Δέσποινα Κουλούμπρη
Νέος χρόνος είσαι, δεν ξέρουμε τι θα μας βγεις αλλά αυτό το «κάθε πέρσι και καλύτερα», θα σε παρακαλέσω να το λάβεις σοβαρά υπόψιν σου . Είναι προσβλητικό να ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα είσαι χειρότερος από τον επόμενο, δεν είναι;
Το έχεις δίπορτο όμως, ε; Άλλοτε σύμμαχός μας, άλλοτε αντίπαλος μας, πώς την έχεις δει έτσι; Μας κουνάς σα μαριονέτες, έχεις τις δικές σου ταχύτητες, χωρίς να λογαριάζεις τους δικούς μας ρυθμούς. Ή που θα τρέχεις και δεν θα σε προλαβαίνουμε ή που θα πηγαίνεις βασανιστικά αργά για να μας σπας τα νεύρα.
Όσο για εκείνο το «παγώσαμε το χρόνο», εκεί είναι που μας δουλεύεις κανονικά. Παγώνεις εσύ μωρέ;
Παίζεις και μας παίζεις μονίμως σε παρελθόν, παρόν και μέλλον , τα ανακατεύεις, τα βάζεις να μας μαστιγώνουν αλύπητα και συνήθως τα κάνεις σαλάτα.
Στρατιωτάκια μας έχεις . Σε μετράμε με σταθερό τρόπο σε όλη την οικουμένη, έχουμε γεμίσει ρολόγια, σε διαιρούμε σε μικρά κομμάτια, νομίζοντας ότι θα σε ξεγελάσουμε , θα σε κάνουμε υποχείριό μας . Κι εσύ γελάς με την πάρτη μας.
Φίλε χρόνε, να ξέρεις ότι είσαι μόνο στιγμές, μικρούλες και πολύτιμες. Κάθε μια στιγμή αναιρεί την προηγουμένη και χτίζει την επόμενη. Αυτό είσαι. Στιγμές που χοροπηδούν στο απέραντο κάδρο σου και πότε γελάνε πότε κλαίνε. Στα δικά μας μάγουλα .
Μας φορτώνεις στην πλάτη χρόνια, σε σιχτιρίζουμε γι’ αυτό, μετράμε ρυτίδες, χαρές, πληγές , τα βαφτίζουμε εμπειρίες και προχωράμε. Ζούμε κάθε πρώτη μέρα σου με την ψευδαίσθηση ότι θα τηρήσουμε τις αποφάσεις που πήραμε και τις υποσχέσεις που δώσαμε στον εαυτό μας. Δεν θα τις τηρήσουμε, στο υπογραφώ.
Θες να γίνουμε φίλοι; Χα ! Σιγά μην πιάνεσαι φίλος εσύ…
Γίνεται κάθε πρωινό της ζωής μας να είναι πρωτοχρονιά; Τόσα μας παίρνεις, δώσε μας τουλάχιστον αυτό.
Εκτός κι αν μας τιμωρείς που, τέτοιες γιορτινές μέρες, καθόμαστε όλοι και τραβάμε βίντεο και κανείς δεν ζει την στιγμή.
Έχεις δίκιο. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας …
R.N.B
