Δέσποινα Κουλούμπρη
Προσπαθώ να μπω στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού, στα ταραγμένα διαστροφικά, τερατώδη, αποτρόπαια κεφάλια της Μουρτζούκου, της Πισπιρίγκου και άλλων τεράτων.
Προσπαθώ, εδώ και καιρό, να φανταστώ , να κατανοήσω, να βρω έναν τρόπο να καταλάβω. Μάταια.
Κλείνω τα μάτια και αναρωτιέμαι… πώς είναι να σκοτώνεις μωρά; Πώς μπορεί ένα ανθρώπινο ον, μια μάνα, να αφαιρεί την ζωή από ένα τόσο δα, αθώο και τρυφερό πλασματάκι; Τι νοιώθει εκείνη την ώρα; Που με ένα χέρι, ένα μαχαίρι ή δηλητήριο παίρνει την ψυχή από το βρέφος που γέννησε; Τι σκέφτεται εκείνη την στιγμή; Δεν διστάζει καθόλου; Ποιος δαίμονας οπλίζει το χέρι και την καρδιά; Ποιος σατανάς της μιλάει και τι της λέει; «Σκότωσε το μωρό σου τώρα»; Είναι δικαιολογία και επιχείρημα ο διαταραγμένος νους, τα ψυχοπαθολογικά προβλήματα; Πώς να στεριώσει υπερασπιστική γραμμή σε τέτοιο έγκλημα ;
Ο κόσμος παρακολουθεί στην λεπτομέρεια τις φρικιαστικές ιστορίες.
Στην αρχή εμβρόντητοι όλοι, σιγά – σιγά ο αποτροπιασμός έχει καμφθεί. Συνηθίζεται η φρίκη; Εθίζεται η κοινωνία σ’ αυτήν; Έρχεται στιγμή που την θεωρεί φυσιολογική, έστω και ως αποκλίνουσα συμπεριφορά;
Τους κολλάμε την ταμπέλα «σύγχρονες Μήδειες» κι έξω απ’ την πόρτα, μέχρι να σκάσει το επόμενο αιματοβαμμένο θέμα.
Μιλάμε για φρικτές κακοποιήσεις, βασανιστήρια και άγριες δολοφονίες νηπίων, μιλάμε για ιστορίες φτιαγμένες από κτηνωδία και αίμα, ιστορίες που σπάνε με κρότο το πιο ιερό ταμπού: την μητρική φιγούρα, την αέναη σχέση μάνας – παιδιού .
Η παιδοκτονία, λένε, είναι ένα τραγικό και πολύπλοκο φαινόμενο που απασχολεί κοινωνιολόγους, ψυχιάτρους και νομικούς σε όλο τον κόσμο. Ανεκδιήγητο φαινόμενο. Όχι ανιστόρητο πλέον.
Και επαναλαμβανόμενο.
Λένε επίσης ότι είναι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Τέτοια άβυσσος, ούτε στην χειρότερη κόλαση…
R.N.B
