Ζαχαρίας ΛουδάροςΗ αλήθεια είναι πως η Ελλάδα την τελευταία δεκαπενταετία ανέβηκε ένα Γολγοθά. «Σταυρώθηκε» στα χρόνια των μνημονίων. Βρέθηκε μέσα στο βαθύ σκοτεινό λάκκο της πανδημίας και ο θάνατος είναι μια ανάσα από τη γειτονιά της, στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Υπάρχει Ανάσταση; Είναι θέμα πίστης. Πίστης στις δυνατότητές μας να τα βγάζουμε πέρα με προκλήσεις μεγάλης κλίμακας και να συνεχίζουμε. Όπως έλεγε κι ο Καζαντζάκης η Ελλάδα επιβιώνει μέσα από το διαδοχικά θαύματα. Όμως εδώ που βρισκόμαστε, μόλις μια ανάσα από το να σηκωθούμε όρθιοι και δυνατοί, υπάρχει ο κίνδυνος του πισωγυρίσματος. Να μας πάρει η κατηφόρα κι άντε πάλι από την αρχή ο Γολγοθάς. Το μαρτύριο του Σίσυφου κανονικά.
Το momentum είναι θετικό για την Ελλάδα. Έχει ανακτήσει την αξιοπιστία της στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου και η γεωπολιτική αξία της βρίσκεται στο ζενίθ μέσα στις τεκτονικές αλλαγές που πυροδοτεί ο ανταγωνισμός των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων τους με τις ηγεμονικές φιλοδοξίες του Ρωσοκινεζικού Άξονα. Επιπλέον η Ελλάδα «πουλάει». Το διαπιστώνουμε με όρους ρεκορ αφίξεων στον τουρισμό. Πουλάει όμως και η παραγωγή της, όταν βρίσκει ανοιχτούς δρόμους για να φτάσει στις διεθνείς αγορές. Κι αυτό ισχύει τόσο για την πρωτογενή όσο και για τη βιομηχανική (όση απέμεινε τουλάχιστον) παραγωγή της. Το 2022 οι ελληνικές εξαγωγές έκαναν ένα πραγματικό άλμα καταγράφοντας αύξηση κατά 36,7%.
Παρ’ όλα αυτά ήρθε το τσουνάμι του ενεργειακού κόστους και της ακρίβειας και η βελτίωση της θέσης της χώρας δεν έχει φτάσει στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας. Το πιο απλό. Είναι αδιανόητο για οποιαδήποτε οικονομία στον κόσμο να έχει 24% ΦΠΑ και προκαταβολή φόρου για όλες ανεξαιρέτως τις επιχειρήσεις, είτε πρόκειται για πολυεθνικούς κολοσσούς είτε για μια πολύ μικρή επιχείρηση 2-3 ατόμων! Ναι βήματα έχουν γίνει αλλά τόσο δειλά και μετρημένα που σε κάποιες περιπτώσεις μοιάζουν με βασανιστικό «σημειωτόν». Ούτε τελικά ήταν το σωστό μήνυμα στη νέα γενιά της πατρίδας μας πως τσιγκουνευτήκαμε το εικοσάρικο και δεν δόθηκε κατώτατος μισθός στα 800 ευρώ στρογγυλά.
Καμία Ανάσταση δεν θα έρθει αν δεν την πιστέψει η κοινωνία. Και για να την πιστέψει πρέπει να δει πράξεις γιατί από λόγια έχει χορτάσει. Από την «Ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη και τη «Νέα Διακυβέρνηση» του Καραμανλή μέχρι την τραγωδία “Restart” του Γιώργου Παπανδρέου και όσα ακολούθησαν σε βάρος της εθνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι η ώρα για ένα συμφωνημένο Σχέδιο. Το 1986 μιλώντας στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι, Channel 4, ο σημαντικότερος ελληνικής καταγωγής πολιτικός φιλόσοφος του 2Οου αιώνα, ο αείμνηστος Κορνήλιος Καστοριάδης, με δεινή πνευματική οξυδέρκεια και ιστορική διορατικότητα σημείωνε μεταξύ άλλων: «Πριν από τριάντα ή εξήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς μιλούσαν για τη Μεγάλη Νύχτα, οι άνθρωποι της δεξιάς για την αέναη πρόοδο κ.λπ. Σήμερα, κανένας δεν τολμάει να εκφράσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, ή τουλάχιστον ορθολογικό, που να πηγαίνει πέρα από τον προϋπολογισμό ή από τις προσεχείς εκλογές».
Στα χρόνια που μεσολάβησαν έκτοτε έχουμε φθάσει πλέον στο «σχέδιο βδομάδας» και κάθε Κυριακή, ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις και το τι γράφουν τα πρωτοσέλιδα, «βλέπουμε και κάνουμε». Η πολιτική συρρικνώνεται σε μια λογιστική διαχείριση του υπάρχοντος, αδυνατεί να δημιουργήσει μια συνεκτική ρεαλιστική αφήγηση για το πώς θα μοιάζουν τα πράγματα σε πέντε ή σε δέκα χρόνια και να την υπηρετήσει με συνέπεια. Κι αντισταθμίζει αυτή την ανημποριά με ρητορικούς διαξιφισμούς και διάφορα εύηχα παραμύθια, ώσπου έρχεται η ώρα της «πραγματιστικής πολιτικής» και η κοινωνία βυθίζεται στην πιο μεγάλη απογοήτευση.
Οι εκλογές και Πρωθυπουργό θα βγάλουν και Κυβέρνηση. Ισχύει απόλυτα πως στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Το μεγάλο εθνικό ζητούμενο όμως είναι να ζήσουμε Ανάσταση! Δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο. Ανάσταση, με Σχέδιο. Που θα δίνει έμπρακτα ελπίδα και πίστη στην κοινωνία. Όποιος κι αν είναι ο Πρωθυπουργός της επόμενης κυβέρνησης, οφείλει να γνωρίζει ότι από αυτό θα κριθεί η τύχη του αλλά και η τύχη της χώρας. Αλλιώς σε ένα χρόνο από τώρα θα συζητάμε ξανά για εκλογές.
Ρένα Παυλάκη
