News Room
” Ωρα ακουστεί η δική μου φωνή” είναι ο τίτλος του προλόγου του βιβλίου «Ιθάκη» (εκδόσεις Gutenberg) του Αλέξη Τσίπρα που από σήμερα το πρωί είναι στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Στις περίπου 760 σελίδες του βιβλίου πρώην πρωθυπουργός διαπραγματεύεται την προσωπική του πολιτική ιστορία, την πρωθυπουργική του θητεία, την δραματική περίοδο της διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους εταίρους, αλλά και την περίοδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ έως την παραίτησή του από την ηγεσία του κόμματος μετά τη εκλογική ήττα του 2023.
Ο Αλέξης Τσίπρας παραθέτει την προσωπική του οπτική για πολιτικές αποφάσεις, πρόσωπα και γεγονότα που καθόρισαν μία δεκαετία, από τις διαπραγματεύσεις του 2015 μέχρι τις εσωκομματικές κρίσεις που ακολούθησαν.
Ακολουθούν αποσπάσματα από το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα:
Οι πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης και το σοκ των αγορών
Ο Τσίπρας στο βιβλίο περιγράφει την απειρία ορισμένων στελεχών μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης.
«Το πιο σοβαρό, όμως πρόβλημα δεν ήταν η ενδυμασία, αλλά οι δηλώσεις τους πριν και μετά την ορκωμοσία.
Μέχρι να προσέλθουν στο Υπουργικό Συμβούλιο, ορισμένοι πρέπει να είχαν ανεβάσει ο καθένας τους από μια μονάδα τουλάχιστον τα spreads των ελληνικών ομολόγων.
Ο ένας κοινωνικοποιούσε υπηρεσίες, ο άλλος προσλάμβανε απολυμένους, ο τρίτος έδιωχνε τους Κινέζους από τον Πειραιά.
Επικρατούσε η αισιοδοξία της βούλησης και απουσίαζε η απαισιοδοξία της νόησης».
Το τηλεφώνημα του Ομπάμα
Στην «Ιθάκη» περιλαμβάνονται και λεπτομέρειες για το τηλεφώνημα που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα.
Το χαρακτηριστικό απόσπασμα του βιβλίου αναφέρει:
«Στις Βρυξέλλες δέχθηκα τηλεφώνημα από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Ήμουν στο ξενοδοχείο, λίγο πριν φύγω για τη Σύνοδο. Αφού μου έδωσε συγχαρητήρια για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, μου είπε:
«Έχω ένα καλό και ένα κακό νέο να σου μεταφέρω.»
«Να ξεκινήσουμε από το καλό;»
«Το καλό είναι ότι μετά τη νίκη σου στο δημοψήφισμα, είσαι ο κυρίαρχος των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα.»
«Και το κακό;»
«Το κακό νέο είναι ότι έχουν συσπειρωθεί απέναντί σου δυνάμεις που θέλουν σήμερα να τορπιλίσουν τη διαπραγμάτευση και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.
Υπάρχει ένα ισχυρό μπλοκ που θέλει, για λόγους κυρίως πολιτικούς, να μην ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση σήμερα και να οδηγηθείτε στο αδιέξοδο.
Δεν μπορώ να σου πω λεπτομέρειες, αλλά ένα πράγμα σου ζητώ, να είσαι ψύχραιμος. Και να ξέρεις ότι εμείς θα είμαστε καθ’ όλη τη διάρκεια on board, θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις και παρασκηνιακά θα παρέμβουμε αν χρειαστεί.»
Αυτή ήταν η κίνηση του Ομπάμα. Μου έδινε δηλαδή το σήμα ότι η Κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν μαζί μου, αλλά έπρεπε να είμαι ψύχραιμος απέναντι στις προκλήσεις, γιατί δεν είχε απεριόριστη επιρροή στις εξελίξεις.
Το παρασκήνιο, το έμαθα εκ των υστέρων. Οι Αμερικανοί και ο Σοσιαλδημοκράτης Αντικαγκελάριος Γκάμπριελ πίεζαν τη Μέρκελ προς την κατεύθυνση της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ.
Ενώ ο Σόιμπλε, με τον Ολλανδό συντηρητικό Πρωθυπουργό Ρούτε και τους άλλους σκληρούς της Ευρωζώνης, πίεζαν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και η Μέρκελ βρισκόταν μπροστά σε δίλημμα».
