Ρένα Παυλάκη
Στη χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ρόδου, είδαμε έναν Αλέξανδρο Κολιάδη διαφορετικό από εκείνον που βλέπαμε μέχρι τώρα. Ήπιος, χωρίς ψευτομαγκιές και νταηλίκια, με επίκληση της λογικής και ένα ελαφρύ «άδειασμα» του Σωτήρη Βαγιανού. Ελαφρύ, διότι ο Βαγιανός παραμένει στη θέση του, προσφάτως δε αναβαθμισμένος σε αρμοδιότητες.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν όντως άλλαξε ο Κολιάδης ή αν οι συνθήκες είναι εκείνες που έχουν αλλάξει, ειδικά μετά τις ακρότητες Βαγιανού των τελευταίων ημερών και , κατά συνέπεια, τον αναγκάζουν σε μια νέα τακτική, που προς το παρόν, μέχρι να την εμπεδώσει και να την συνηθίσει και ο ίδιος, φέρει εμφανή σημάδια αμηχανίας. Αν υποθέσουμε βεβαίως ότι αυτός ο «διαφορετικός» Κολιάδης ήρθε για να μείνει.
Τι έχει αλλάξει;
Κατ’ αρχήν η κοινή γνώμη, που δεν είδε με καλό μάτι τη διακοπή της υδροδότησης δημοσίων υπηρεσιών, για το γινάτι του Βαγιανού, που πίστευε ότι έτσι εκδικείται την Περιφέρεια. Κίνηση αμετροεπής, αψυχολόγητη και δυνητικά επικίνδυνη για το κοινωνικό σύνολο. Ο Κολιάδης αντιλαμβανόμενος ότι αυτή η υπόθεση του στοιχίζει πολιτικά, δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα λιγότερο από να αποστασιοποιηθεί, παρότι αναγνώρισε και κάποια «ελαφρυντικά» στον Βαγιανό, τον οποίον φαίνεται πως δυσκολεύεται πολύ να διαχειριστεί.
Το δεύτερο που έχει αλλάξει είναι το κλίμα στο εσωτερικό της παράταξης Κολιάδη. Πληροφορούμαι ότι υπάρχουν σοβαρές αναταράξεις και αντιδράσεις για τα καμώματα Βαγιανού ακόμα και μέσα στον σκληρό πυρήνα της λεγόμενης «αυλής». Αφού άρχισαν να σηκώνουν ανάστημα και οι αυλικοί, τα πράγματα δυσκολεύουν για τον Αλέξανδρο Κολιάδη που καλείται από πολλούς συνεργάτες του να εξηγήσει γιατί εξακολουθεί να στηρίζει τον Βαγιανό, ακόμα και όταν ο ίδιος εκτίθεται ως δήμαρχος.
Το τρίτο είναι ότι ο Αλέξανδρος Κολιάδης αντιλαμβάνετα ότι το παραμύθι με τον δράκο που πλασάρουν Δήμος και ΔΕΥΑΡ εδώ και ενάμιση τουλάχιστον χρόνο, δε πουλάει πια. Η κατασκευασμένη κόντρα με την Περιφέρεια και η ανάγκη να εφεύρουν έναν φανταστικό εχθρό για να αποκτήσουν πολιτική υπόσταση, μπορεί να πέρασε για ένα διάστημα σε μια μερίδα της κοινής γνώμης, αυτής που εκτονώνεται μέσα από τα social media, αλλά τώρα πια το αφήγημα της θυματοποίησης, των «καλών παιδιών» που τα κυνηγάει η κακιά Περιφέρεια, δεν έχει την ίδια πέραση και πείθει όλο και λιγότερους. Άλλωστε, το πολύ Κύριε Ελέησον, κάποια στιγμή το βαριέται κι ο ίδιος ο παπάς.
