Ρένα Παυλάκη
Έπεσαν πια οι μάσκες και επιτέλους η τοπική κοινωνία βλέπει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους Δήμος Ρόδου και ΔΕΥΑΡ σκηνοθέτησαν και συντήρησαν εδώ και πολλούς μήνες την ρήξη με την Περιφέρεια, αμφισβητώντας τις οικονομικές υποχρεώσεις τους που απορρέουν από την Προγραμματική Σύμβαση για τη διαχείριση και συντήρηση του Φράγματος Γαδουρά.
Με τη χθεσινή απόφαση του ΔΣ της ΔΕΥΑΡ και την ανοιχτή επιστολή που εστάλη σήμερα στον Περιφερειάρχη, αποδεικνύεται ότι από την αρχή ο στόχος ήταν ο εκβιασμός της Περιφέρειας, δια της τεχνητής και σκόπιμης πρόκλησης οικονομικής ασφυξίας – η οποία σήμερα ανέρχεται σε ένα χρέος που αγγίζει τα 10 εκατ. ευρώ. Σκοπός τους ήταν εξ αρχής, όταν η ασφυξία αυτή θα έφτανε σε οριακό σημείο, να εμφανιστούν δήθεν ως σωτήρες έτοιμοι να αναλάβουν τη διαχείριση του Φράγματος, αφού η Περιφέρεια πλέον αδυνατεί και αναγκάζεται να αναστείλει άλλες χρηματοδοτήσεις.
Μετά την εξέλιξη αυτή, είναι επίσης σαφές ότι καμία πρόθεση από πλευράς Δήμου Ρόδου και ΔΕΥΑΡ δεν υπήρξε να προσέλθουν σε διάλογο συνεννόησης για τον οποίο επανειλημμένως είχε αναλάβει πρωτοβουλία ο Περιφερειάρχης. Είναι επίσης σαφές ότι στο δημοτικό συμβούλιο η κοινή γνώμη παρακολουθούσε απλώς στημένες παραστάσεις με τον μεν Αλέξανδρο Κολιάδη να δηλώνει με στόμφο “σας εγγυούμαι ότι υπάρχει βούληση και από τις δύο πλευρές να λύση στο πρόβλημα” ενώ την ίδια στιγμή ο Σωτήρης Βαγιανός επέμενε στους ανυπόστατους ισχυρισμούς. Μια τακτική διγλωσσίας, συνειδητή πολιτική επιλογή, της οποίας η σκοπιμότητα πλέον αποκαλύφθηκε.
Η εξέλιξη αυτή – πολιτικά ανήθικη και επικίνδυνη καθώς εισάγει πρωτοφανή νέα ήθη στην τοπική αυτοδιοίκηση – είναι άκρως επικοινωνιακή, χωρίς κανένα απτό αποτέλεσμα, αφού η διαχείριση του Φράγματος έχει δοθεί δια νόμου στην Περιφέρεια ως εκ τούτου, η απόφαση του ΔΣ της ΔΕΥΑΡ και η αντίστοιχη επιστολή του Σ. Βαγιανού στον Περιφερειάρχη – πέραν του απαράδεκτου πολιτικά περιεχομένου του – είναι τελείως ανερμάτιστη και νομικά και ουσιαστικά.
Νομικά, διότι ο νόμος είναι σαφής ότι η διαχείριση του Φράγματος ανήκει στην Περιφέρεια και μόνο δια νόμου μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή επ’ αυτού.
Ουσιαστικά, διότι η ΔΕΥΑΡ δεν διαθέτει την διαχειριστική επάρκεια για να φέρει εις πέρας ένα τόσο μεγάλο έργο.
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε σήμερα στον RV ο Στέργος Στάγκας, μέλος του ΔΣ της ΔΕΥΑΡ, ακόμα και αν ο νόμος έδινε τη δυνατότητα στη ΔΕΥΑΡ να αναλάβει τη διαχείριση του Φράγματος, δεν θεωρείται αξιόπιστος συνομιλητής για τον ανάδοχο, λόγω της οικονομικής της διαχείρισης. Πιο συγκεκριμένα ανέφερε ότι μόνο στη ΔΕΗ η ΔΕΥΑΡ αύξησε το χρέος της από 7 σε 17 εκατ. ευρώ στην περίοδο της σημερινής διοίκησης. Επιπλέον, τα χρέη προς τη ΔΕΥΑΡ ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, παραγράφονται στην πενταετία (σύμφωνα με γνωμοδότηση του δικηγόρου της ΔΕΥΑΡ Άκη Δημητριάδη). Αυτό σημαίνει ότι από τα 76 εκατ των προς είσπραξη οφειλών της, περίπου τα μισά είναι προς διαγραφή. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι ισολογισμοί της από το 2011 και εντεύθεν είναι πλασματικοί και οι χρήσεις της ζημιογόνες εφόσον παραγραφούν τα χρέη πέραν της πενταετίας. Την ώρα που ο νόμος προβλέπει ότι τα ΝΠΙΙΔ με τρεις συνεχείς ζημιογόνες χρήσεις οδηγούνται σε κατάργηση.
Όσον αφορά πάντως τις πραγματικές προθέσεις του Δήμου Ρόδου και της ΔΕΥΑΡ κατά της Περιφέρειας, απολύτως ενδεικτική του πολιτικού τους ήθους είναι η επιστολή που έστειλαν χθες στον Πρόεδρο της Επιτροπής Παρακολούθησης της Προγραμματικής Σύμβασης, Αντιπεριφερειάρχη Χρήστο Ευστρατίου, με πρωτοφανείς αήθεις χαρακτηρισμούς και εκφράσεις για θεσμικό όργανο και τους εκπροσώπους του.
