Ρένα Παυλάκη
Διπροσωπία χαρακτηρίζει τη στάση του Δημάρχου Κω Θεοδόση Νικηταρά στο ζήτημα της επένδυσης των 1200 κλινών στο Πυλί , ο δημοτικός σύμβουλος της “Δύναμης Αλλαγής” Γιώργος Κοκαλάκης, μιλώντας σήμερα το πρωί στον RV και τη Ρένα Παυλάκη, τονίζοντας ότι η επίμαχη επένδυση προχωρά “και τίποτα δεν την σταματά” χάρη στην απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου στα τέλη του περασμένου Αυγούστου, η οποία δρομολόγησε τα μετέπειτα στάδια της διαδικασίας αδειοδότησής της.
Ερμηνεύοντας τη προσπάθεια του δημάρχου να πατήσει σε δύο βάρκες – από τη μία να στηρίξει, έστω και έμμεσα, μεγάλες επενδύσεις, και από την άλλη να προσεγγίσει το κίνημα των πολιτών που έχουν αγανακτήσει με τις συνθήκες που επικρατούν στο νησί το καλοκαίρι- ο κ Κοκαλάκης είπε χαρακτηριστικά: “Προσπαθεί να κρατηθεί από κάπου ο κ. Νικηταράς, γιατί έχει χάσει πολλές από τις εκλογικές δυνάμεις του. Οπότε, από τη μία προσπαθεί υπόγεια, έμμεσα, να υποστηρίξει τις επενδύσεις αυτές, γιατί πιστεύει ότι μέσω αυτών θα έχει στηρίξεις στις εκλογές του 2028. Και από την άλλη, βλέποντας το κίνημα που έχει δημιουργηθεί και έχει γιγαντωθεί στο νησί, με την αντίδραση στις νέες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, προσπαθεί να βγει και να «λαϊκίσει», χωρίς ουσία, χωρίς αντίκρισμα, για να πει ότι «εμείς σταματάμε τις μεγάλες επενδύσεις». Στην ουσία, προσπαθεί να προσελκύσει δύο αντίθετους πόλους, μόνο και μόνο για να νιώσει –ή να φαίνεται– ικανός για τις επόμενες εκλογές. Είναι ξεκάθαρο ότι ο κ. Νικηταράς δεν σκέφτεται το νησί. Σκέφτεται τις εκλογές του 2028. Και αυτά που μας ανακοινώνει –χωρίς καμία ουσία– τα χρησιμοποιεί για να ανασκευάσει, να μεταφέρει τη συζήτηση αλλού. Να μην πάει η σκέψη των πολιτών στο κύριο πρόβλημα, που είναι ότι άλλα λέμε και άλλα κάνουμε, ότι συνεχίζουν να χτίζονται μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες. Να πάμε αλλού την κοινή γνώμη και να πούμε: «Α, ο Κοκαλάκης θα είναι υποψήφιος δήμαρχος το 2028», το ανακοινώνω εγώ, ο δήμαρχος. Όπως καταλαβαίνετ, είναι καθαρά αποπροσανατολιστικό”
Ακούστε εδώ τη συνέντευξη:
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο των δηλώσεων του Γιώργου Κοκκαλάκη στον RV
Κυρία Παυλάκη, να ξεκαθαρίσουμε καταρχάς ότι η επένδυση προχωρά. Τίποτα πλέον δεν τη σταματά. Όλη αυτή η συζήτηση που ακούμε το τελευταίο διάστημα, μετά τη συνάντηση που έγινε με όλους τους αρμόδιους φορείς και την ανακοίνωση του δημάρχου, βασίστηκε σε μια απόφαση που –κατά την άποψή μου– ελήφθη μονομερώς. Αναφέρομαι στη δήλωση, πρόταση –ή μάλλον απόφαση– να μην κατασκευάζονται ξενοδοχεία άνω των 100 κλινών. Ήταν κάτι που πραγματικά μας εξέπληξε όλους, γιατί ο κ. Νικηταράς δεν μας είχε δώσει καμία προδιάθεση για κάτι τέτοιο.
