Ρένα Παυλάκη
Το να παρακολουθεί κανείς τις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Ρόδου, αποδεικνύεται πλέον μια πολύ βλαπτική διαδικασία. Βλαπτική, τοξική και προσβλητική ταυτοχρόνως. Προσβολή για τον πολιτισμό, προσβολή για την πολιτική, προσβολή για την νοημοσύνη των δημοτών, προσβολή για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, προσβολή για τον θεσμό, προσβολή για τη Ρόδο. Κάθε συνεδρίαση αποδεικνύει ότι ο πάτος του βαρελιού μετακινείται όλο και πιο κάτω. Η κατάπτωση του θεσμού δεν έχει προηγούμενο. Ποιος αντέχει αυτόν τον βόρβορο;
Της Ρένας Παυλάκη
Το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου, με απόλυτη ευθύνη του δημάρχου και της αυλής του, έχει καταντήσει ένα κέλυφος κενό πολιτικού περιεχομένου αλλά φιλόδοξου reality show. Στο απόλυτο τίποτα, σε απόλυτη συμφωνία με το απόλυτο τίποτα της παραγωγής έργου, έχει μετατραπεί σε “θεσμικό” υβριστή. Σε σημείο νοσηρής εμμονής.
Δεν είναι όμως απλά θέμα προσωπικών εμμονών και συμπλεγμάτων ορισμένων ο ξεπεσμός του θεσμού. Είναι στρατηγική επιλογή. Οι λυσσαλέες παροξυσμικές επιθέσεις Κολιάδη – Βαγιανού και του αυτοαποκαλούμενου… Ινδιάνου (το ακούσαμε και αυτό) έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο στόχο. Να χτίσουν το άλλοθι απέναντι στην ανικανότητα και την ανυπαρξία έργου. Δεν υπάρχει άλλο αφήγημα για να καμουφλαριστεί το απόλυτο τίποτα, παρά μόνο η επινόηση και η αναπαραγωγή του παραμυθιού του “κυνηγημένου”. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται μονότονα και προβλέψιμα σε κάθε συνεδρίαση.
Περισσότερο από 5 ώρες διήρκεσε η χθεσινή συνεδρίαση λογοδοσίας και όσο και να ψάξει κανείς δεν υπάρχει το παραμικρό που να ακούστηκε μέσα στην αίθουσα για τα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής. Απολύτως τίποτα. Σε κάθε ερώτημα, πραγματικό ή στημένο, ακολουθούσε μια συνεχής επίθεση κατά των φανταστικών εχθρών. Έτσι, σχεδόν δύο χρόνια μετά την εκλογή της, η δημοτική αρχή του Αλέξανδρου Κολιάδη, μη έχοντας τίποτα να παρουσιάσει, φροντίζει να γεμίσει τις ατέλειωτες ώρες των συνεδριάσεων με επιθέσεις, με ψευτομαγκιές, με νταηλίκια, με ύβεις, με ειρωνεία, με απειλές, με εξευτελισμούς προσώπων μη αρεστών και με ηθικοπλαστικά κηρύγματα (το κερασάκι στην τούρτα, συνήθως στο τελικό λογύδριο του δημάρχου) που μόνο γέλιο προκαλούν σε όσους έχουν την υπομονή και την αντοχή να παρακολουθούν τις συνεδριάσεις. Νταηλίκια από εκείνον που λιποτάκτησε προχθές στο ενώπιος ενωπίω, αλλά χθες, ξαναφόρεσε το προσωπείο του… ήρωα που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.
Μετά από όλα αυτά, απορεί ο Δήμαρχος γιατί αυτό το αρνητικό κλίμα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα. Είναι κωμικό να πιστεύει ότι ξαφνικά όλοι συνωμοτούν εναντίον του. Από το σκεπτικό του λείπει η βασικότερη παράμετρος: Της Αυτοκριτικής. Της ευθύνης για τη θεσμική κατάπτωση. Ο θεσμός του Δημοτικού Συμβουλίου Ρόδου, με ιστορία δεκαετιών, βρίσκεται σήμερα σε πλήρη ανυποληψία. Κανένας πολίτης δεν έχει λόγο να σπαταλά τον χρόνο του. Το μόνο που θα αποκομίσει είναι θλίψη για την κατάντια. Μια κατάντια, που ο ιστορικός του μέλλοντος θα ανακαλύψει καταγεγραμμένη στα πρακτικά! Ο τραγέλαφος που ζούμε, αναπόφευκτα θα περάσει στην ιστορία, ως η χειρότερη περίοδος του Δήμου Ρόδου, ever!
ΥΓ – Ορισμένοι μη αρεστοί δημοσιογράφοι και ΜΜΕ είχαν και πάλι την τιμητική τους στη χθεσινή συνεδρίαση. Είναι πια ηλίου φαεινότερο ότι ο δήμαρχος και οι περί αυτόν, έχουν σχέση εξάρτησης από τα media και τα social media. Ευλόγως προκύπτει το ερώτημα: πώς μπορεί ένας δήμαρχος που ξοδεύει την ενέργειά του σε κυνήγι σχολίων (από αληθινά πρόσωπα ή trols) να διοικήσει την πόλη του; Η πιο μεγάλη ψευδαίσθηση είναι να νομίζεις ότι διοικείς, ενώ στην πραγματικότα απλώς… “περιπολείς” το Facebook!
