Ρένα Παυλάκη
Το σημερινό αποκαλυπτικό δημοσίευμα της “δημοκρατικής της Ρόδου” για το Τραμπολίνο του Έλλη, προσθέτει ένα ακόμη επεισόδιο στο γνωστό σίριαλ της εγκατάλειψης, της μετάθεσης ευθυνών και της διαρκούς επίκλησης των αρμοδιοτήτων. Αυτή τη φορά, διανθισμένο με την επίσημη, έγγραφη, επικίνδυνη διγλωσσία του ίδιου του Δήμου Ρόδου απέναντι στο ιδιοκτησιακό καθεστώς ενός από τα πιο εμβληματικά μνημεία της πόλης.
Της Ρένας Παυλάκη
Διότι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, υπάρχει πρόσφατο έγγραφο της Διεύθυνσης Μεσαιωνικής Πόλης και Μνημείων του Δήμου Ρόδου, με πολιτικό προϊστάμενο τον εντεταλμένο σύμβουλο Σωτήρη Βαγιανό, το οποίο επιχειρηματολογεί ότι το Τραμπολίνο του Έλλη δεν ανήκει στον Δήμο Ρόδου. Ότι εφόσον βρίσκεται στη θαλάσσια ζώνη, αποτελεί ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου. Κατά συνέπεια, ο Δήμος δεν έχει αρμοδιότητα.
Αν αυτό δεν είναι πολιτικό αυτογκόλ μεγατόνων, τότε οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους.
Διότι εδώ δεν μιλάμε για ένα τυχαίο κομμάτι μπετόν μέσα στη θάλασσα. Μιλάμε για το Τραμπολίνο του Έλλη, δηλαδή για αναπόσπαστο τμήμα του ενιαίου μνημειακού συγκροτήματος της Ροτόντας – Έλλη . Μιλάμε για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τοπόσημα της Ρόδου. Για ένα κομμάτι της ιστορικής, αρχιτεκτονικής και συναισθηματικής μνήμης της πόλης, που έχει απαθανατιστεί σε εκατομμύρια φωτογραφίες, σήμα κατατεθέν της Ρόδου.
Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που κάνει τη στάση του Δήμου Ρόδου όχι απλώς αμήχανη, δειλή και άτολμη, αλλά επικίνδυνη.
Διότι αν το Τραμπολίνο δεν είναι του Δήμου, τότε γιατί να είναι του Δήμου το υπόλοιπο μνημειακό συγκρότημα; Αν η εξέδρα καταδύσεων αποκόπτεται τεχνητά από το σύνολο στο οποίο ιστορικά, λειτουργικά και μνημειακά ανήκει, τότε ποιος ακριβώς εμποδίζει αύριο την ΕΤΑΔ να θέσει ζήτημα και για ολόκληρο το ακίνητο; Για το ίδιο το συγκρότημα από το οποίο ο Δήμος Ρόδου αντλεί έσοδα, το μισθώνει, το εκμεταλλεύεται, αλλά όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης θυμάται ότι ίσως και να μην του ανήκει!
Ας είμαστε λοιπόν έτοιμοι. Με τέτοια επιχειρήματα, με τέτοια έγγραφα και με τέτοια αυτοϋπονόμευση, δεν θα χρειαστεί καν η «κακή» ΕΤΑΔ να κοπιάσει ιδιαίτερα. Ο ίδιος ο Δήμος Ρόδου της στρώνει το χαλί.
Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η διγλωσσία. Από τη μία πλευρά, ο Αλέξανδρος Κολιάδης εμφανίζεται δημόσια, υπό το βάρος των αντιδράσεων, και συρόμενος από τα ρεπορτάζ του Real Voice, να δηλώνει ότι το Τραμπολίνο είναι μνήμη, είναι ταυτότητα, είναι κομμάτι της Ρόδου, ότι ο Δήμος θα ξεπεράσει τα γραφειοκρατικά εμπόδια και θα προχωρήσει στην αποκατάστασή του. Από την άλλη πλευρά, η αρμόδια δημοτική υπηρεσία, η Διεύθυνση Μεσαιωνικής Πόλης με πολιτική εποπτεία του Σωτήρη Βαγιανού, αποστέλλει έγγραφο προς όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, με το οποίο ουσιαστικά αποστασιοποιείται και υποστηρίζει ότι το Τραμπολίνο δεν ανήκει στον Δήμο.