Το πραγματικό Βατερλώ όμως έγινε χθες το απόγευμα στη συνεδρίαση λογοδοσίας, όταν οι δύο αντιδήμαρχοι επί των οικονομικών, νυν και τέως, Παυλούς και Χαλκιάς, αναγκάστηκαν να ομολογήσουν και ταυτοχρόνως να αποκαλύψουν ότι και ο Δήμος έχει λάβει μέτρα για να πάρει τα χρήματα που του χρωστάει η ΔΕΥΑΡ! Προχωρώντας σε δέσμευσή του ΑΦΜ της από τον περασμένο Δεκέμβριο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δημοτική επιχείρηση (που δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί καθώς υποψιάζομαι ότι θα έχει πολύ ενδιαφέρον). Η αποκάλυψη αυτή κατέρριψε ολοκληρωτικά το αφήγημα της κακής Περιφέρειας που κυνηγάει την πτωχή πλην τίμια ΔΕΥΑΡ. Μα και ο Δήμος το ίδιο έχει κάνει εδώ και τέσσερις μήνες! Και το κράτησαν κρυφό αμφότεροι. Και Δήμος και ΔΕΥΑΡ. Οι λόγοι της μυστικότητας οσονούπω θα αποκαλυφθούν και κάτι μου λέει ότι υπάρχει πολύ «ψωμί» εδώ. Ωστόσο, το στοιχείο της απόκρυψης, από μόνο του δίνει άλλη διάσταση στην όλη υπόθεση. Δεν το αποκάλυψαν, διότι έτσι θα κατέρρεε το αφήγημα της κακής Περιφέρειας που υιοθέτησαν και ο Δήμος και η ΔΕΥΑΡ εδώ και ενάμιση χρόνο. Το αποσιώπησαν μέχρι χθες, οπότε αναγκάστηκαν να το παραδεχτούν, με μισή καρδιά, φοβούμενοι πιθανώς ότι ήταν θέμα χρόνου να αποκαλυφθεί, από την ώρα που ο Νίκος Γερονικόλας άρχισε να ψάχνει επισταμένως τα οικονομικά της ΔΕΥΑΡ και πόσο αυτά πλήττουν τα ταμεία του Δήμου ως εγγυητή της.
Η ισορροπία του τρόμου και το βαρίδι Βαγιανού
Οι συνθήκες λοιπόν είναι εκείνες που έχουν αλλάξει. Και ο Αλέξανδρος Κολιάδης προσπαθεί τώρα να βρει το βηματισμό του και την ισορροπία του στα νέα δεδομένα, πράγμα όχι και πολύ εύκολο όταν στο πόδι του είναι δεμένη με αλυσίδα η σιδερένια μπάλα του Βαγιανού.
Η ισορροπία του τρόμου φάνηκε στην τοποθέτηση που έκανε στο κλείσιμο της συνεδρίασης λογοδοσίας. Πραγματικά φιλότιμη προσπάθεια να πάρει αποστάσεις από τον Βαγιανό. Τόσο, όσο… Να ικανοποιήσει το κοινό αίσθημα, αλλά και να μην το τραβήξει στα άκρα με τον αγαπημένο του συνεργάτη.
Εν προοιμίου θα πω ότι δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τα λεγόμενα του Αλέξανδρου Κολιάδη, υπό μια προϋπόθεση: Αυτά που είπε χθες, θα έπρεπε να τα έχει πει πριν από δυόμιση χρόνια, όταν ο Βαγιανός, για τους όποιους λόγους (επίσης δεν είναι επί του παρόντος να αναλυθούν), ξεκίνησε τον πόλεμο κατά της Περιφέρειας. Αν ο Κολιάδης έχει βάλει από τότε όρια, αν είχε ορίσει το πλαίσιο αυτής της αντιπαράθεσης, η κοινωνία και όλοι οι εμπλεκόμενοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα είχαμε αποφύγει τα δεινά που έχουμε ζήσει μέχρι σήμερα.
Οι χθεσινές επισημάνσεις του Αλέξανδρου Κολιάδη θα είχαν κάποια αξία τότε. Σήμερα, έχουν ξεπεραστεί και ακυρωθεί από τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί. Και είναι πολλά.
