Ρένα Παυλάκη
«Η μέρα που άλλαξε τη χώρα» διαβάζω σε πρωτοσέλιδο τίτλο μεγάλης εφημερίδας.
Ωραίος τίτλος! Πομπώδης, επικός, αλλά η χώρα δεν έχει αλλάξει ακόμη. Το ερώτημα είναι αν αλλάξει αύριο, μεθαύριο. Κι αν αλλάξει, προς ποια κατεύθυνση; Το πήραν το μήνυμα της 28ης Φεβρουαρίου κυβέρνηση και αντιπολίτευση;
Για να αλλάξει η χώρα, πρέπει να αποκρυπρογραφηθεί σωστά το μήνυμα της πλατείας. Και να απαντηθεί αναλόγως. Αυτό είναι το κρίσιμο ζητούμενο αυτή την ώρα. Για τη χώρα και τους πολίτες της, για την ίδια τη Δημοκρατία.
Μια «καυτή» πολιτικά εβδομάδα ξεκινά από σήμερα και ίσως δώσει τις απαντήσεις. Μετά την ιστορική κινητοποίηση της 28ης Φεβρουαρίου, όπου στις πλατείες κατέβηκαν αι γενεαί πάσαι, η μάχη για να λάμψει αλήθεια για το δυστύχημα των Τεμπών μεταφέρεται στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Σήμερα Τρίτη, θα συζητηθεί η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής της Βουλής για ενδεχόμενα αδικήματα του τότε υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Χρήστου Τριαντόπουλου για το μπάζωμα. Αύριο Τετάρτη θα διεξαχθεί η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών, που ζήτησαν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, «με αντικείμενο το έγκλημα των Τεμπών». Την ίδια ημέρα, όπως έχει προαναγγείλει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Νίκος Ανδρουλάκης, το ΠΑΣΟΚ θα καταθέσει πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, με αφορμή και το προσφάτως δημοσιευθέν πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ.
Από τη στάση που θα κρατήσουν όλα τα κόμματα, κυβερνητικό και αντιπολίτευση, θα δούμε αν όντως «πήραν το μήνυμα» της 28ης Φεβρουαρίου.
Από τις μέχρι στιγμής δηλώσεις και ανακοινώσεις, έχω την εντύπωση ότι το μήνυμα ερμηνεύεται a la carte. Όπως συμφέρει τον καθένα. Ανάλογα με το ζητούμενο του καθενός και η ανάγνωση.
Διαβάζω την κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού και σκέφτομαι ότι αν αυτά για τα οποία σήμερα δεσμεύεται είχαν γίνει στην ώρα τους, δεν θα είχαν χαθεί τόσο άδικα 57 άνθρωποι. Κι αν αυτά που έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες είχαν γίνει αμέσως μετά την τραγωδία, τότε δεν θα μιλούσαμε σήμερα για μια κοινωνία που δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στους θεσμούς, με ό,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται.
Χρειάστηκε να περάσουν δύο χρόνια για να αναγνωρίσει ο Πρωθυπουργός ότι το δυστύχημα δεν ήταν μόνο το τραγικό αποτέλεσμα ανθρώπινων λαθών. “Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι πρέπει να γίνουν τo νέο σύμβολο της μάχης για ένα άλλο κράτος”, είπε ο κ. Μητσοτάκης, αλλά αν πιστεύει ότι ο κόσμος διαδήλωσε “για ασφαλείς και σύγχρονες συγκοινωνίες που να αξίζουν στη χώρα”, τότε μάλλον διάβασε το μήνυμα μισό. Ο κόσμος δεν διαδήλωσε μόνο τα Τέμπη. Τα Τέμπη ήταν η θρυαλλίδα, το φιτίλι.
Η αντιπολίτευση, από την άλλη μεριά, συνεχίζει στο ίδιο τέμπο. Είδε τόσο κόσμο στις πλατείες και νομίζει ότι είναι η ευκαιρία της να «ψαρέψει» εκλογική πελατεία. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να πέσει η κυβέρνηση κι ας μην φαίνεται εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης στον ορίζοντα. Ακόμα και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, δεν πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του κόμματος που ηγείται.
Αυτό που πρέπει να αντιληφθεί το πολιτικό σύστημα και πρωτίστως η κυβέρνηση – διότι αυτή κυβερνά, άρα έχει και τη ευθύνη – είναι να προχωρήσει άμεσα σε ρηξικέλευθες κινήσεις. Να κάνει τολμηρές τομές προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό ζητάει ο κόσμος και τίποτα λιγότερο. Και να τις κάνει το συντομότερο. Οι πολίτες δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα, τα έχουν ακούσει όλα άλλωστε, θέλουν να δουν πράξεις για να πειστούν.
‘Ένας ανασχηματισμός όπου ο Μανωλιός απλώς θα βάλει τα ρούχα του αλλιώς, δεν μπορεί να θεωρείται απάντηση. Ούτε καν η προσφυγή στις κάλπες, που το μόνο που θα αλλάξει για τη Νέα Δημοκρατία είναι να αποκτήσει συγκάτοικο στην κυβέρνηση και μάλιστα εκ των ακραίων σχηματισμών στα δεξιά της. Γιατί να θέλει να μπει σε ομηρία όταν έχει δυο χρόνια μπροστά της; Δύο χρόνια είναι τεράστιος πολιτικός χρόνος που αν θέλει, μπορεί να αλλάξει το σύμπαν!
Η απουσία αντιπάλου δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει ως άλλοθι αδράνειας και καθυστερήσεων στην ανάληψη γενναίων πρωτοβουλιών. Η έλλειψη πειστικής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης, ως επιχείρημα και λόγος εφησυχασμού, ακόμη και αλαζονείας των κυβερνώντων, καταρρίφθηκε την περασμένη Παρασκευή. Συνεπώς, αν το μήνυμα της πλατείας δεν απαντηθεί πειστικά, τότε η απογοήτευση του κόσμου θα αναζητήσει αλλού διέξοδο. Ως γνωστόν, η φύση απεχθάνεται το κενό. Κι έχει σημασία πώς θα γεμίσει αυτό το κενό, σε μια περίοδο που ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των πολιτών, σχεδόν σε όλη τη Δύση, απορρίπτει ως αναποτελεσματική τη «συστημική» διαχείριση της εξουσίας, που τα συστημικά κόμματα πνέουν τα λοίσθια, που τα άκρα αρπάζουν σιγά σιγά την εξουσία.
Χρειάζονται λοιπόν γρήγορες και τολμηρές αποφάσεις επί του πεδίου. Η χώρα επιβάλλεται να αλλάξει. Και να αλλάξει προς το καλύτερο. Με κράτος και θεσμούς που θα νοιάζονται για τους πολίτες.
Σε τελευταία ανάλυση, είναι ζήτημα Δημοκρατίας. Όλα εκεί καταλήγουν…
ΥΓ Σε επόμενο άρθρο, η ευθύνη και η συμμετοχή των πολιτών στη μεγάλη αλλαγή. Ώριμοι πολίτες είναι η εγγύηση για ένα ώριμο πολιτικό σύστημα.
