Δέσποινα Κουλούμπρη
Εσύ που όταν είσαι εδώ, δεν σου δίνουμε τη σημασία που σου πρέπει κι όταν φεύγεις γι’ άλλους ουρανούς, η εικόνα σου, ζωντανή, στοιχειώνει τη σκέψη και το νου…
Εσύ που έρχεσαι σαν οπτασία κι ανοίγεις βρυσούλες στα μάτια …
Εσύ που, χωρίς να το θες, μας κάνεις και πονάμε από την απουσία σου, για όλα εκείνα που δεν εκτιμήσαμε, που προσπεράσαμε, για τα λόγια που δεν καταλάβαμε την αξία τους, για τις πράξεις που θεωρούσαμε αυτονόητες, για όσα δεν προλάβαμε να σου πούμε…
Εσύ με την ζακέτα στο χέρι, τα καλά κρυμμένα μυστικά , το ανήσυχο μάτι και το «πρόσεχε» να κρέμεται στην άκρη των χειλιών σου κάθε στιγμή…
Εσύ που σε έχουν υμνήσει λογοτέχνες, ζωγράφοι, γλύπτες και ποιητές , που σε έχουν εξισώσει με την Παναγιά…
Εσύ που όταν μας γεννάς, είναι σα να σφραγίζεις την ψυχή μας με όλη σου την τρυφεράδα …
Εσύ που έρχεσαι στο ξύπνιο και στον ύπνο να ημερέψεις τα άγρια. Που είσαι πάντα εκεί , ακόμα και όταν φεύγεις, αγέρωχη σα βράχος, στο φως και στα σκοτάδια μας…
Εσύ που αγαπάς χωρίς όρια , που συγχωρείς τα πάντα, που πληγώνεσαι και κλαις στα κρυφά, που τα αντέχεις όλα , που υπομένεις, που φροντίζεις, που σβήνεις τον εαυτό σου υπερ των άλλων , που έχεις όλη τη γλύκα της γης πάνω σου…
Εσύ που η ομορφιά σου όλη είναι στο βλέμμα σου…
Εσύ που είσαι μια αγκαλιά ολόκληρη, λιμάνι και παρηγοριά…
Εσύ με την καρδιά σου να μοιάζει με άβυσσο, που στον πυθμένα της θα βρεις πάντα συγχώρεση…
Εσύ που μας δένεις με μια αόρατη μεταξωτή κλωστή… πού είναι τη τώρα να πιαστώ ;
Εσύ που όταν έρχεται η Μαγιάτικη μέρα της γιορτής σου, σε θυμόμαστε με λατρεία, συγκίνηση, νοσταλγία , είτε είσαι εδώ είτε λείπεις.
Μάνα, δεν φεύγεις ποτέ, είσαι παντού ….
Μαμά…. διψάω, πεινάω , πονάω , φοβάμαι…. Όλα μαμά…