Θα σταθώ ενδεικτικά σε κάποια σημεία της τοποθέτησής του:
«Ως Δήμος δεν πήραμε ποτέ θέση σε αυτήν την κόντρα». Βεβαίως και πήρατε! Κι αν κάποιους τους έχει εγκαταλείψει η μνήμη, υπάρχουν βιντεοσκοπημένες όλες οι συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου με βολές κατά της Περιφέρειας και του Περιφερειάρχη, άμεσες ή έμμεσες, αλλά κυρίως με την απλόχερη στήριξη στον Βαγιανό, τα εύσημα, τα συγχαρητήρια και τις διαβεβαιώσεις ότι θα μείνει ακούνητος στη θέση του, σε πείσμα όσων επικρίνουν τις μεθόδους του (σαφές μήνυμα και επίδειξη ισχύος προς την Περιφέρεια). Ο Δήμος, συνεπώς, πήρε θέση στην αντιπαράθεση, με τον πιο επίσημο τρόπο. Δια του ιδίου του δημάρχου.
«Δεν είναι πόλεμος. Είναι μια αντιπαράθεση. Να βρεθεί λύση σε ένα τραπέζι». Ξεχνάει ο Αλέξανδρος Κολιάδης ότι τραπέζια υπήρξαν επανειλημμένως και πάντα με πρωτοβουλία Χατζημάρκου. Ο ίδιος κλήθηκε από τον Περιφερειάρχη στο γραφείο του για να συζητήσουν τα θέματα της ΔΕΥΑΡ και να βρεθεί κοινός τόπος. Έφευγαν από το γραφείο του Γιώργου Χατζημάρκου Κολιάδης και συνεργάτες, με συμφωνία. Την αμέσως επόμενη μέρα, ο Βαγιανός τα τίναζε όλα στον αέρα. Για να εισπράξει εν συνεχεία τα εύσημα Κολιάδη. Τραπέζια συνεννόησης και συμφωνίας ήταν και οι συνεδριάσεις της Επιτροπής Παρακολούθησης της προγραμματικής για το Φράγμα Γαδουρά. Κι εκεί κατέληγαν σε συμφωνία για τα χρέη της ΔΕΥΑΡ, για να την τορπιλίσει με τη στάση του ο Βαγιανός την επόμενη μέρα. Το «τραπέζι» ως πεδίο συνεννόησης δεν απέδωσε. Και τότε τον λόγο πήρε η Δικαιοσύνη.
«Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει οποιαδήποτε διακοπή νερού σε δημόσια υπηρεσία, ακόμα κι αν αυτό είναι υποχρέωση της υπηρεσίας, οι υπάλληλοι πρέπει να κάνουν το καθήκον τους». Πολύ σωστά κύριε Κολιάδη. Αλλά και εδώ είδαμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι υπάλληλοι της ΔΕΥΑΡ έπρεπε να κόψουν το νερό, αλλιώς κινδύνευαν με παράβαση καθήκοντος και απιστία. Τον ίδιο ακριβώς κίνδυνο διατρέχουν και οι υπάλληλοι της Περιφέρειας. Αλλά όταν κίνησαν τις διαδικασίες είσπραξης των οφειλομένων εκατομμυρίων της ΔΕΥΑΡ, ο Βαγιανός τους απείλησε με μηνύσεις! Τους υπαλλήλους των Οικονομικών Υπηρεσιών! Είναι άλλου… Θεού υπάλληλοι αυτοί;
«Ανούσια πράγματα αυτά που γίνονται. Χρειάζεται σύνεση και λογική. Να μην ταλαιπωρούμε τον κόσμο, έχει πολλά προβλήματα στο κεφάλι του». Πολύ φασαρία κ. Κολιάδη για κάτι ανούσιο , όπως σήμερα το χαρακτηρίζετε, αφού έχουν προηγηθεί όλα αυτά τα απίθανα που θα συνοδεύουν είτε σας αρέσει είτε όχι τη θητεία σας. Πολύ όψιμη και η αναφορά στον κόσμο και την ταλαιπωρία του, μετά από τέτοια τοξικότητα με την οποία μπολιάστηκε ο δημόσιος βίος.
«Δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνει ποιος φταίει και ποιος όχι (στη διένεξη ΔΕΥΑΡ – Περιφέρειας)». Μάλιστα! Από τα παραπάνω, είναι προφανές αν ο Αλέξανδρος Κολιάδης έχει πάρει θέση και υπέρ ποιου στην υπόθεση αυτή. Εδώ όμως θέλω να δώσω μια διαφορετική διάσταση, εμπνεόμενη κι εγώ από την γλυκερή παρομοίωση πατέρα και κόρης. Πατέρας ο Δήμος, κόρη η ΔΕΥΑΡ! Πατέρας ο Κολιάδης, κόρη ο Βαγιανός. Ήδη η σχετική αναφορά έχει εμπνεύσει σατυρικές στήλες. Αν λοιπόν θεωρήσουμε ότι έχουμε μια τέτοια σχέση, από πότε ένας πατέρας νίπτει τας χείρας του για τα καμώματα της κόρης, πολύ περισσότερο όταν αυτή τσακώνεται με όλη τη… γειτονιά και διασύρει το όνομα της οικογενείας; Κατά συνέπεια, είτε θα δεχτούμε τη σχέση πατέρα κόρης, άρα αντίστοιχη θα πρέπει να είναι και η παρέμβαση του… μπαμπά, είτε θα σταματήσουμε να ασχολούμαστε με φαιδρότητες και μελό γραφικότητες και θα αντιμετωπίσουμε Δήμο και ΔΕΥΑΡ ως οργανισμούς δημόσιας διοίκησης που οφείλουν να επιδείξουν σοβαρότητα στον τρόπο λειτουργίας τους και απέναντι στους πολίτες.
Θα μπορούσα να επικαλεστώ πολλά ακόμη από τα λεγόμενά του. Κλείνω όμως με το πιο εντυπωσιακό και πομπώδες:
«Δεν θα επιτρέψουμε η απόφαση αμφισβήτησης ποσών που υποχρεούται να πληρώσει η ΔΕΥΑΡ σε άλλο φορέα (στην Περιφέρεια), να καθορίσει τη θητεία μας ως δημοτική αρχή». Δύο σχόλια επ’ αυτού: Ο Αλέξανδρος Κολιάδης χρησιμοποίησε τη λέξη «υποχρεούται». Δεν ξέρω αν την είπε συνειδητά ή του ξέφυγε εν τη ρύμη του λόγου. Σε κάθε περίπτωση, αναγνώρισε δημοσίως και επισήμως την υποχρέωση της ΔΕΥΑΡ απέναντι στην Περιφέρεια. Όσο για το αν αυτή η υπόθεση καθορίσει τη θητεία τους, πολύ φοβάμαι ότι αυτό έχει συμβεί και πλέον δεν αλλάζει. Το τραίνο πέρασε κι έφυγε. Πολύ αργά για δάκρυα…
Συμπερασματικά: Ευχής έργον θα ήταν, αν όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα πεδίο ειλικρινούς προβληματισμού για τον Αλέξανδρο Κολιάδη. Αν έχει αντιληφθεί πόσο έχει στοιχίσει στην τοπική κοινωνία και στον ίδιο η ατραπός στην οποία τον οδήγησε ο Σωτήρης Βαγιανός. Και αν είναι όντως αποφασισμένος να τραβήξει εδώ τη διαχωριστική γραμμή από όσα έγιναν και να αλλάξει ρότα. Η χθεσινή του τοποθέτηση να είναι ειλικρινής και όχι στιγμιαία οδός διαφυγής από μια πραγματικά δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Εχει μπροστά του άλλα δυόμιση χρόνια. Αν θέλει, προλαβαίνει…
Κι ένα σχόλιο για το Δημοτικό Συμβούλιο: Συζητείται θέμα ΔΕΥΑΡ, αλλά κανένας δεν έκρινε σκόπιμο να σχολιάσει τη σύλληψη Βαγιανού την περασμένη Παρασκευή! Λογικό! Βλέπετε, είναι πολύ συνηθισμένο, καθημερινό φαινόμενο να συλλαμβάνονται πρόεδροι δημοτικών επιχειρήσεων!