Είπατε πριν ότι το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε για τη μετατροπή της υποχρέωσης παραχώρησης γης σε χρηματική εισφορά. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι ο Δήμος, ως Δήμος, δεν έχει λάβει μόνο αυτή την απόφαση. Το Κοινοτικό Συμβούλιο Πυλίου, στην περιοχή του οποίου χωροταξικά υλοποιείται το συγκεκριμένο ξενοδοχείο, έχει γνωμοδοτήσει θετικά ως προς την περιβαλλοντική αδειοδότηση.
Επιπλέον, μέσα στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων υπάρχουν δύο έγγραφα από υπηρεσίες του Δήμου. Το ένα προέρχεται από τη ΔΕΥΑΚ και αφορά την παροχή νερού και τη χρήση του αποχετευτικού δικτύου για τη δημιουργία του νέου ξενοδοχείου. Το δεύτερο είναι από την Υπηρεσία Καθαριότητας, η οποία γνωμοδοτεί θετικά ως προς την αποκομιδή των απορριμμάτων. Άρα, εδώ έχουμε μια συνολική δέσμη θετικών αποφάσεων.
Υπάρχει, όμως, και το πιο σημαντικό ζήτημα: η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων διαβιβάστηκε –αν θυμάμαι σωστά– από τον Ιούλιο, με προθεσμία ενός μήνα ώστε να περάσει από την Πολεοδομία, το Κοινοτικό Συμβούλιο, τη Δημοτική Επιτροπή και το Δημοτικό Συμβούλιο. Όλες αυτές οι διαδικασίες έγιναν καθυστερημένα. Ακόμη και η απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής, στην οποία συμμετείχα και εγώ και στην οποία ψηφίσαμε αρνητικά ως προς τη ΜΠΕ, ελήφθη εκτός του χρονικού ορίου του ενός μήνα. Στην ουσία, δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Ήταν απλώς για την τιμή των όπλων, να πούμε ένα «όχι».
Είναι επίσης πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος ότι από το 2021 και μετά δεν έχει έρθει καμία Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων ξενοδοχειακής μονάδας προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, που είναι το ανώτατο όργανο του Δήμου. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι εδώ έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Από τη μία πλευρά, στην περίπτωση της ΜΠΕ για τον ΧΥΤΑ, όλα έγιναν σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, με κατεπείγουσες συνεδριάσεις –του Τοπικού, της Πολεοδομίας, της Δημοτικής Επιτροπής και του Δημοτικού Συμβουλίου– ώστε να ληφθεί απόφαση εντός του ενός μήνα. Αυτό δεν έγινε τυχαία, αλλά στο πλαίσιο της σύγκρουσης που έχει ξεσπάσει τα τελευταία δύο χρόνια ανάμεσα στον Δήμο, τον ΦΟΔΣΑ και την Περιφέρεια. Και μάλιστα, η απόφαση ήταν αρνητική για ένα έργο κρίσιμης υποδομής για το νησί. Ένα έργο απολύτως απαραίτητο. Εκεί θα έπρεπε να γνωμοδοτήσουμε θετικά, γιατί ο φορέας που διαχειρίζεται τα απορρίμματα προσπαθεί να νομιμοποιήσει μια εγκατάσταση και να λειτουργεί όπως θα έπρεπε να λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια.
Φανταστείτε, λοιπόν, ότι το ανώτατο όργανο του Δήμου, έστω και εκπρόθεσμα, δεν έχει συνεδριάσει ποτέ με θέμα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων ξενοδοχειακής μονάδας. Και από την άλλη, έχουμε έναν δήμαρχο που βγαίνει δημόσια και λέει ότι προτείνει να μην γίνονται ξενοδοχεία άνω των 100 κλινών. Είναι πραγματικά κάτι αντιφατικό. Αν πράγματι ήθελε να βάλει ένα «στοπ», θα έπρεπε να φέρνει εγκαίρως το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο και να εισηγείται αρνητικά, ώστε να δημιουργηθεί κλίμα και να υπάρξει μια συλλογική απόφαση. Και βεβαίως, αυτό θα έπρεπε να βασίζεται σε μια μελέτη φέρουσας ικανότητας, για να δούμε πού πραγματικά πάμε, αν οι υποδομές μας αντέχουν επιπλέον ξενοδοχειακές μονάδες. Κυρίως, όμως, θα έπρεπε να υπάρχει και μια τεκμηριωμένη μελέτη από τη ΔΕΥΑΚ, που να λέει αν τα αποθέματα νερού επαρκούν ή ποιες λύσεις προτείνονται, ώστε να μην αντιμετωπίζουμε προβλήματα ούτε εμείς ούτε οι επόμενες γενιές. Στο Τρίγωνο, στη Δημοτική Ενότητα Ηρακλειδών, στο Μαστιχάρι, στην Αντιμάχεια, στη Δάφνη και στην Καρδάμαινα, το καλοκαίρι αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα υδροδότησης. Ακόμη και με τα έργα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, η επάρκεια νερού δεν είναι δεδομένη και πολλές φορές οι κάτοικοι μένουν χωρίς νερό. Όλα αυτά θα έπρεπε να έχουν συνυπολογιστεί.
Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τη μετατροπή γης σε χρήμα, υπήρχε μια πολύ καλή ευκαιρία να ανοίξει ουσιαστικά η συζήτηση. Από ό,τι προκύπτει από τα πρακτικά, το θέμα αντιμετωπίστηκε αποκομμένα, ως ένα απλό διαδικαστικό ζήτημα, και έγινε αποδεκτό. Όμως δεν ήταν καθόλου τυπικό διαδικαστικό θέμα. Γιατί αυτή ακριβώς η απόφαση είναι που έβαλε τη διαδικασία στις ράγες. Πάνω σε αυτή στηρίχθηκε στη συνέχεια η Αποκεντρωμένη Διοίκηση και έδωσε το πράσινο φως. Πάνω σε αυτή πάτησε και η Πολεοδομία, η οποία, όταν λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις νομότυπα, προχωρά κανονικά τη διαδικασία.
Άρα, όλα κρίθηκαν σε εκείνη τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Και παρ’ όλα αυτά, βλέπουμε έναν Δήμο που από τη μία διευκολύνει μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και από την άλλη προσπαθεί να δημιουργήσει ένα αφήγημα ότι είναι υπέρ της μη περαιτέρω δόμησης. Αυτό συμβαίνει γιατί ο κ. Νικηταράς προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες: από τη μία να στηρίξει, έστω και έμμεσα, μεγάλες επενδύσεις, και από την άλλη να προσεγγίσει το κίνημα των πολιτών που έχουν αγανακτήσει με τις συνθήκες που επικρατούν στο νησί το καλοκαίρι.
Επτά χρόνια τώρα ακούμε για μελέτη φέρουσας ικανότητας, αλλά μελέτη δεν βλέπουμε. Και είναι οξύμωρο, σε ένα νησί που ζει κατά κύριο λόγο από τον τουρισμό, να λέμε ξαφνικά «βάζουμε φρένο στις επενδύσεις» χωρίς να δίνουμε καμία εναλλακτική πρόταση ανάπτυξης.
Πιστεύω ότι όλη αυτή η ομάδα ενεργών πολιτών –και πολύ καλά κάνουν, που ασχολούνται και εκφράζουν τους προβληματισμούς τους– ακόμη και οι ίδιοι άνθρωποι θα έχουν μπερδευτεί και θα προσπαθούν αυτή τη στιγμή να καταλάβουν τι έχει γίνει και τι δεν έχει γίνει.
Είναι οξύμωρο, πραγματικά, σε ένα νησί όπου το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων ασχολείται με τον τουρισμό και ζει από τον τουρισμό, να λέμε ξαφνικά «βάζουμε φρένο στις επενδύσεις», αλλά να μην δίνουμε έναν εναλλακτικό τρόπο ανάπτυξης. Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Μια γενικότερη κουβέντα – και την έχουμε κάνει και στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Εμείς ως παράταξη έχουμε πει ότι, ιδίως από τη στιγμή που το αεροδρόμιο έχει περάσει στη Fraport και έχει αναπτυχθεί, καταλαβαίνετε ότι πρόκειται για ιδιωτική εταιρεία, η οποία θέλει κάθε χρόνο να αυξάνονται οι αφίξεις. Είναι το αναμενόμενο. Μια εταιρεία που έχει επενδύσει και έχει φτιάξει το αεροδρόμιο, προφανώς θέλει να βλέπει να αυξάνονται οι πτήσεις, να αυξάνεται ο κόσμος που έρχεται, να αυξάνονται και τα έσοδά της.
