Δημοκρατική κάνει τη μεγάλη αποκάλυψη. Έκθεση της αρμόδιας Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας μετά από αυτοψία που διενεργήθηκε στον Βιολογικό και με ημερομηνία 10 Ιανουαρίου 2025 – δηλαδή πριν από μια ακριβώς εβδομάδα – αποδεικνύει ότι δεν μιλάμε για Βιολογικό (έστω και στα όρια των περιβαλλοντικών όρων λειτουργίας) αλλά για μια χαβούζα, από την οποία τα λύματα οδηγούνται κατευθείαν στη θάλασσα και χωρίς την απαιτούμενη επεξεργασία. Όλα τα συστήματα χαλασμένα, όλα εκτός λειτουργίας (σύμφωνα με τα ευρήματα της αυτοψίας).
Το σουρεαλιστικό της υπόθεσης είναι ότι ενώ γνώριζε όλα τα παραπάνω ο κ. Βαγιανός, είχε και το θράσος να καλέσει τους δημοσιογράφους για να τους ξεναγήσει σήμερα το μεσημέρι στις εγκαταστάσεις του Βιολογικού! Τι να τους δείξει αλήθεια;
Μέχρι σήμερα το πρωί ομολογώ ότι είχα την απορία γιατί ο σωτήρας της ΔΕΥΑΡ προκαλούσε απροκάλυπτα όλον αυτόν τον καιρό, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι και βάλλοντας κατά πάντων.
Σήμερα, μετά την αποκάλυψη της Έκθεσης για τον Βιολογικό, αντιλαμβάνομαι ότι δεν ήταν τυχαία η στοχοποίηση της Περιφέρειας.
Επιχείρηση αντιπερισπασμού της κοινής γνώμης ήταν και επιχείρηση κατασκευής φανταστικών εχθρών, για να μπορεί εκ των υστέρων να δικαιολογήσει (αν είναι δυνατόν) αυτό που έβλεπε να του έρχεται.
Συμπέρασμα: Η συλλήβδην ανάληψη της ευθύνης όλων έργων όλων των φορέων, κάτι σημαίνει. Όλα καλώς καμωμένα! Όλα από όλους, πλην του σημερινού!
