Μέχρι πρόσφατα πολιτικοί φιλόσοφοι, πολιτικοί αναλυτές, διεθνολόγοι αλλά προ πάντων τα κόμματα στην Ελλάδα εξέταζαν την Αγκυρα υπό το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Με άλλα λόγια, έβλεπαν μια επίπεδη αμφίπλευρη σχέση επικοινωνίας (ανταγωνισμού θα έλεγα) μεταξύ της Αθήνας και της Αγκυρας χωρίς έστω να διακρίνουν κάποιες δυναμικές όψεις οι οποίες άρχισαν να διαμορφώνονται σταδιακά και οι οποίες τελικά οδήγησαν στα νέα πραγματολογικά δεδομένα.
Από δω και στο εξής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προστέθηκε ένας νέος παράγοντας από την πλευρά της Αγκυρας. Η Τουρκία στο πλαίσιο της ουκρανικής κρίσης θεσμοθετήθηκε ως ηγεμονική δύναμη η οποία δεν παίζει μόνο γενικώς και αορίστως ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά προ πάντων εκπονεί προγράμματα διαπραγματεύσεων μεταξύ Μόσχας και Κιέβου. Αυτό το τελευταίο δεδομένο θα πρέπει η Αθήνα να το επεξεργαστεί και να το εντάξει στην επιχειρηματολογία της στις επαφές της με την Αγκυρα.
Κλεοπάτρα Μισαηλίδου
Ρένα Παυλάκη