Το θέμα είναι: κατά πόσο εμείς μπορούμε να δεχτούμε όλο αυτόν τον κόσμο. Και πέρα από τις αδειοδοτήσεις των ξενοδοχείων και όλα αυτά, δυστυχώς η δημοτική αρχή –τα τελευταία έξι χρόνια, πλέον είμαστε στον έβδομο– δεν έχει επενδύσει στις υποδομές, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες και να μπορούμε να πούμε ότι, έστω για έξι-επτά μήνες, μπορούμε να ανταπεξέλθουμε.
Σας το είπα και πριν. Στο Δημοτικό Συμβούλιο πέρασε ως ένα απλό τυπικό διαδικαστικό θέμα, χωρίς καν να μπει στη διαδικασία να το συζητήσει. Και θα έπρεπε να γίνει εκτεταμένη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο. Θα έπρεπε να είναι η αρχή, ένα ορόσημο, για να πούμε πραγματικά τι θέλουμε τα επόμενα χρόνια. Γιατί δεν είναι μόνο τι συμβαίνει τώρα, τι θα γίνει μέσα στο 2026, τι θα γίνει το 2027. Είναι τι θέλουμε να αφήσουμε ως παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.
Άρα, υπήρχε μια πολύ καλή ευκαιρία –παρότι η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων δεν ήρθε στο Δημοτικό Συμβούλιο– να ανοίξει η συζήτηση. Καμία ΜΠΕ δεν ήρθε. Είναι πολύ σημαντικό να το ακούει ο κόσμος και να καταλαβαίνει τι γίνεται.
Ο Δήμος έδωσε σιωπηρή απάντηση, σιωπηρή συναίνεση. Η συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής ήταν πραγματικά –και το επαναλαμβάνω, τρίτη φορά – «για την τιμή των όπλων». Όλοι γνωρίζαμε μέσα στη Δημοτική Επιτροπή ότι η απόφαση ήταν εκπρόθεσμη και δεν θα επηρέαζε σε κανένα σημείο την έγκριση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Οπότε, στην ουσία, απλώς είπαμε να πούμε ένα «όχι», για να καταγραφεί.
Καταρχάς, δεν μας έχει εξηγήσει τον λόγο που επέλεξε τον αριθμό 100. Και αν έχει μελετηθεί αυτός ο αριθμός.
Με τις 100 κλίνες, είναι σαν να λες: «μην επενδύσετε άλλο στο νησί». Κι αυτό πρέπει να έρθει σε διαβούλευση με όλους τους φορείς. Να συζητήσουμε και να δούμε τι θέλουμε και τι μπορεί να γίνει. Δεν μπορείς απλώς να λες έναν αριθμό, επειδή έτσι σου ήρθε. Εγώ πιστεύω ότι τυχαία επέλεξε ο κ. Νικηταράς το 100. Δεν ήξερε καν αν μια μονάδα 100 κλινών είναι βιώσιμη. Βιώσιμη για τον επενδυτή, βιώσιμη για την περιοχή, βιώσιμη για τους εργαζόμενους.
Και, κατά τη γνώμη μου (η στάση του Δημάρχου) έχει εξήγηση. Προσπαθεί να κρατηθεί από κάπου ο κ. Νικηταράς, γιατί έχει χάσει πολλές από τις δυνάμεις του – θα το πω ξεκάθαρα: εκλογικές δυνάμεις. Οπότε, από τη μία προσπαθεί υπόγεια, έμμεσα, να υποστηρίξει τις επενδύσεις αυτές, γιατί πιστεύει ότι μέσω αυτών θα έχει στηρίξεις στις εκλογές του 2028. Και από την άλλη, βλέποντας το κίνημα που έχει δημιουργηθεί και έχει γιγαντωθεί στο νησί, με την αντίδραση στις νέες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, προσπαθεί να βγει και να «λαϊκίσει», χωρίς ουσία, χωρίς αντίκρισμα, για να πει ότι «εμείς σταματάμε τις μεγάλες επενδύσεις».
