Ρένα Παυλάκη
Μια γυναίκα έχασε τη ζωή της στη Θεσσαλονίκη, μετά από μια δολοφονική εμπρηστική επίθεση που είχε πολιτικό κίνητρο και στόχο. Και πριν ακόμη προλάβει κανείς να σταθεί με στοιχειώδη ανθρώπινη ευπρέπεια μπροστά στον θάνατο, άρχισε ξανά το γνωστό έργο. Η πολιτική καπηλεία, η διαδικτυακή χυδαιότητα, η ηδονή της καταγγελίας, το μίσος που ψάχνει αφορμή για να ξαναβγεί στην επιφάνεια.
Της Ρένας Παυλάκη
Η στεγνή, αποτρόπαιη και πραγματικά βδελυρή δολοφονία μιας ανυποψίαστης γυναίκας —της μητέρας ενός στελέχους του κυβερνητικού κόμματος, είναι τραγική εκδήλωση μιας διάχυτης έξαρσης μίσους, βίας και μισαλλοδοξίας που κατατρώει τα σωθικά της καθημερινότητάς μας. Πέφτει κανείς από τα σύννεφα; Ζούμε σε ένα περιβάλλον το οποίο ενισχύει, τρέφει και υποδαυλίζει το μίσος. Δεν χρειάζεται μεγάλη κοινωνιολογική ανάλυση για να το διαπιστώσει κανείς. Αρκεί να μπει στα social media για να δει τι ακριβώς συμβαίνει εκεί μέσα.
Νομίζει κανείς αλήθεια, ότι αυτή η λεκτική βία, όλο αυτό το μίσος που ρέει άφθονο και επιβραβεύεται από τους αλγορίθμους —γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει— δεν θα έβγαινε κάποια στιγμή στην κοινωνία; Αυτό το διαρκές διαδικτυακό λιντσάρισμα, η ηδονή κάποιων να βρίζουν, να ακυρώνουν, να δολοφονούν χαρακτήρες και να αντιμετωπίζουν όποιον έχει αντίθετη άποψη σαν έναν εχθρό που πρέπει να παταχθεί λεκτικά, τι περιμένει κανείς να γεννήσει;
Συμβαίνει ήδη. Συμβαίνει στους δρόμους, πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών, στα σχολεία, στους εφήβους και στα παιδιά μας. Ήταν, λοιπόν, μαθηματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα περνούσε και στον χώρο της πολιτικής. Γιατί η βία είναι βία, ανεξαρτήτως του τομέα στον οποίο εκδηλώνεται στην πραγματική ζωή. Γύρω μας είναι όλα αυτά. Δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά ένα ξημέρωμα στη Θεσσαλονίκη. Καλλιεργούνται κάθε μέρα, κάτω από τα μάτια μας, με τη δική μας ανοχή, με τη δική μας σιωπή, με το δικό μας «έλα μωρέ, μια ανάρτηση είναι».
Η υποκρισία μιας δήθεν καταδίκης
Σήμερα συζητάμε για τη βία στην πολιτική. Για το πώς, για λόγους καθαρά πολιτικούς, εκδηλώνεται μια δολοφονική επίθεση με θύμα μια ανυποψίαστη γυναίκα. Μια μητέρα κομματικού στελέχους του κυβερνητικού κόμματος.
Εννοείται ότι οι πολιτικοί αρχηγοί και τα στελέχη έσπευσαν αναφανδόν να καταδικάσουν το γεγονός απερίφραστα και χωρίς αστερίσκους. Υπάρχουν όμως κι αυτοί που «είδαν φως και μπήκαν». Άνθρωποι που τρελαίνονται και ηδονίζονται όταν βλέπουν τέτοια τραγικά περιστατικά, γιατί θεωρούν ότι βρήκαν το κατάλληλο έδαφος για χυδαιότητες, για μερικές δεκάδες likes, με τον μανδύα τάχα της άσκησης αντιπολίτευσης.
Είναι εκείνοι που βλέπουν μια τραγωδία και αντί να σωπάσουν, αντί να υποκλιθούν μπροστά στην ανθρώπινη απώλεια, τρέχουν να κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά το αίμα. Και μετά έχουν το θράσος να παριστάνουν τους τιμητές.
Προφανώς τελούν σε σκόπιμη σύγχυση. Η αντιπολίτευση είναι απολύτως θεσμικά κατοχυρωμένη. Είναι αναγκαία. Είναι έλεγχος της εξουσίας. Είναι οξυγόνο της δημοκρατίας.
Άλλο όμως η αντιπολίτευση και άλλο η πολιτική τυμβωρυχία. Άλλο η αυστηρή κριτική και άλλο να πατάς πάνω σε έναν θάνατο για να μαζέψεις επιδοκιμασίες από το δικό σου ακροατήριο. Άλλο να ελέγχεις την εξουσία και άλλο να υπαινίσσεσαι, να δηλητηριάζεις, να χαϊδεύεις τα πιο σκοτεινά ένστικτα του κοινού σου.
Η κατάπτυστη πολιτικά και ηθικά ανάρτηση του Τ. Λύμουρα
Χαρακτηριστικό, κατάπτυστο και απόλυτα καταδικαστέο παράδειγμα αποτελεί η ανάρτηση του εκλεγμένου κομματικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, του Τάκη Λύμουρα.