Η «ωμή» συνομιλία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και μία ακόμη συνομιλία του Αλέξη Τσίπρα με έναν από τους κορυφαίους διεθνείς παράγοντες:
Τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Το περιεχόμενό της για πρώτη φορά γίνεται γνωστό μέσω της «Ιθάκης».
Αυτή έλαβε χώρα αρκετές ημέρες πριν τις διαπραγματεύσεις συγκεκριμένα στις 19 Ιουνίου κατά την επίσκεψή του Έλληνα πρωθυπουργού σε διεθνές οικονομικό φόρουμ στην Αγία Πετρούπολη.
Εκεί συνάντησε για δεύτερη φορά στην ζωή του τον Βλαντιμίρ Πούτιν, αφού είχε προηγηθεί συνομιλία τους σε επίσημο ταξίδι στην Μόσχα. Σε αντίθεση με την εθιμοτυπική πρώτη φορά, η συγκεκριμένη συζήτηση χαρακτηρίζεται από τον συγγραφέα ως «ωμή»!
Όπως περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας στην «Ιθάκη»:
«Το απόγευμα της ομιλίας μου στο Φόρουμ συναντήθηκα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Αυτή η δεύτερη προσωπική μας συνάντηση υπήρξε πραγματικά σημαντική εμπειρία.
Ήμασταν στην αίθουσα μόνο οι δυο μας. Χωρίς τους συμβούλους μας. Κρατήσαμε μόνο έναν μεταφραστή. Αφού του περιέγραψα τις δυσκολίες της διαπραγμάτευσης και μου είπε πόσο γενναία ήταν η μάχη που έδινα, περάσαμε στα πιο δύσκολα.
Του ανέπτυξα την κατάσταση και τις σκέψεις μου. Ότι αυτό που επείγεται ήταν μια έντιμη συμφωνία με τους εταίρους και είχα ήδη κάνει αρκετά βήματα προς τα πίσω για να την πετύχω.
Δεν ήμουν όμως διατεθειμένος να αφήσω τη χώρα μου στις διαθέσεις των δανειστών. Θα επέμενα ως το τέλος στην προσπάθεια να βρεθεί ένας έντιμος συμβιβασμός, αλλά μετά από εβδομάδες βασανιστικών διαπραγματεύσεων είχα αρχίσει πια να αμφιβάλλω για τις προθέσεις τους.
Ήθελα λοιπόν να ξέρω πού πατάω. Να μου πει καθαρά ποια ήταν η θέση της Ρωσίας. Και ποια θα ήταν αν, παρά τις δικές μας προσπάθειες, οι διαπραγματεύσεις κατέληγαν σε ναυάγιο.
Τι σήμαινε το γεγονός ότι ακόμα και μια συμβολική επένδυση 200-300 εκατομμυρίων σε έντοκα γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου η Ρωσία την αρνήθηκε.
Η απάντησή του ήταν όχι απλώς ειλικρινής, αλλά θα έλεγα ωμή. Θα προτιμούσε, μου είπε, εκείνα τα χρήματα που ζητήσαμε να τα έδινε σε ένα ορφανοτροφείο, διότι, αν τα έδινε στην Ελλάδα, θα ήταν σαν να τα πετούσε σε έναν σκουπιδοτενεκέ.
Γιατί η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρεοκοπημένη και δεν θα σωζόταν με 300 εκατομμύρια ευρώ. Είχε ανάγκη από 300 δισ. και όχι από 300 εκατομμύρια.
Η Ρωσία, συνέχισε, είναι μια πλούσια χώρα, αλλά όχι τόσο πλούσια ώστε να μπορεί να ξεπληρώσει το χρέος της Ελλάδας. Εντέλει, κατέληξε, πως θα έπρεπε να φτάσω σε μια συμφωνία με τους εταίρους μας.
«Να τα βρεις με τη Μέρκελ», μου είπε απλά και καθαρά.
Μου εξήγησε ύστερα, μετά από μικρή σιωπή που έδειξε ότι σκεφτόταν τα λόγια του. «Κοίταξε», είπε, «θέλω να έχω με την Ελλάδα και ειδικά με τη δική σας Κυβέρνηση μια πολύ καλή σχέση.
Αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να σου ομολογήσω ότι και με τη Μέρκελ έχω επίσης μια πολύ καλή σχέση. Η Γερμανία είναι μια χώρα με την οποία διατηρούμε ανέκαθεν μια πολύ στενή σχέση, έχουμε αυτή τη στιγμή δύο αγωγούς που μεταφέρουν εκεί φυσικό αέριο.
Έχουμε κοινά συμφέροντα. Θέλω να έχω εξαιρετικές σχέσεις με την Ελλάδα και πιστεύω ότι μαζί σας θα κάνουμε πολύ σημαντικά βήματα, και αυτή τη σχέση θα πρέπει να την ενισχύσουμε. Αλλά η Ελλάδα, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, ανήκει σε μια άλλη σφαίρα επιρροής».
«Εννοείς το ΝΑΤΟ;» τον διέκοψα.
«Ναι ανήκει στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βρίσκεται στη γερμανική σφαίρα επιρροής».
Ήταν ξεκάθαρος και αφοπλιστικά ειλικρινής. Του ξεκαθάρισα πως κι εγώ από την πλευρά μου επιδίωκα τη σύσφιγξη των σχέσεων της Ελλάδας με τη Ρωσία.
«Αντιλαμβάνομαι», του απάντησα, «ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που ανήκει σε συμμαχίες του δυτικού κόσμου, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, αλλά από την άλλη μπορεί να συνομιλεί με όλους.
Να έχει καλές σχέσεις με πολλές χώρες στην Ανατολή και στον Παγκόσμιο Νότο και όχι μόνο με χώρες της Δύσης και του Βορρά. Και εντέλει να ακολουθεί μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική».
Αξίζει επίσης να επισημανθεί πως σύμφωνα με τις αναφορές του βιβλίου, εκτός από την Ρωσία η κυβέρνηση Τσίπρα είχε βολιδοσκοπήσει και τις προθέσεις της Κίνας.
Με βάση όσα γράφει ο πρώην πρωθυπουργός «είχα ζητήσει από τον Δραγασάκη να μεταβεί μαζί με τον Κοτζιά στο Πεκίνο για να διερευνήσουν τις δυνατότητες αγοράς ελληνικών ομολόγων ή εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου στην δευτερογενή αγορά, έχοντας ασφαλώς στο τραπέζι τόσο την συζήτηση για πώληση επιπλέον μετοχών στο Λιμάνι του Πειραιά αλλά και ένα ευρύτερο σχέδιο στρατηγικής οικονομικής συνεργασίας».
Η συνάντηση με τον Σόϊμπλε
Αν οι συνομιλίες με Ομπάμα και Πούτιν ήταν στο πλαίσιο της προετοιμασίας της ελληνικής κυβέρνησης για μια σκληρή διαπραγμάτευση, στην «Ιθάκη» περιγράφεται μια ακόμη συνάντηση.
Αυτή την φορά με τον… εκφραστή της σκληρότερης πλευράς των δανειστών. Δεν ήταν άλλος από τον (εκλιπόντα πλέον) υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Βολφγκανγκ Σόϊμπλε.
Αυτή έγινε στις 23 Μαρτίου, σε χρόνο προγενέστερο δηλαδή του «καυτού» καλοκαιριού του 2015. Όμως ήταν ενδεικτική όσων θα επακολουθούσαν.
Ο Αλέξης Τσίπρας στο κεφάλαιο του βιβλίου του με τίτλο «Στο Βερολίνο» την περιγράφει ως εξής:
«… πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο, στο κτίριο που στεγάζεται το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών, ένα κτίριο βαρύ, φορτίο καθώς πρόκειται για το πρώην Υπουργείο του Χίτλερ.
Η είσοδος στο κτίριο από μόνη της ήταν ένας συμβολισμός βαρύς και ασφυκτικός, σαν να σε ρίχνει στον Άδη, περνώντας από τη σκοτεινή και γεμάτη παγίδες πορεία της Ευρώπης.