Στην ουσία, προσπαθεί να προσελκύσει δύο αντίθετους πόλους, μόνο και μόνο για να νιώσει –ή να φαίνεται– ικανός για τις επόμενες εκλογές. Είναι ξεκάθαρο ότι ο κ. Νικηταράς δεν σκέφτεται το νησί. Σκέφτεται τις εκλογές του 2028.
Και αυτό που μας ανακοινώνει –χωρίς καμία ουσία– το χρησιμοποιεί για να ανασκευάσει, να μεταφέρει τη συζήτηση αλλού. Να μην πάει η σκέψη των πολιτών στο κύριο πρόβλημα, που είναι ότι άλλα λέμε και άλλα κάνουμε, ότι συνεχίζουν να χτίζονται μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες. Να πάμε αλλού την κοινή γνώμη και να πούμε: «Α, ο Κοκαλάκης θα είναι υποψήφιος δήμαρχος το 2028», το ανακοινώνω εγώ, ο δήμαρχος. Καταλαβαίνετε: είναι καθαρά αποπροσανατολιστικό.
Αυτό είναι η πολιτική τακτική του κ. Νικηταρά και της δημοτικής αρχής: συνεχώς «πετάμε τη μπάλα αλλού». Όταν δεν μπορούμε να εκτελέσουμε έργα στον Δήμο –είτε γιατί έχουμε αδυναμία, είτε γιατί υπάρχει θέμα χρημάτων, είτε γιατί δεν μπορούν να ελέγξουν εργολάβους, είτε γιατί δεν μπορούν να πάρουν πολιτικά σοβαρές αποφάσεις– τότε «φταίει το κράτος», «φταίει η κυβέρνηση», «δεν μας δίνουν προσωπικό», «δεν έχουμε προσωπικό», «ευνοήθηκαν οι εργολάβοι» κ.ο.κ.
Όμως, όταν πρέπει να «τραβήξουμε το αυτί» των εργολάβων για να υλοποιηθούν έργα, δεν το κάνουν. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: υπάρχουν αυτή τη στιγμή πέντε-έξι ενεργές συμβάσεις έργων που δεν υλοποιούνται στο νησί και ακούμε δικαιολογίες που πραγματικά δεν στέκουν. Για παράδειγμα, ότι «οι καιρικές συνθήκες δεν επιτρέπουν να γίνονται έργα οδοποιίας». Ενώ σε όλη την Ελλάδα γίνονται έργα.
Χαρακτηριστικά, χθες έβλεπα στα social τον κ. Μώραλη, δήμαρχο Πειραιά, που εκτελεί αυτή την περίοδο μεγάλο έργο οδοποιίας στον Πειραιά. Δηλαδή, στον Πειραιά οι καιρικές συνθήκες είναι διαφορετικές και επιτρέπουν έργα, ενώ στο νησί μας δεν επιτρέπουν; Μη λέμε, λοιπόν, ό,τι θέλουμε. Είναι η πάγια τακτική τους: όταν δεν μπορούμε κάτι, είτε να το υλοποιήσουμε είτε να το επικοινωνήσουμε, «πετάμε την μπάλα αλλού» και αποπροσανατολίζουμε την κοινή γνώμη, για να εμφανιζόμαστε «οι καλοί» και να φταίνε όλοι οι άλλοι.
Δεν γίνεται αυτό. Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν ότι κατέχουν θέσεις με πολιτική ευθύνη και πολιτικό κόστος. Δυστυχώς, την ευθύνη και το κόστος τα έχουν παραμερίσει, κάνουν σαν να μην υπάρχουν, θεωρούν ότι είναι αλάνθαστοι και ότι όλα τα έχουν κάνει σωστά. Ακόμα και όταν υπάρχει δημόσια κριτική. Είδαμε τις προηγούμενες ημέρες, όταν ο κ. Νικηταράς πήγε στο νοσοκομείο και του ασκήθηκε κριτική από εργαζόμενη – αμέσως εκνευρίστηκε. Δεν δέχεται οποιαδήποτε κριτική.