Άλλα λέει ο Δήμαρχος στο facebookικό ακροατήριο και άλλα λέει ο Δήμος στα υπηρεσιακά έγγραφα. Άλλα στα λόγια, άλλα στην πράξη. Άλλα στα social media, άλλα προς την ΕΤΑΔ, την Κτηματική Υπηρεσία, το Λιμεναρχείο, την Εισαγγελία και τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Αυτό το αλαλού, αυτή η διγλωσσία, αυτή η σύγχυση δεν είναι σοβαρή διοίκηση. Και μάλιστα σε ένα ζήτημα που αφορά όχι μόνο την ασφάλεια, όχι μόνο την εικόνα της Ρόδου, αλλά και την κυριότητα ενός μνημειακού συνόλου με τεράστια συμβολική και οικονομική αξία.
Θα επαναλάβω το αυτονόητο: η συζήτηση αυτή είναι ντροπιαστική για τη Ρόδο.
Ένας Δήμος που θέλει να λέει ότι είναι κύριος στον τόπο του δεν θα έπρεπε καν να μπαίνει σε αυτή τη συζήτηση με όρους αποποίησης. Δεν θα έπρεπε να ψάχνει διατυπώσεις για να αποδείξει ότι δεν έχει αρμοδιότητα. Δεν θα έπρεπε να πασχίζει, με έγγραφα και νομικές ακροβασίες, να πείσει ότι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της Ρόδου δεν είναι δική του υπόθεση.
Ο Δήμος Ρόδου θα έπρεπε να θεωρεί δεδομένο ότι το Τραμπολίνο του Έλλη είναι μέρος του ενιαίου μνημειακού συγκροτήματος και να συμπεριφέρεται ανάλογα. Θα έπρεπε εδώ και χρόνια να έχει κινηθεί αποφασιστικά για τη συντήρηση, την αποκατάσταση, την προστασία και την ανάδειξή του. Θα έπρεπε να έχει ξεκαθαρίσει το ιδιοκτησιακό, να έχει θωρακίσει το ακίνητο, να έχει προλάβει την απαξίωση, να έχει υπερασπιστεί το δημόσιο και τοπικό συμφέρον.
Αντί γι’ αυτό, άφησε να σέρνεται επί χρόνια η συζήτηση «ποιος έχει την αρμοδιότητα». Άφησε ένα μνημείο να ρημάζει. Άφησε το πιο φωτογραφημένο ίσως σημείο της παραλίας του Έλλη να γίνει σύμβολο εγκατάλειψης. Και τώρα, αντί να κλείσει οριστικά το θέμα υπέρ της Ρόδου, εμφανίζεται μέσα από δικά του έγγραφα να αμφισβητεί την ίδια τη σχέση του με το μνημείο.
Αυτό είναι το κερασάκι στην τούρτα της ντροπής.
Διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αν το Τραμπολίνο θα επισκευαστεί. Το πρόβλημα είναι ποιος αντιλαμβάνεται πραγματικά τι σημαίνει αυτό το μνημείο. Ποιος έχει συνείδηση της ιστορικής του αξίας. Ποιος καταλαβαίνει ότι όταν αποκόπτεις το Τραμπολίνο από το Έλλη, όταν το αντιμετωπίζεις ως ξένο σώμα, όταν το πετάς θεσμικά στη θάλασσα για να γλιτώσεις την ευθύνη, τότε δεν απαλλάσσεσαι. Αντιθέτως, ανοίγεις την πόρτα σε πολύ χειρότερες εξελίξεις.
Η σημερινή δημοτική αρχή δεν φαίνεται να έχει καμία αντίληψη, καμία συναίσθηση όλων αυτών.
Μέχρι λοιπόν ο Δήμος Ρόδου να αποφασίσει ποια είναι τελικά η γραμμή του, ας μην εκπλαγούμε αν αύριο δούμε τα χειρότερα να έρχονται από την «κακή» ΕΤΑΔ. Και ας μην ακούσουμε τότε ηρωικές κορώνες για την υπεράσπιση της δημοτικής περιουσίας, της ιστορίας και της ταυτότητας της Ρόδου.
Γιατί όταν μόνος σου γράφεις ότι δεν σου ανήκει το Τραμπολίνο, μην απορήσεις αν κάποιος άλλος έρθει να σου πει ότι, τελικά, ίσως δεν σου ανήκει ούτε το Έλλη.
