Δέσποινα Κουλούμπρη
Υπάρχουν ημερομηνίες που παραμένουν ανεξίτηλες στη μνήμη.
Η 11η Ιανουαρίου είναι μία από αυτές για τον Ροδιακό Όμιλο Φουσκωτών Σκαφών, καθώς συνδέεται με την τραγική απώλεια του Σάββα Γεραβέλη, ενός ανθρώπου που συνέβαλε καθοριστικά στην αναγέννηση και την πορεία του Ομίλου.
Ένα γεγονός που σημάδεψε βαθιά τα μέλη του Ρ.Ο.ΤΑ. και ανέδειξε, με τον πιο σκληρό τρόπο, τη δύναμη της θάλασσας αλλά και τη σημασία της οργανωμένης προσφοράς και της διάσωσης.
Ο Ροδιακός Όμιλος Φουσκωτών Σκαφών (Ρ.Ο.ΤΑ.) και ο πρόεδρός του, Κώστας Θεουλάκης, σε ανάρτησή τους στη σελίδα του Ομίλου, αναφέρουν τα εξής:
Σαν σήμερα…
Ο Σάββας Γεραβέλης ήταν Πρόεδρος στο Δ.Σ. του Ρ.Ο.ΤΑ. που αναδείχθηκε από την γενική Συνέλευση του 2003.
Μαζί με τον Κώστα Θεουλάκη τον τότε γραμματέα και σημερινό πρόεδρο, τον Γίωργο Πατρό, τον Βαγγέλη Καλαθενό και τα άλλα παιδιά κατάφεραν να αναγεννήσουν πραγματικά τον Ροδιακό Όμιλο.
Δυστυχώς σε λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα τον χάσαμε απο κοντά μας το ξημέρωμα εκείνο της 11ης Ιανουαρίου του 2004 όταν πήγε με φίλους να θαυμάσει την δύναμη της θάλασσας στο ακρομώλιο της Ακαντιάς Ρόδου. Οι δυνατοί άνεμοι που έπνεαν εκείνη την νύχτα της τάξεως των 11 Μποφόρ φούσκωσαν την Θάλασσα η οποία σήκωσε το αυτοκίνητο και το παρέσυρε.
Τραγική ειρωνεία, λίγες μόνο μέρες πριν το συμβάν, είχαμε επισκεφθεί το κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου όπου αφήσαμε τα τηλέφωνα ανάγκης του Ομίλου ώστε να έρθουν σε επαφή μαζι μας αν αυτό χρειασθεί.
Ήταν γραφτό να είναι ο Σάββας ο πρώτος λόγος που θα έβγαιναν τα φουσκωτά του Ρ.Ο.ΤΑ. στην μανιασμένη Θάλασσα για διάσωση.
Μία ολόκληρη εβδομάδα ψάχναμε μαζί με ελικόπτερα, αεροπλάνα και πλοία του στρατού και του λιμενικού χωρίς να βρούμε ούτε ίχνος από τον Σάββα.
7 μέρες αργότερα την επόμενη Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2004 μετά από συντονισμένη προσπάθεια από όλα τα σκάφη του Ροδιακού Ομίλου τα οποία μοιράστηκαν και έψαχναν άλλα στη Σύμη άλλα στην Αλιμνία άλλα στην Χάλκη κτλ με σκοπό να καλύψουμε όλη την Δωδεκάνησο, βρήκαμε τον Σάββα σε εκείνη την απομακρυσμένη παραλία στην Νίσυρο 70 ναυτικά μίλια από το σημείο που είχε χαθεί.
Έτσι έκλεισε η τραγική αυτή στιγμή για όλους εμάς του Ρ.Ο.ΤΑ. μια στιγμή που μας έφερε όλους πιο κοντά, και μας έμαθε οτι πρέπει να σεβόμαστε ακόμη περισσότερο την θάλασσα που τόσο αγαπάμε, όπως επίσης ότι είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν Όμιλοι Φουσκωτών σκαφών σαν τον δικό μας, ώστε να βοηθήσουν σε ανευρέσεις και διασώσεις ανθρώπων που κινδυνεύουν ή έχουν χαθεί στην Θάλασσα.
