Αποζημίωση για τις λακκούβες: Το Διοικητικό Εφετείο καταλογίζει ευθύνη στον Δήμο Ρόδου για τραυματισμό οδηγού

Δέκα χρόνια μετά την πτώση μοτοποδηλάτου σε φθαρμένο οδόστρωμα δημοτικής οδού, το δικαστήριο αναγνώρισε την υποχρέωση του Δήμου να καταβάλει 4.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης στην 41χρονη ημεδαπή που τραυματίστηκε σοβαρά

Του Δαμιανού Αθανασίου

Δέκα χρόνια μετά την πτώση μοτοποδηλάτου σε φθαρμένο οδόστρωμα δημοτικής οδού, το δικαστήριο αναγνώρισε την υποχρέωση του Δήμου να καταβάλει 4.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης στην 41χρονη ημεδαπή που τραυματίστηκε σοβαρά.
Μια υπόθεση που ξεκίνησε ένα απόγευμα του Ιουνίου του 2016, όταν το μοτοποδήλατο μιας ημεδαπής επέπεσε σε λακκούβες δημοτικής οδού της Ρόδου, έφτασε στο τέλος της σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, με απόφαση που δικαιώνει την παθούσα και καταλογίζει ευθύνες στον Δήμο Ρόδου για την κατάσταση του οδοστρώματος.
Το Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς, με τη Μεταβατική Έδρα Ρόδου, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε απορρίψει την αγωγή της και αναγνώρισε ότι ο Δήμος οφείλει να της καταβάλει το ποσό των 4.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής έως την εξόφληση. Την παθούσα εκπροσώπησε ο δικηγόρος κ. Φώτιος Ρωμαίος, ενώ τον Δήμο Ρόδου ο δικηγόρος κ. Μιχάλης Καραγιάννης.

