Νατάσα Παμπρή
Ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν χθες, με απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Κω, οι Γιάννης Μαχαιρίδης, Φώτης Χατζηδιάκος και Στάθης Κουσουρνάς, (τότε Περιφερειάρχης, Αντιπεριφερειάρχης και Δήμαρχος Ρόδου), οι οποίοι κατηγορούνταν για την υπόθεση με τις φονικές πλημμύρες που είχαν σημειωθεί τον Νοέμβριο του 2013 στο νησί, όπου έχασαν τις ζωές τους, τέσσερις άνθρωποι.
της Νατάσας Παμπρή
H Εισαγγελέας της έδρας εισηγήθηκε στο δικαστήριο την απαλλαγή των κατηγορουμένων, επισημαίνοντας ότι δεν υφίσταται δόλος, αλλά ούτε και αμέλεια από μέρους τους. Ως συνήγοροι υπεράσπισης των κατηγορουμένων παρέστησαν στη δίκη οι δικηγόροι Φώτης Κωστόπουλος, Γρηγόρης Μοράρης, Νίκος Χατζηνικολάου και Στέλιος Κιουρτζής.
Ο δικηγόρος Φώτης Κωστόπουλος μίλησε στον Real Voice και τον Τέρη Χατζηιωάννου για την αθωωτική απόφαση των τριών κατηγορουμένων, λέγοντας ότι ήταν μία αβάσιμη κατηγορία εις βάρος τους, που κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος στο ακροατήριο. «Αποδόθηκε Δικαιοσύνη σε μία δίκη που ήταν άψογη από άποψη διαδικασιών», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Κωστόπουλος, υποστηρίζοντας ότι δεν θα έπρεπε να είχε ασκηθεί καν ποινική δίωξη.
Αναλυτικά ο κ. Κωστόπουλος τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:
Ήταν μία αβάσιμη κατηγορία η οποία πραγματικά κράτησε ομήρους αυτούς τους ανθρώπους επί οκτώ χρόνια, μία κατηγορία που κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος στο ακροατήριο, μιας και τα στοιχεία που τη συγκροτούσαν δεν μπόρεσαν ούτε να αποδειχτούν, ούτε να στοιχειοθετηθούν.
Και η απόφαση μετά από μία πολυήμερη ακροαματική διαδικασία που ξεκίνησε από τις 6 Ιουνίου -με διακοπές ενδιάμεσες- κατέληξε σε μία ομόφωνη αθώωση των ανθρώπων αυτών, αποδίδοντας δικαιοσύνη μέσα από μία δίκη πραγματικά που ήταν άψογη από άποψη διαδικασιών.
Αποδόθηκε μία κατηγορία σ’ αυτούς τους ανθρώπους, ότι υπήρχε ενδεχόμενος δόλος στο θάνατο των τεσσάρων ανθρώπων. Δηλαδή ότι ήξεραν ότι μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να πνιγούν και είπαν, δεν πειράζει ας πνιγούν… Ε, δεν ήταν δυνατόν να σταθεί μία τέτοια κατηγορία σε ακροατήριο. Και βέβαια δεν θα έπρεπε καν να είχε ασκηθεί μια τέτοια ποινική δίωξη. Αυτά τα στοιχεία τα οποία οδήγησαν στην αθώωση τους υπήρχαν μέσα στη δικογραφία, δυστυχώς τα δικαστικά συμβούλια άφησαν την υπόθεση να πάει παρακάτω στη λογική ότι ας λύσει το πρόβλημα κάποιος άλλος και βέβαια γι’ αυτό “φρακάρουν” τα δικαστήρια από υποθέσεις διότι δεν ξεκαθαρίζονται σε επίπεδο προδικασίας. Αυτή είναι μία πραγματικότητα του δικαστικού μας συστήματος.
Δυστυχώς γι΄ αυτό κι έχουμε αυτή την πληθώρα υποθέσεων στα πινάκια των δικαστηρίων καθημερινά. Κοιτάξτε αυτό που συνέβη εκείνη την ημέρα στη Ρόδο ήταν πραγματικά κάτι πρωτόγνωρο, δηλαδή ήταν ένα γεγονός ότι έπεσαν 80 τόνοι νερού ανά στρέμμα μέσα σε δύο ώρες. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι υπό τέτοιες καιρικές συνθήκες και υπό τέτοιο όγκο νερού, κάποιοι άνθρωποι που επέλεξαν να περάσουν μέσα από την Ιρλανδική διάβαση, δεν υπήρχε κάτι το οποίο μπορούσε να αποτρέψει το γεγονός αυτό. Ήταν δηλαδή ένα γεγονός το οποίο δεν μπορούσε να αποτραπεί, ή μη μόνον με το κλείσιμο της ιρλανδικής διάβασης από την αστυνομία, η άλλη με την αποφυγή διέλευσης της διάβασης από τους οδηγούς. Αυτό που αποδείχθηκε είναι ότι το φαινόμενο εξελίχθηκε μεταξύ 2:30 μ.μ. με 3:30 – 4:00 μ.μ. περίπου σε πρωτοφανή βαθμό και ένταση. Εγώ θυμάμαι ότι είχε πλημμυρίσει και το ΑΤ Ιαλυσού, δεν υπήρχε δυνατότητα ούτε κίνησης των αυτοκινήτων ή οτιδήποτε άλλο δηλαδή και να φανταστείτε ότι εκείνη την ημέρα μέχρι τις 2:30 το μεσημέρι δεν είχε ρίξει ούτε σταγόνα βροχής. Έπεσε όλη η βροχή εκείνο το χρονικό διάστημα, 100 τόνοι νερού ανά στρέμμα, 80 χιλιοστά περίπου βροχής έπεσαν μέσα σε μιάμιση- δύο ώρες.
Η αποφυγή αυτοδιακινδύνευσης ενός οδηγού δεν είναι κάτι το οποίο είναι μία, αν θέλετε, “αφηρημένη” υποχρέωση. Επιτάσσεται από το νόμο, ο ΚΟΚ λέει ότι όταν υπάρχει επικινδυνότητα στο δρόμο και στο οδόστρωμα, ο οδηγός υποχρεούται να διακόψει την πορεία του. Δυστυχώς όμως χάθηκαν τέσσερις άνθρωποι και μάλιστα οι δύο προσωπικοί μου φίλοι, σε μία κακή στιγμή, σε μία κακή επιλογή, σε μία στιγμή αγνόησης του κινδύνου τη στιγμή εκείνη, όπου επέλεξαν να περάσουν μέσα από δύο ρέματα τη στιγμή που το νερό άφριζε. Από το σημείο αυτό όμως μέχρι να θεωρηθεί ότι υπήρξε ενδεχόμενος δόλος του περιφερειάρχη ή του αντιπεριφερειάρχη, ότι γνώριζαν ότι μπορούν να πνιγούν άνθρωποι και το αποδέχθηκαν, αυτό απέχει παρασάγγας, δεν μπορούσε να σταθεί σε κάποιο δικαστήριο με τέτοια κατηγορία.
