Νατάσα Παμπρή
Συμπληρώνονται 51 χρόνια από την κορύφωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η 22η Ιουλίου 1974 σηματοδοτεί τη δεύτερη φάση της τουρκικής επιχείρησης, που οδήγησε στην κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους, στον εκτοπισμό 200.000 ανθρώπων, στη δολοφονία χιλιάδων και στην εξαφάνιση εκατοντάδων αγνοουμένων.
Η 22η Ιουλίου δεν είναι απλώς ημερομηνία μνήμης. Είναι κραυγή ιστορικής ευθύνης και συλλογικής συνείδησης.
Η Ιστορία οφείλει να λέγεται με το όνομά της. Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή δεν ήταν «τραγωδία». Ήταν έγκλημα. Δεν ήταν «αιφνιδιασμός», αλλά αποτέλεσμα της εγκληματικής πολιτικής της χούντας, που με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και το σύνθημα της «ένωσης» έδωσε στην Τουρκία το πρόσχημα να εισβάλει – με τη συνενοχή των μεγάλων δυνάμεων. Οι ευθύνες ανήκουν στη χούντα, στους εμπνευστές της ΕΟΚΑ Β’, στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, και σε όσους έβαλαν τα συμφέροντα πάνω από τη δημοκρατία και την ειρήνη.
51 χρόνια μετά:
• Η Κύπρος παραμένει διχοτομημένη.
• Η τουρκική κατοχή συνεχίζεται, παρά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.
• Η Δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε.
• Οι ένοχοι δεν τιμωρήθηκαν.
• Η μνήμη των θυμάτων παραμένει άγρυπνη.
Από τη Νίσυρο, ένα μικρό αλλά περήφανο νησί που γιόρτασε πρόσφατα τα 30 χρόνια αδελφοποίησης με τον Δήμο Λαπήθου, ενώνουμε τη φωνή μας:
• Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του κυπριακού λαού σε μια ελεύθερη, ενιαία, ανεξάρτητη πατρίδα.
• Στεκόμαστε απέναντι σε κάθε πολιτική κατοχής και διχασμού.
• Διεκδικούμε μια Κύπρο χωρίς στρατούς, ξένες βάσεις και εγγυήτριες δυνάμεις.
• Τιμάμε όσους αντιστάθηκαν και έπεσαν για τη δημοκρατία.
Ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος της επιδίωξής μας, καθώς εδραιώνονται τετελεσμένα.
Η μνήμη είναι πολιτική πράξη. Δεν ξεχνάμε – παλεύουμε. Δεν σιωπούμε – καταγγέλλουμε. Δεν συμβιβαζόμαστε – αντιστεκόμαστε.
Για μια Κύπρο ελεύθερη και δημοκρατική. Για να μείνει ζωντανό το «ποτέ ξανά».
Ο Δήμαρχος Νισύρου
Χριστοφής Κορωναίος
