Ρένα Παυλάκη
Δεν το αντέχει. Δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Αν σε μια δημόσια εκδήλωση τα φώτα δεν είναι στραμμένα επάνω του, αν ο φωτογραφικός φακός δεν του δώσει το απαραίτητο υλικό για τις καθημερινές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τότε κάτι μέσα του μοιάζει να ασφυκτιά. Η απουσία από το κάδρο, του προκαλεί προφανώς υπαρξιακό κενό. Του προκαλεί πανικό.
Κάπως έτσι εξηγείται η αποψινή, δήθεν οργισμένη ανάρτηση του Αλέξανδρου Κολιάδη, η οποία δεν αποτελεί τίποτα λιγότερο από μια μνημειώδη επίδειξη του πώς να παριστάνεις τον «νταή» και τον «τζάμπα μάγκα», του πώς ζεις πολιτικά μόνο για το παραγοντιλίκι.
Και κάπως έτσι, μια ημέρα αφιερωμένη στην αποκατάσταση και απόδοση σημαντικών μνημείων της Ρόδου, επεδίωξε να την μετατρέψει σε ακόμη ένα επεισόδιο προσωπικής πολιτικής παράστασης. Να κατασκευάσει μια σύγκρουση, προσβάλλοντας την Υπουργό Πολιτισμού, τον ίδιο τον Πολιτισμό και, εν τέλει, την ίδια τη Ρόδο και τους πολίτες της.
Η σεξιστική ανάρτηση του Αλέξανδρου Κολιάδη για την παρουσία της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη στη Ρόδο, δεν αποτελεί παρά άλλη μία επίδειξη της γνωστής τακτικής του πολιτικού νταή, που θεωρεί ότι όλοι πρέπει να σκύβουν μπροστά στην απειλή να μην τους τα ”σύρει”.
Ποια είναι όμως η πραγματικότητα πίσω από το επικοινωνιακό πυροτέχνημα περί “φίμωσης” και “πολιτικής απρέπειας”;
Τα έργα που παρουσιάστηκαν απόψε και αποδόθηκαν στους πολίτες, το Τέμενος Ρετζέπ Πασά, οι επιθαλάσσιες οχυρώσεις και το Αρχοντικό Χασάν Μπέη είναι έργα του Υπουργείου Πολιτισμού, στα οποία ο Δήμος Ρόδου δεν είχε καμία απολύτως ανάμειξη, καμία εμπλοκή και καμία συνδρομή. Παραδόθηκαν δε, σε απλή τελετή παράδοσης και χωρίς το τυπικό των εγκαινίων με αυστηρό πρωτόκολλο.
Το να απαιτείς με το ζόρι να πάρεις τον λόγο σε ένα έργο στο οποίο δεν έβαλες ούτε ένα λιθαράκι, απλώς και μόνο για να βγάλεις το απαραίτητο «διάγγελμα» για το Facebook, ξεπερνά τα όρια της θεσμικής ευπρέπειας, την οποία επικαλείσαι.
Επιπλέον, δεν επρόκειτο για κάποια επίσημη τελετή εγκαινίων με αυστηρό πρωτόκολλο και κατάλογο ομιλητών. Επρόκειτο για την απόδοση των έργων μετά την ολοκλήρωσή τους και για την παρουσίαση του αποτελέσματος στους πολίτες και τους επισκέπτες της Ρόδου.
Κι όμως, αντί το επίκεντρο να είναι τα μνημεία, η ιστορία τους και η σημασία τους για το νησί, ο Αλέξανδρος Κολιάδης επιχείρησε να μεταφέρει τη συζήτηση στον εαυτό του.
Με την ανάρτησή του δεν προσέβαλε μόνο την υπουργό Πολιτισμού. Προσέβαλε την ίδια την έννοια του Πολιτισμού, υποβαθμίζοντας μια σημαντική στιγμή για τη Ρόδο σε προσωπική του αντιδικία. Και μαζί προσέβαλε το ίδιο το νησί, που δικαιούται να χαίρεται για την αποκατάσταση των μνημείων του, χωρίς να παρακολουθεί άλλη μία παράσταση πολιτικού εγωκεντρισμού.
Ο Αλέξανδρος Κολιάδης απέδειξε για άλλη μια φορά απόψε, ότι το πρόβλημά του είναι ποιος θα κρατήσει το μικρόφωνο.
Όμως στο τέλος της ημέρας, η είδηση δεν είναι ότι τάχα «φιμώθηκε» ο δήμαρχος.
Η είδηση είναι ότι τρία σημαντικά μνημεία της Ρόδου αποκαταστάθηκαν από το Υπουργείο Πολιτισμού και παραδόθηκαν ξανά στην κοινωνία. Και έπονται και άλλα.
Και αυτό είναι πολύ σημαντικότερο από οποιοδήποτε θλιβερό, φτηνό σόου ενός εγωκεντρικού και ασεβή παράγοντα, που δεν αντέχει την παραγωγή έργου από αυτούς που ο ίδιος έχει συνηθίσει να υποτιμά και να χλευάζει.