Το ατύχημα και ο τραυματισμός
Το ένδικο συμβάν έλαβε χώρα στις 10 Ιουνίου 2016, περί ώρα 18.30, όταν η γυναίκα, οδηγώντας δίκυκλο μοτοποδήλατο 50 κυβικών ιδιοκτησίας της, κινούμενη επί δημοτικής οδού με τελικό προορισμό την κατοικία της, επέπεσε αιφνιδίως σε λακκούβες που εκτείνονταν σε όλο το πλάτος του δρόμου. Το μοτοποδήλατο εξετράπη της πορείας του και η οδηγός κατέπεσε στο πλακόστρωτο οδόστρωμα, τραυματιζόμενη στο κεφάλι, στα χέρια και στο δεξί πόδι.
Διακομίστηκε άμεσα στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου, όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί κάκωση κεφαλής, εγκεφαλική διάσειση, περιοφθαλμική εκχύμωση στον δεξιό οφθαλμό, εκδορές, θλαστικά τραύματα στο πηγούνι, κάκωση δεξιού ώμου και αριστερής πηχεοκαρπικής, καθώς και εκχυμώσεις στον δεξιό μηρό. Νοσηλεύθηκε επί 2 ημέρες στην Α΄ Χειρουργική Κλινική του νοσοκομείου και έλαβε δεκαήμερη αναρρωτική άδεια, η οποία στη συνέχεια παρατάθηκε για επιπλέον 10 ημέρες, καθώς επανήλθε στο νοσοκομείο με αίσθημα ζάλης. Επτά ημέρες μετά το ατύχημα, στις 17 Ιουνίου 2016, προσήλθε στο Τμήμα Τροχαίας Ρόδου, όπου κατέθεσε ενόρκως για τις συνθήκες του συμβάντος, το οποίο καταχωρήθηκε στο βιβλίο αδικημάτων και συμβάντων.
Η πρωτόδικη απόρριψη
Με την αγωγή της, η παθούσα ζητούσε να αναγνωριστεί η υποχρέωση του Δήμου Ρόδου να της καταβάλει 15.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, υποστηρίζοντας ότι ο τραυματισμός της οφειλόταν αποκλειστικά σε παραλείψεις των αρμόδιων οργάνων του Δήμου, τα οποία, αν και γνώριζαν προ πολλού την ύπαρξη των λακκουβών, αδρανούσαν και δεν λάμβαναν μέτρα για τη συντήρηση του οδοστρώματος.
Το Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε ωστόσο την αγωγή, κρίνοντας ότι η ενάγουσα δεν είχε αποδείξει τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι δεν προσκομίστηκε δημόσιο έγγραφο, όπως έκθεση αυτοψίας, από το οποίο να προκύπτει η ανωμαλία του οδοστρώματος στο επίμαχο σημείο, ότι η καταχώριση στην Τροχαία περιελάμβανε μόνο τη δική της δήλωση και όχι διαπιστώσεις αστυνομικών οργάνων, ενώ έκρινε ανεπαρκή την κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα και μη αξιοποιήσιμες τις φωτογραφίες του οδοστρώματος που είχαν προσκομιστεί.
Η ανατροπή στο Εφετείο
Με την έφεσή της, την οποία υποστήριξε ο κ. Ρωμαίος, η εκκαλούσα προέβαλε ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο παραβίασε τους δικονομικούς κανόνες περί απόδειξης, απαιτώντας κατ’ ουσίαν αποκλειστικά δημόσια έγγραφα, και ότι εκτίμησε εσφαλμένα το αποδεικτικό υλικό. Όπως υποστήριξε, δεν ευθυνόταν η ίδια για το γεγονός ότι ούτε ο Δήμος ούτε η Τροχαία μετέβησαν στο σημείο για αυτοψία, ενώ στην κατάσταση που είχε περιέλθει δεν ήταν δυνατόν να προσέλθει άμεσα στις αρχές για να καταγγείλει το περιστατικό.
Το Εφετείο δέχθηκε τους ισχυρισμούς της. Έκρινε ότι μόνη η παράλειψη κλήσης της Τροχαίας την ώρα του συμβάντος δεν αποκλείει τη χρήση άλλων αποδεικτικών μέσων και ότι παρίσταται εύλογο το πρώτο μέλημα της τραυματισμένης να ήταν η διακομιδή της στο νοσοκομείο και όχι η καταγραφή του συμβάντος από αστυνομική αρχή, δεδομένης της σοβαρότητας των τραυμάτων της. Καθοριστική αποδείχθηκε η ένορκη κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα, κατοίκου της περιοχής και επιχειρηματία, ο οποίος άκουσε τον θόρυβο της πτώσης, βρήκε τη γυναίκα αναίσθητη στο οδόστρωμα και επιμελήθηκε την άμεση μεταφορά της στο νοσοκομείο. Ο ίδιος μάρτυρας κατέθεσε ότι ο Δήμος, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του ιδίου και άλλων περιοίκων, αμελούσε να επισκευάσει το οδόστρωμα, με αποτέλεσμα να σημειώνονται συχνά ατυχήματα στο σημείο.
Το δικαστήριο απέρριψε επίσης την ένσταση συνυπαιτιότητας που προέβαλε ο Δήμος διά του πληρεξουσίου του κ. Καραγιάννη, κατά την οποία η οδηγός δεν φορούσε προστατευτικό κράνος, όπως τεκμαιρόταν, σύμφωνα με τον ισχυρισμό, από τη φύση των τραυμάτων της. Όπως δέχθηκε το Εφετείο, ο αυτόπτης μάρτυρας κατέθεσε ότι η παθούσα φορούσε κράνος, ενώ το κράνος, κατά τα κοινώς γνωστά, μειώνει δραστικά τις πιθανότητες σοβαρού τραυματισμού χωρίς όμως να τον αποκλείει παντελώς.

Το σκεπτικό της ευθύνης του Δήμου
Η απόφαση επαναλαμβάνει την πάγια νομολογιακή θέση ότι οι δήμοι υποχρεούνται, διά των οργάνων τους, να επιβλέπουν και να ελέγχουν την καταλληλότητα των οδοστρωμάτων των δημοτικών οδών εντός των διοικητικών τους ορίων και να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα συντήρησης και επιδιόρθωσης, ώστε η κυκλοφορία να διεξάγεται ομαλά και με ασφάλεια. Η ευθύνη αυτή, θεμελιωμένη στα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, είναι αντικειμενική, δηλαδή ανεξάρτητη από τυχόν δόλο ή αμέλεια των οργάνων.
Ως προς το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης, το δικαστήριο έλαβε υπόψη το είδος και τη βαρύτητα του τραυματισμού, τον σωματικό πόνο και την ψυχική ταλαιπωρία που βίωσε η παθούσα, έκρινε ωστόσο ότι δεν αποδείχθηκε πως οι σωματικές βλάβες δεν αποκαταστάθηκαν, και προσδιόρισε το εύλογο ποσό σε 4.000 ευρώ, έναντι των 15.000 ευρώ που είχαν ζητηθεί. Παράλληλα, διέταξε την επιστροφή του παραβόλου της έφεσης στην εκκαλούσα και συμψήφισε τη δικαστική δαπάνη του πρώτου βαθμού μεταξύ των διαδίκων, λόγω της εν μέρει νίκης και ήττας τους.