Είναι ξεκάθαρο πλέον. Οι Έλληνες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς. Για την ακρίβεια δεν εμπιστεύονται κανέναν. Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν δυσφορία για το πολιτικό σύστημα. Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τη Βουλή, τα κόμματα, τη Δικαιοσύνη, τους συνδικαλιστές, τα ΜΜΕ , κανέναν.
Η εικόνα δεν είναι καλή ούτε για την κυβέρνηση ούτε για την αντιπολίτευση.
Υπάρχει συσσώρευση οργής, αγανάκτηση, απόγνωση. Και διάχυτο κλίμα διχασμού, που πυροδοτείται σε μόνιμη βάση, σα φυτίλι αναμμένο, με κάθε αιτία κι αφορμή.
Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης και σάλιου που χαρακτηρίζουν την κυβέρνηση ανάλγητη, ανίκανη, διεφθαρμένη. «Πρέπει να φύγει», ακούγεται από όλες τις πολιτικές πτέρυγες . Άντε κι έφυγε . Στην αντίπερα όχθη, τι; Τίποτα. Καμία λύση, κανένα φως στο τούνελ, κανένας πεφωτισμένος .
Μάταια οι πολίτες που δηλώνουν ότι ανήκουν στον «προοδευτικό» χώρο ζητούν όλα τα «συν»: συναίνεση, συνένωση , συνεννόηση . Οι «προοδευτικές» ηγεσίες έχουν πετάξει στο καλάθι των αχρήστων τα παράγωγα του «συν» και σφυρίζουν αδιάφορα, απορροφημένες στα μικροκομματικά τους . Μοντέλο συνεργασίας, γιοκ
Κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς ίσον εθνική παρακμή. Πώς να διορθώσεις τις εθνικές πληγές, είτε λέγονται μνημόνια είτε φτωχοποίηση είτε Τέμπη, αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη πουθενά; Όσο για εθνική συνεννόηση, χαιρέτα μου τον πλάτανο..
Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα εδώ στην Ελλάδα…
R.N.B