Ανεβήκαμε με το ασανσέρ και οδηγηθήκαμε σε έναν μίνιμαλ αλλά ασκητικό χώρο. Ένα απλό, μικρό γραφείο, απλοϊκό, χωρίς οτιδήποτε εντυπωσιακό ή επιδεικτικό, καμία σχέση με τα τεράστια και μεγαλοπρεπή υπουργικά γραφεία που συνηθίζουμε στη χώρα μας. Κι εκεί, καθισμένος και ήρεμος βρισκόταν ο Σόιμπλε.
Ήταν η πρώτη φορά που συναντιόμασταν από κοντά• η συνάντησή μας κράτησε μια ολόκληρη ώρα αντί του προγραμματισμένου μισάωρου.
Ψυχρός αλλά πολύ ευγενικός, με άφησε να μιλήσω. Είπα λίγες εισαγωγικές σκέψεις, σε σχέση με την αποτυχία των προγραμμάτων λιτότητας στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα, υπογραμμίζοντας το γεγονός πως τα Μνημόνια της λιτότητας είχαν αποδοκιμαστεί από την ίδια τη ζωή, και έπρεπε να συζητήσουμε τις συνέπειες, έπρεπε όλοι να μάθουμε από τα λάθη – ιδίως το πολιτικό κατεστημένο που μας είχε οδηγήσει εδώ.
Ο Σόιμπλε με ρώτησε αν πίστευα ότι η Ελλάδα μπορούσε ή έπρεπε να μείνει στην Ευρωζώνη. Και όταν του απάντησα θετικά, αντέδρασε παίρνοντας το γνωστό βλοσυρό του ύφος:
«Κοίταξε να δεις, πώς θα κάνεις αυτά τα οποία έχεις εξαγγείλει;»
Του απάντησα πως πίστευα πως μπορούσα να είμαι συνεπής στις εξαγγελίες μου, αρκεί η Ευρώπη να μην επιθυμούσε την καταστροφή της Ελλάδας αλλά έναν έντιμο συμβιβασμό, και του ανέλυσα σε γενικές γραμμές τη στρατηγική μου.
Όταν τελείωσα, ο Σόιμπλε με κοίταξε με εκείνο το ψυχρό, σταθερό βλέμμα που δεν άφηνε πολλά περιθώρια παρερμηνείας.
Με έναν τόνο πατρικής ειρωνείας, μου είπε: «Κοίταξε να δεις, θα σου δώσω μια φιλική συμβουλή… Αν πράγματι σκοπεύεις να εφαρμόσεις όλα αυτά που έχεις εξαγγείλει, θα σου ευχόμουν να μην εκλεγείς ποτέ».
Ο Ολάντ και οι «κόκκινες γραμμές»
Οι περιγραφές του Αλέξη Τσίπρα στην «Ιθάκη» καταδεικνύουν ότι η κυβέρνηση του 2015 ξεκάθαρα επιχείρησε να εκμεταλλευθεί τις εσωτερικές αντιθέσεις στο «μέτωπο» των δανειστών.
Στο βιβλίο, ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ φαίνεται να έχει τον ρόλο του προσώπου που θα μπορούσε να αποτελέσει την «ρωγμή». Για τον λόγο αυτό γίνονται πολλές – σποραδικά- αναφορές στο πρόσωπό του.
Έτσι ο Αλέξης Τσίπρας, μεταξύ άλλων, περιγράφει συνομιλία του με τον Γάλλο πρόεδρο αφού έχει γίνει γνωστό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου:
«…ο Ολάντ ακούγονταν πολύ προβληματισμένος. Μου είπε πως αρκετές χώρες, ανοιχτά πλέον, ήθελαν την Ελλάδα εκτός ευρώζώνης και χρησιμοποιούσαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για να πιέσουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Η ευρωπαϊκή δεξιά, σχεδόν στο σύνολό της, υποστήριζε την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ. Στην συνέχεια μου τόνισε πως αν ήθελα να αποφύγουμε κάτι τέτοιο, που θα ήταν το χειρότερο σενάριο, θα έπρεπε να υπάρξουν δεσμεύσεις από την μεριά μου πολύ κοντά σε αυτά που είχε προτείνει ο Γιούνκερ»
Παράλληλα σε άλλο κεφάλαιο του βιβλίου του, πρίν την έναρξη της τελικής φάσης των διαπραγματεύσεων, ο τότε πρωθυπουργός φαίνεται να έχει ξεκάθαρες τις «κόκκινες γραμμές» του.
