Νατάσα Παμπρή
Για το θέμα των μετακλητών υπαλλήλων στον κλάδο του τουρισμού-επισιτισμού, που κινδυνεύουν να αλλοιώσουν την φυσιογνωμία του ελληνικού τουρισμού και της ελληνικής φιλοξενίας, μίλησε στον Real Voice 99.5 και τη Νατάσα Παμπρή, ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρόδου, Παναγιώτης Εγγλέζος.
Ο κ. Εγγλέζος εξήγησε τους λόγους της αποστροφής των νέων να ασχοληθούν με τον κλάδο, στο πως φθάσαμε στο σημείο να αναζητούμε προσωπικό από τρίτες χώρες, αλλά και στο πρόβλημα με την τρίμηνη ανεργία για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους που είναι ένας ακόμη αποτρεπτικός παράγοντας στο να ασχοληθεί κάποιος στον τουρισμό.
Ο Πρόεδρος του ΕΚΡ διευκρίνισε ότι οι συνθήκες διαμονής των εργαζομένων στον τουρισμό δεν έχουν καμία σχέση στη Ρόδο με αυτές που καταγράφονται σε άλλες περιοχές, με στοιβαγμένους ανθρώπους σε απάνθρωπες εγκαταστάσεις.
Παράλληλα σε ανάρτησή του για το θέμα των μετακλητών, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κ. Εγγλέζος αναφέρει τα εξής:
Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια πραγματικότητα που μέχρι πριν λίγα χρόνια φάνταζε αδιανόητη. Σήμερα στη Ρόδο εργάζονται ή αναμένεται να εργαστούν περίπου 8.000 έως 9.000 μετακλητοί εργαζόμενοι, προκειμένου να καλυφθούν τα τεράστια κενά που υπάρχουν στον τουρισμό, στην εστίαση και γενικά στις τουριστικές επιχειρήσεις και για να είμαστε ξεκάθαροι, οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι το πρόβλημα. Είναι εργαζόμενοι που αναζητούν μια καλύτερη ζωή και ένα καλύτερο αύριο, όπως ακριβώς έκαναν και χιλιάδες Έλληνες στο εξωτερικό.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η μετάκληση εργαζομένων έχει αρχίσει να αντιμετωπίζεται ως μόνιμη λύση και όχι ως έκτακτο εργαλείο κάλυψης αναγκών.
Και εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα…
Πώς φτάσαμε στο σημείο το μεγαλύτερο τουριστικό νησί της χώρας να μην μπορεί να βρει εργαζόμενους από τον ίδιο του τον τόπο; Η απάντηση είναι γνωστή σε όλους…
Για χρόνια οι νέοι εγκαταλείπουν τα εποχικά τουριστικά επαγγέλματα γιατί βρίσκονται αντιμέτωποι με εξαντλητικά ωράρια, υψηλό κόστος ζωής, έλλειψη στέγης, εποχική ανασφάλεια, περιορισμένες προοπτικές εξέλιξης και αμοιβές που πολλές φορές δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές απαιτήσεις της εργασίας.
Αντί όμως να αντιμετωπιστούν όλα αυτά βρέθηκε η εύκολη λύση…
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι σήμερα οι επιχειρήσεις έχουν ανάγκη προσωπικού, όμως που θα πάει αυτή η κατάσταση…
Τι θα συμβεί σε πέντε ή δέκα χρόνια όταν η αγορά συνηθίσει να καλύπτει τις ανάγκες της αποκλειστικά μέσω μετακλήσεων; Ποιος θα πιέζει τότε για καλύτερες συνθήκες εργασίας; Ποιος θα πιέζει για αξιοπρεπείς αμοιβές; Ποιος θα πιέζει για την εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας; Ποιος θα πιέζει για ουσιαστική επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό; Ποιος;
Όμως ο τουρισμός της Ρόδου δεν χτίστηκε πάνω σε αυτή τη λογική.
Χτίστηκε πάνω στους ανθρώπους του, στον Ροδίτη εργαζόμενο που γνώριζε τον τόπο, την ιστορία, τα ήθη, τις παραδόσεις και τη φιλοξενία του νησιού.
Στον άνθρωπο που δεν προσέφερε μόνο εργασία αλλά και εμπειρία, ποιότητα, επαγγελματισμό και αυθεντικότητα…
Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν τη διαφορά…
Αυτοί έκαναν τη Ρόδο κορυφαίο προορισμό και αν συνεχίσουμε να χάνουμε τη νέα γενιά από τον τουρισμό, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι μόνο εργασιακό.
Θα είναι πρόβλημα ποιότητας, ανταγωνιστικότητας και ταυτότητας του ίδιου του ροδίτικου τουρισμού.
Κι επειδή κάποιοι θα αρχίσουν να λένε το γνωστό «Εσείς τι κάνατε για όλα αυτά;» θα πούμε απλά κάντε μια ανάδρομη στις ενέργειες μας στις επιστολές, τις κινητοποιήσεις, που μπορεί να μην είχαν κόσμο όπως λένε… οι γνωστοί … όμως αναδείκνυαν όλα αυτά …
Εδώ και χρόνια προειδοποιούμε ότι η κατάσταση οδηγείται σε αδιέξοδο. Έχουμε αναδείξει το ζήτημα της στέγασης των εργαζομένων όταν πολλοί το αγνοούσαν. Έχουμε διεκδικήσει καλύτερους μισθούς και την εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Έχουμε παρέμβει για την προστασία των δικαιωμάτων των εποχικών εργαζομένων. Έχουμε ζητήσει την ενίσχυση της τουριστικής εκπαίδευσης και της ΑΣΤΕΡ. Έχουμε καταθέσει προτάσεις για κίνητρα που θα κρατήσουν τους νέους στα τουριστικά επαγγέλματα και στον τόπο τους. Έχουμε τονίσει την ανάγκη για την επέκταση του επιδόματος ανεργίας…
Δυστυχώς, σε πολλά από αυτά επιβεβαιωθήκαμε.
Το ζητούμενο όμως είναι να δημιουργήσουμε συνθήκες ώστε οι νέοι της Ρόδου και της Ελλάδας να θέλουν ξανά να εργαστούν στον τουρισμό, να χτίσουν καριέρα, να δημιουργήσουν οικογένεια και να παραμείνουν στον τόπο τους.
Διαφορετικά, σε λίγα χρόνια δεν θα συζητάμε για έλλειψη προσωπικού, θα συζητάμε για την απώλεια της ίδιας της ταυτότητας του ροδίτικου τουρισμού.
Και τότε το κόστος θα είναι πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε κενό σε μια βάρδια ή σε μια τουριστική σεζόν.
