Ρένα Παυλάκη
Αν το σκεφτεί κανείς ψυχρά, είναι κάπως ανόητο να γιορτάζουμε μια ακόμη περιστροφή της Γης γύρω από τον Ήλιο.
Ένας πλανήτης συνεχίζει την τροχιά του όπως έκανε πάντα. Τίποτα δεν αλλάζει εκεί έξω. Ο κόσμος συνεχίζει αδιάφορος.
Κι όμως, εμείς σταματάμε. Χειροκροτούμε. Αγκαλιαζόμαστε. Μετράμε αντίστροφα, σαν να μπορούμε να καθυστερήσουμε τον χρόνο ή να τον πείσουμε να μας χαριστεί.
Γιατί;
Αν δεν μετρούσαμε τον χρόνο έτσι, αν δεν τον χωρίζαμε σε χρόνια, μήνες, ημερομηνίες, η ζωή θα ήταν μια συνεχής ευθεία. Χωρίς ορόσημα, χωρίς στάσεις, χωρίς «πριν» και «μετά». Η ζωή θα ήταν ένα αδιάκοπο ρεύμα, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος, χωρίς ανάσα.
Και ίσως αυτό να ήταν αβάσταχτο. Και ίσως γι’ αυτό τον κόβουμε σε κομμάτια. Για να αντέχεται!
Ίσως, τελικά, αυτό που γιορτάζουμε δεν είναι ο χρόνος αλλά η ανάγκη μας να τον εξημερώσουμε. Να βάλουμε ένα τεχνητό μηδέν στο κοντέρ.
Να πούμε «ως εδώ» και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας μια νέα αρχή.
Η Πρωτοχρονιά είναι υπαρξιακό γεγονός. Όχι αστρονομικό. Γιορτάζουμε τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να πατήσουμε ένα νοητό reset. Γιορτάζουμε την ελπίδα.
Είναι η συλλογική μας συμφωνία ότι, έστω για μια νύχτα, επιτρέπεται να ελπίζουμε ξανά, να πιστέψουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι η αρχή είναι ακόμα δυνατή.
Να πιστέψουμε στην αναγέννηση. Στο “αλλιώς”.
Μια σιωπηλή συμφωνία με τον εαυτό μας ότι μπορούμε να ξαναγεννηθούμε.
Δεν πιστεύω στις ημερομηνίες.
Πιστεύω στη στιγμή που αποφασίζεις να μη συνεχίσεις όπως πριν.
Δεν με συγκινεί ο χρόνος που αλλάζει.
Με συγκινεί ο άνθρωπος που τολμά να ξεκινά ξανά.
Δεν εύχομαι λοιπόν καλή χρονιά.
Εύχομαι καθαρές αρχές.
Κι αυτές δεν τις φέρνει ο χρόνος. Τις αποφασίζουμε εμείς!
New Year 2026