Για τον λόγο αυτό επιχειρεί σε συγκεκριμένα θέματα να «χτίσει γέφυρες» με τον πρόεδρο της Κομισιόν, Ζαν Κλόντ Γιούνγκερ
Όπως λέει «με κανέναν τρόπο όμως δεν μπορούσα να υποχωρήσω στο θέμα των εργασιακών σχέσεων και στην αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Προς αυτή την κατεύθυνση είχα επικοινωνήσει με τον Γιούνγκερ και είχαμε συμφωνήσει πως έπρεπε να επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, όπως ίσχυε σε όλες τις χώρες της Ευρώπης»
Ο Γιάνης Βαρουφάκης
Σημαντικό μέρος του βιβλίου αναφέρεται στη συνεργασία με τον Γιάνη Βαρουφάκη και τα γεγονότα του 2015.
Ο πρώην πρωθυπουργός παραδέχεται ότι η επιλογή του για το υπουργείο Οικονομικών υπήρξε λανθασμένη.
«Πολύ γρήγορα ο Βαρουφάκης από «asset» μετατράπηκε σε αρνητικό πρωταγωνιστή. Που δεν τον άντεχαν στο Eurogroup όχι μόνο οι απέναντι, αλλά ούτε οι πιθανοί μας σύμμαχοι, ακόμα και οι ίδιοι του οι συνεργάτες».
«Παιδί μου, καλά τα πας, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι καμία Κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς Υπουργό Οικονομικών.
Χρειάζεσαι έναν κανονικό Υπουργό Οικονομικών», του είχε πει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για τον Βαρουφάκη, όπως αφηγείται στο βιβλίο του.
Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, σύμφωνα με όσα αναφέρει στην «Ιθάκη», ήταν η φωτογράφιση του ζεύγους Βαρουφάκη στο Paris Match.
«Το δημοσίευμα περιελέμβανε φωτογραφίες του ίδιου και της συζύγου του Δανάης Στράτου στο σπίτι τους στην Αθήνα σε ένα σκηνικό που παρέπεμπε περισσότερο σε glossy lifestyle παρά σε έναν υπουργό Οικονομικών μιας Αριστερής κυβέρνησης σε μια χώρα που περνούσε περίοδο εθνικής δοκιμασίας.
Η φωτογραφία που προκάλεσε τις πιο έντονες αντιδράσεις ήταν εκείνη με τον Γιάνη και τη Δανάη μπροστά σε ένα τραπέζι στρωμένο με ψάρια και θαλασσινά και με φόντο την Ακρόπολη».
Ο Παύλος Πολάκης
Στο βιβλίο γίνονται εκτενείς αναφορές και στον Παύλο Πολάκη, με τον οποίο ο Τσίπρας σημειώνει πως χρειάστηκε πολλές φορές να συγκρουστεί.
«Πριν προλάβει όμως να καταλαγιάσει το θέμα Παππά, στις 26 Φεβρουαρίου, έκανε ένα ακόμα «θαύμα» ο Πολάκης. Παίρνοντας θάρρος από το κλίμα κομματικού πατριωτισμού που είχε δημιουργηθεί, θεώρησε πως έπρεπε να πει τα δικά του, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο.
Έκανε λοιπόν μια ανάρτηση, στοχοποιώντας δεκατρείς δικαστές και δεκαπέντε δημοσιογράφους. Όλους με τις φωτογραφίες των προσώπων τους και λεζάντα: «Το βαθύ κράτος… αν δεν καθαρίσουμε από αυτούς δεν θα είναι αλλιώς την άλλη φορά»…
Εξοργίστηκα. Έβγαλα μια ανακοίνωση με την οποία τον έθεσα εκτός ψηφοδελτίων, με αποτέλεσμα αντιδράσεις από όλες τις πλευρές μέσα στο κόμμα.
Όχι μόνο οι συνοδοιπόροι του Πολάκη, αλλά και οι εσωκομματικοί αντίπαλοί του, αντιτάχθηκαν με σφοδρότητα στην απόφαση αυτή. Είναι χαρακτηριστικό ότι η «Ομπρέλα» την καταδίκασε.
Με δυο λόγια, το ατόπημα Πολάκη ήταν μια ευκαιρία για τα επιτελεία της Ν.Δ. να πλήξουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Η απόφαση που τον έθετε εκτός ψηφοδελτίων ήταν μια ευκαιρία για τα επιτελεία των τάσεων να πλήξουν εμένα».
