Δέσποινα Κουλούμπρη
« Οι άνθρωποι στο μέλλον θα ήθελα να με θυμούνται σαν ένα Σαλονικιό καλλιτέχνη που προσπάθησε να δώσει νόημα στα χρόνια που μας χαρίστηκαν».
Ήσουν ο μεγάλος ποιητής, στιχουργός, τροβαδούρος και φιλόσοφος, αυτού και του περασμένου αιώνα, Διονύση. Υπήρξες η φωνή της ελληνικής συνείδησης, σε καιρούς που η μουσική έπρεπε να πει όσα δεν τολμούσαν να πουν οι πολιτικοί. Τραγουδούσες και η Ελλάδα άλλοτε γελούσε και άλλοτε δάκρυζε.
Ευφυής, αεικίνητος, ανήσυχος, πολύπραγων και απέραντα ταλαντούχος, με βαθιά εμπεδωμένη παιδεία. Πώς αλλιώς να χτυπήσεις κορυφή;
Άγγιξες την ψυχή μας και μας έκανες να νοιώσουμε ότι υπερέχουμε , ότι είμαστε σημαντικοί, ανώτεροι, σχεδόν θεοί. Εσύ, ο Μάνος και ο Μίκης. Τι παρέα κι αυτή εκεί ψηλά στη συννεφούλα…
Αν σου αξίζει κάτι, είναι απέραντος σεβασμός και ευγνωμοσύνη.
Όσο και να προσπαθούν κάποιοι ελάχιστοι να σε αμαυρώσουν γιατί δεν χώρεσες στα αριστερά εμμονικά ιδεώδη τους , δεν θα καταφέρουν τίποτα. Περίγελως γίνονται.
Γιατί εσύ, κάθε μέρα, μέσα από τα τραγούδια σου, θα κρατάς έναν αδυσώπητο καθρέφτη απέναντι στον Έλληνα, είτε αυτός είναι χαρούμενος, θλιμμένος, ερωτευμένος, επαναστατημένος , ταλαιπωρημένος, ιδεαλιστής ή απλώς «κωλοέλληνας», σαν αυτούς τους κομπλεξικούς , τους λίγους, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τους φθονερούς και αξιολύπητους.
Ήσουν ο πιο φωτεινός φάρος της ζωής, του πολιτισμού και της αυτογνωσίας μας.
Έφυγες ωραίος σαν μύθος. Κι άφησες την πολιτεία μας πιο ξένη.
Έδωσες ήχο στις σκέψεις μας. Μας έμαθες ότι η Ελλάδα χωρά σε μια κιθάρα, σε μια φωνή, που δεν φοβήθηκε ποτέ να πει την αλήθεια της. Βρήκαμε στα τραγούδια σου έμπνευση και παρηγοριά.
Ήσουν ο εμπνευσμένος αρχηγός στο πανηγύρι της ζωής μας.
Στο βιβλίο σου, σε κάποιο σημείο γράφεις: « Έτσι κι αλλιώς, στο τέλος όλοι θα σε κρίνουν, όχι από αυτά που ξέρεις αλλά από αυτά που μπόρεσες». Κι εσύ μπόρεσες πολλά…
Σ’ ευχαριστούμε για την μουσική, τα όνειρα, την ελπίδα και τα παραμύθια.
R.N.B
