Δέσποινα Κουλούμπρη
Περπάτησε όλη την Οικουμένη, βαδίζοντας έναν δύσκολο δρόμο, υπομένοντας αγόγγυστα τον προσωπικό του Γολγοθά και μοιράζοντας απλόχερα το φως και την καλοσύνη του. Ανέβασε τόσο πολύ τον πήχη, που πιο ψηλά δεν έχει, μόνο τον ουρανό που τον υποδέχτηκε στην αγκαλιά του.
Ιεραπόστολος των Εθνών, ποιμένας, στοργικός πατέρας, δάσκαλος, προστάτης, στυλοβάτης. Άγιος με την ουσιαστική σημασία της λέξης, όποια κι αν είναι αυτή. Μοναδικός ιεράρχης, χαρισματικό πλάσμα.
Η Ορθοδοξία του χρωστά πολλά, το ίδιο και η ανθρωπότητα, γιατί της δίδαξε την ουσιαστική σημασία της λέξης άνθρωπος.
Χωρίς να το επιδιώξει, κατάφερε να είναι διακριτός μόνο από το μικρό του όνομα. Αναστάσιος , σκέτο χωρίς τίτλους και προσδιορισμούς και όλοι ξέραμε για ποιον μιλάμε.
Ένας μόνο δεν υπολόγισε το εύρος του εκτοπίσματος του Αρχιεπισκόπου. Ο ίδιος ο Αναστάσιος.
Σεμνός και ταπεινός, έτρεχε πάντα με αυτοθυσία δίπλα σε όσους τον είχαν ανάγκη.
Έσωσε χιλιάδες ψυχές, χάρη στα ανεξάντλητα αποθέματα απέραντης, ανιδιοτελούς, αγάπης και πίστης ακλόνητης.
Αν η Εκκλησία είχε πυριτιδαποθήκη, ο Αναστάσιος θα ήταν το μυστικό της όπλο.
Σε ευχαριστούμε που υπήρξες, Μακαριστέ Αναστάσιε…
R.N.B