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου
Ο Τσίπρας αφιερώνει μέρος του βιβλίου και στην επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου ως προέδρου της Βουλής, την οποία, όπως αναφέρει, γρήγορα μετάνιωσε.
«Η διαχείρισή της ήταν από τις πλέον επώδυνες εμπειρίες εκείνης της περιόδου. Είχα ήδη μετανιώσει για την πρόταση που της είχα απευθύνει να αναλάβει την θέση της προέδρου της βουλής σε μια προσπάθεια να δώσουμε εικόνα ανανέωσης και μαχητικότητας»,
Η συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο
Το βιβλίο περιγράφει και κρίσιμες στιγμές που οδήγησαν στη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ο Αλέξης Τσίπρας περιγράφει το ραντεβού των δύο, παραθέτοντας τη συζήτηση που είχαν: «Εγώ θέλω το Υπουργείο Άμυνας και δεν θα σου βάλω κανέναν όρο, δεν θέλω να είμαι Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.
Θέλω το Υπουργείο Άμυνας γιατί αυτό ήταν το όνειρό μου. Θέλω να συμμετέχω σε αυτή την προσπάθεια. Μαζί θα φτιάξουμε μια νέα εθνική ενότητα. Εσύ θα είσαι ο Άρης Βελουχιώτης και εγώ ο Ναπολέων Ζέρβας», ανέφερε ο Καμένος.
«Ηρέμησε Πάνο! Σ’ ευχαριστώ και μου ακούγεται πολύ ωραίο όλο αυτό για την εθνική συμφιλίωση, αλλά τώρα χρειάζομαι τη μέγιστη δυνατή στήριξη και πλειοψηφία. Καταλαβαίνεις γιατί. Σκέφτομαι, λοιπόν, να προτείνω και στον Θεοδωράκη να συμμετάσχει στην Κυβέρνηση», του απάντησε ο Τσίπρας.
«Μην τον φέρεις αυτόν. Θα μας διαλύσει, θα τα δίνει όλα στους έξω».
Κεφάλαιο Κασσελάκης
Για τον Στέφανο Κασσελάκη ο Τσίπρας είναι καταιγιστικός: «Ήταν ένα Πρόεδρος απολύτως ανάρμοστος για το κόμμα του.
Ένας πολύ φιλόδοξος άνθρωπος, που δεν είχε όμως καμία γνώση του κομματικού περιβάλλοντος, ούτε και της ελληνικής πραγματικότητας. Είχε μεγαλώσει στις ΗΠΑ.
Δεν γνώριζε ούτε τα βασικά της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ούτε τα βασικά της σύγχρονης ελληνικής Πολιτικής Ιστορίας».
Για την παραίτησή του
Ο Αλέξης Τσίπρας αποκαλύπτει ότι είχε προτείνει στην Έφη Αχτσιόγλου να είναι η επόμενη πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, με εκείνη να του απαντά ότι νιώθει ανέτοιμη.
Στη συνέχεια στράφηκε στον Αλέξη Χαρίτση.
«Καθίσαμε στο μπαλκόνι, ήταν απόγευμα, την ώρα που δύει ο ήλιος, αλλά έκανε ακόμα πολλή ζέστη. Χωρίς περιστροφές του ανακοίνωσα την απόφασή μου να παραιτηθώ.
Και του ζήτησα να δεχθεί να είναι υποψήφιος για επόμενος πρόεδρος του κόμματος. Του εξήγησα ότι θα ήταν μια επιλογή που θα μπορούσε να κρατήσει το κόμμα ενωμένο.
Του εκμυστηρεύτηκα όσα είχαν συμβεί με την Έφη και κατέληξα: «μόνο η δική σου υποψηφιότητα μπορεί να βρει ευρύτερη αποδοχή».
Στο άκουσμα της απόφασής μου να φύγω και ακόμα περισσότερο στην πρότασή μου να θέσει υποψηφιότητα, σκοτείνιασε. Μου είπε, τελικά, ότι δεν αισθάνεται έτοιμος να αναλάβει ένα τόσο μεγάλο βάρος. Και μου ζήτησε να μην παραιτηθώ».
athina984.gr
