Ρένα Παυλάκη
191
Τα φετινά μου γενέθλια ήταν σίγουρα διαφορετικά , αφού τα γιόρτασα -κυριολεκτώ- στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο “Αττικόν”. Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο γενέθλιο δώρο, από μια απολύτως επιτυχημένη διπλή χειρουργική επέμβαση, από την οποία αναρρώνω. Περιμένοντας να μπω στο χειρουργείο, η νοσηλεύτρια με ρώτησε αν έχω άγχος. «Δεν έχω άγχος, έχω εμπιστοσύνη» της απάντησα. Και ήταν η αλήθεια. Ήξερα επακριβώς πού ερχόμουν και τι επρόκειτο να επακολουθήσει. Η δεύτερη φορά σε διάστημα επτά μηνών στο Αττικόν, απλώς επιβεβαίωσε την αρχική μου εντύπωση τον περασμένο Μάρτιο.
Απέραντη εμπιστοσύνη στον διευθυντή της Γ χειρουργικής κλινικής, καθηγητή Μάνο Πικουλή, στον στενό συνεργάτη του, καθηγητή Νικόλαο Παραρά, σε όλη την εξαιρετική ομάδα του, γιατρούς και νοσηλευτές.
«Εμπιστοσύνη». Η λέξη κλειδί. Προφανέστατα δεν είμαι μόνο εγώ που αισθάνομαι έτσι. Το Αττικόν στη συνείδηση όλων είναι η ναυαρχίδα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, το μεγαλύτερο Δημόσιο Νοσοκομείο της χώρας. Όχι λόγω μεγέθους. Υπάρχουν μεγαλύτερα σε κλίνες. Είναι μεγάλο σε εμπιστοσύνη!
Διαβάζοντας τη συνήθη κριτική στο ΕΣΥ και τις μονάδες του, που ενίοτε βάζουν στο στόχαστρο και το Αττικόν, έκανα το απλούστερο που θα μπορούσε να κάνει κάποιος, αν ήθελε να τεκμηριώσει την κριτική του, κάθε φορά που πάει να «πουλήσει» τα ράντζα ως ένδειξη «κατάρρευσης». Το απλούστερο: Να ανατρέξει στα στατιστικά στοιχεία της κίνησης γενικώς, αλλά και των Επειγόντων.
Τα στατιστικά μου δίνουν μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία του προβλήματος. Δεν είναι άλλη από την εμπιστοσύνη.
Το Αττικόν τρέχει να καλύψει το πλεόνασμα εμπιστοσύνης, που προέρχεται από ένα ισχυρότατο brand που έχει δημιουργηθεί στα 21 χρόνια λειτουργίας του σε επίπεδο υγειονομικών υπηρεσιών, ερευνητικού και εκπαιδευτικού έργου. Το Αττικόν έχει καθημερινό «αντίπαλο» την καλή του φήμη και του επιστημονικού δυναμικού του.
Το Αττικόν διαθέτει λιγότερες κλίνες από τον Ευαγγελισμό, αλλά έχει περισσότερες ειδικότητες. Όταν κατασκευάστηκε το 2003, ο σχεδιασμός των Επειγόντων είχε μελλοντική πρόβλεψη στο maximum για 65.000 ασθενείς. Σήμερα δέχεται υπερδιπλάσιο αριθμό που προσεγγίζει τις 150.000. Δεν συμβαίνει το ίδιο στα υπόλοιπα μεγάλα νοσοκομεία του κέντρου. Αν αυτό δεν είναι εμπιστοσύνη, τότε τι είναι;;;; Τα στοιχεία επίσης δείχνουν ότι λίγο πάνω από το 50% των ασθενών του Αττικόν προέρχονται από περιοχές της χώρας εκτός Αττικής. Αυτό βεβαίως είναι απόρροια των ελλείψεων των νοσοκομείων στην υπόλοιπη χώρα, με το Αττικόν να απορροφά τους κραδασμούς των ελλείψεων αυτών. Αλλά κι αυτό, εμπιστοσύνη δείχνει. Γιατί εδώ κι όχι αλλού;
Συμπερασματικά. Εμπιστοσύνη στο ΕΣΥ, εμπιστοσύνη στο Αττικόν για το οποίο έχω προσωπική άποψη και γι αυτό μιλάω.
Εκ των ων ουκ άνευ η ανάγκη επέκτασής του και ήδη επεκτείνεται με νέες μονάδες υπό ανέγερση. Ούτως ώστε να υπάρχει χώρος και δυνατότητα να επιτελέσει το έργο του το εξαιρετικό επιστημονικό και λοιπό δυναμικό του. Και να επεκταθεί σε νέα πεδία.
Στην υγεία δεν υπάρχει «ταβάνι» . Είναι αλήθεια. Ο,τι και να γίνει, δεν θα είναι ποτέ αρκετό. Τα προβλήματα είναι πολλά και απαιτούν γενναίες τομές, ρηξικέλευθες λύσεις. Σε επίπεδο τόσο αναδιάρθρωσης και εκσυγχρονισμού ολόκληρου του συστήματος όσο και σε επίπεδο νέων υποδομών, τα περισσότερα νοσοκομεία στεγάζονται σε κτίρια περασμένων αιώνων κατά κυριολεξία.
Όμως, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αγνοείται και να μηδενίζεται το σημαντικό έργο που επιτελείται καθημερινά, αλλά κανένας δεν θα κάνει τον κόπο να αναδείξει, θεωρώντας ότι μόνο τα ράντζα «πουλάνε», παραβλέποντας ότι αυτή η χώρα έχει δημόσια νοσοκομεία, ανοιχτά και προσβάσιμα σε όλους. Κι αυτή δεν είναι μια εύκολη εξίσωση…
Για άλλη μια φορά ένα θερμό «ευχαριστώ» εκ μέρους μου. Το ελάχιστο μπροστά στο αίσθημα της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης. Τι περισσότερο μπορεί να έχει ανάγκη ένας ασθενής;