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος εκμεταλλεύεται τον θάνατο μιας γυναίκας για να κάνει αντιπολίτευση, για να χτυπήσει το κυβερνητικό κόμμα και να μαζέψει likes από τους ομοϊδεάτες του. Εμφανίζεται τάχα για να καταγγείλει και να βρει αμέσως τους ενόχους και τους ηθικούς αυτουργούς. Αυτή η ανάρτηση είναι ο ορισμός της χυδαιότητας στην κορυφή της, αλλά και ο ορισμός της υποκρισίας. Διότι, ενώ διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για τη δολοφονία, κατονομάζοντας την κυβέρνηση ως ηθικό αυτουργό, στην πραγματικότητα ενισχύει και υποδαυλίζει το κλίμα του μίσους, που υποτίθεται θέλει να καταδικάσει.
Η πολιτική εκμετάλλευση μιας τραγωδίας είναι, πολύ απλά, συνενοχή στο μίσος που υποτίθεται ότι καταδικάζεις.
Και το πιο ανατριχιαστικό; Το υστερόγραφο που πρόσθεσε: «Επειδή έχω μάθει μετά από τόσα χρόνια να κάνω δεύτερες σκέψεις στην πολιτική ζωή γενικότερα, σας έχω ικανούς για όλα, ακόμα και για το σημερινό. Το γάντζωμα στην εξουσία θέλει πάσης φύσεως θυσίες». Απίστευτο! Φτάνει στο σημείο να υπαινίσσεται ότι η ίδια η εξουσία δολοφονεί ανθρώπους για να κρατηθεί. Και μετά, βάζει μια τυπική αναφορά καταδίκης έτσι, «για ξεκάρφωμα», όχι για το γεγονός, αλλά για να κατηγορήσει πάλι την κυβέρνηση. Αν αυτό δεν είναι πολιτική υποκρισία, τότε τι είναι;
Τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ;
Θα μπορούσα να πω «έλα μωρέ, ποιος του δίνει σημασία». Όμως δεν πρόκειται για έναν οποιονδήποτε, τυχαίο πολίτη. Είναι κομματικό στέλεχος, εκλεγμένο μέσα από τις διαδικασίες του χώρου του. Και το ζήτημα εδώ δεν είναι απλώς να κατέβει η ανάρτηση —την οποία παρεμπιπτόντως ακόμα έχει και καμαρώνει, περιμένοντας τους ομοϊδεάτες του να του γράψουν «μπράβο ρε μεγάλε, τα είπες με το όνομά τους». (Σημειωτέον, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, όχι μόνο δεν έχει κατέβη η κατάπτυση ανάρτηση, αλλά γράφει κι άλλες για να δικαιολογήσει την αρχική! Αμετανόητος!
Εδώ λοιπόν τίθεται επιτακτικά ζήτημα θεσμικής πάταξης αυτής της χυδαιότητας. Εδώ απαιτείται καρατόμηση και διαγραφή. Εδώ και τώρα.
Ρωτώ, λοιπόν, ευθέως τα όργανα του ΠΑΣΟΚ, τον βουλευτή Γιώργο Νικητιάδη, τον ίδιο τον Πρόεδρο Νίκο Ανδρουλάκη: Θα τον διαγράψετε; Έπρεπε να έχει διαγραφεί από χθες το βράδυ.
Αν δεν τον διαγράψετε, κομματικό σας στέλεχος είναι, πώς θα υποστηρίξετε ότι διαχωρίζετε τη θέση σας;
Όταν τρέφετε στους κόλπους σας τέτοια στοιχεία, με τέτοιες ιδέες, πως βγαίνετε ταυτόχρονα με κροκοδείλια δάκρυα να καταδικάσετε;
«Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί» , εάν δεν υπάρξει άμεση πολιτική κίνηση και διαγραφή.
Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αντιδράσει κεντρικά και τοπικά με συγκεκριμένες πολιτικές ενέργειες, τότε σημαίνει ότι υπάρχει χώρος για τέτοιες απόψεις μέσα στο κόμμα.
Και ας μην αναρωτιούνται μετά γιατί σε λίγο, ακόμα και ο τηλεφωνικός θάλαμος θα τους πέφτει μεγάλος. Μου έρχονται στο μυαλό εκείνες οι εποχές που το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ αντιμετώπιζε με απίστευτη υπεροψία και αλαζονεία τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ στα γεννοφάσκια του. Θυμάμαι τοπικούς «πατριάρχες» να χλευάζουν ότι οι αριστεροί «χωράνε όλοι σε έναν κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο». Κοίτα πώς τα φέρνει η ζωή!!! Σήμερα, έτσι όπως πάνε, ο πράσινος τηλεφωνικός θάλαμος θα χωράει αυτούς και θα τους πέφτει και ευρύχωρος.
Εν κατακλείδι οι δηλώσεις μνημεία υποκρισίας δεν προσφέρουν τίποτα, όταν δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες ενέργειες . Όταν εκμεταλλεύεσαι πολιτικά μια στυγνή δολοφονία, μπαίνεις κι εσύ στην ίδια αλυσίδα.
Ο κύκλος του μίσους δεν σπάει με υποκριτικές ανακοινώσεις. Σπάει όταν κόβεις τον κρίκο που βρίσκεται μπροστά σου. Όταν δεν κάνεις εκπτώσεις επειδή ο χυδαίος είναι «δικός σου». Όταν δεν επιτρέπεις στο κομματικό ένστικτο να υπερισχύει της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
